schatten in de tuin

Ieder jaar is het weer een succesverhaal. In de lente stoppen we een paar overgebleven aardappels in de grond, we leggen er een mooie laag paardenmest bovenop. En op het einde van de zomer graven we onze eigen goudklompjes op. Dit jaar is het voor het eerst een ware schattenjacht. Nadat ik de grond heb losgewoeld met de spitvork, vallen de jongens aan als echte goudzoekers. Elk klompje botergele knol wordt met veel enthousiasme opgegraven en als een ware trofee verzameld.

in wording

Nadat ik deze vakantie meestal met de auto fileloos naar het werk reed, zit ik nu weer dagelijks op de trein om de verkeerschaos te ontwijken. Tijd voor een nieuw breiproject en het inlossen van een reeds lang gemaakte belofte aan Manlief. Voor mijn kleine Mijnheertjes kan ik nog vrijelijk zelf modellen en kleuren kiezen, maar voor Manlief moet alles goedgekeurd worden door het opperhoofd zelve. Debbie Bliss had gelukkig een model dat in de smaak viel en de wol was snel besteld bij mijn vertrouwde leverancier.
Het proeflapje ziet er alvast veelbelovend.

over groter worden en de eerste schooldag

De eerste schooldag hebben we hier al gehad. Voor ons kleinste Mijnheertje T althans. Na vijf weken vakantie ging hij vorige week maandag weer naar de peutertuin. Dag ventje. Dag mama. Zwaai. Zwaai. Zonder gejammer en zonder tranen.
Na de eerste week waren er de eerste snottebellen en aan het eind van de tweede week had Mijnheer T lichtjes koorts en ik een keelontsteking.

Ons grootste Mijnheertje O hoeft pas morgen weer naar school. Er komt een derde leefgroepje bij en een nieuwe juf. Om haar alvast een mooie start te geven, maakten we samen een vlaggenlijn. O koos de kleuren en ik knipte en stikte. Hij deed er nog een gelukssteentje bij.

Er moet ook nog een grote ringmap mee naar school voor alle versjes en liedjes. Die van vorig jaar zag er nog helemaal niet versleten uit, die kon dus gerecycleerd worden. Alleen stond er een krokodil op en weet Mijnheer O maar al te goed dat hij in de dieren(kleuter)tuin geen krokodil meer is, maar een beer. En de orde der beren staat boven die van de olifantjes en de krokodillen. Dus maakte ik er een dierentoren van.

Zo is het meteen duidelijk dat hij gegroeid is. En volgend jaar klimt daar een aapje bovenop.

wilde borders getemd

Wij erfden een overwoekerde tuin en dus zijn we zeven jaar na aankoop en drie jaar na de verhuis nog steeds bezig met ontginnen en temmen van de wildernis. Vorige winter waren de meer dan manshoge hulst, liguster- en taxushagen aan de beurt. Het snoeisel was een warboel: geen stammetje recht en dik genoeg om het te verzagen. Ik opperde het idee om het gewoon in een rij te schikken en te laten overgroeien. Een lekker wild bordertje, zo had ik het in mijn hoofd. Een fijne schuilplek voor allerlei diertjes en vol met wilde bloemen. Het draaide even anders uit. O ja, er bloeiden wilgenroosjes en kattenstaarten, maar vooral de wilde braamscheuten leken het naar hun zin te hebben. En er woonden vast allerlei diertjes, maar dan vooral naaktslakken die zich overdag schuilhielden om daarna uit te rukken voor nachtelijke aanvallen op de nabijgelegen moestuin.













Op de laatste mooie vakantiedagen ging ik - onder het alziende oog van Mijnheer O - aan de slag met de zeis. Verwonderd bekeek hij mijn prehistorisch wapen waarmee ik de taaie stengels en braamscheuten te lijf ging. Met vaders tuinhok vol motorisch alaam leek die moeder toch ineens een beetje bizar, zo rondzwaaiend met die zeis. Er volgde een uiteenzetting over de bijzondere handigheid der zeisen, de soorten zeisen en over hoe ze voor de uitvinding van die lawaaierige motorbendes het graan oogsten. Ik onderwees hem ook over de Nuttige Dieren terwijl we pissebedden, roste mieren en hooiwagens bekeken op een vermolmd stuk hout.
Van het opgeviste snoeihout maakte ik een mooi stapeltje en morgen stoken we met de jongens een vreugdevuurtje in de vuurschaal om het einde van de vakantie te vieren.