Het concept 'vergeten groenten' mag gerust eens bijgesteld worden, vind ik. De boeken met recepten voor pastinaken, aardperen, koolrabi of snijbiet nemen in de bibliotheek tegenwoordig makkelijk de helft van de afdeling kookboeken voor hun rekening. We zouden bijna vergeten dat er nog zoiets bestaat als een tomaat, wortel of courgette. Neen, vergeten groenten, dat zijn bij mij die groenten die te lang in koelkast blijven liggen en er lichtjes onappetijtelijk uitzien.
Hier en daar vind je gelukkig een lekker receptje voor dergelijke
vernukkelde exemplaren. Maar wat te doen met een stel vergeten aardappelen die vol enthousiasme naar de lente hunkeren en beginnen uit te lopen?
Simpel: die leg je zorgzaam in een bakje - een eierdoosje in dit geval - en laat je nog een poosje op een koele en donkere plaats aan hun lot over.
Op een van de eerste fijne lentedagen verplaats je de aardappelen naar een bloempot op een bedje van aarde en dek je ze lichtjes toe. Op zonnige dagen mogen ze naar buiten (uit de felle zon) en 's avonds of als het regent roep je ze weer binnen. Hierbij is soms enige hulp nodig.
Eenmaal ze hun kopjes boven de aarde steken, verhuis je ze naar een fijn 'nest', gevlochten van het snoeihout van de
knoteiken.
En binnen een paar maanden haal je zo hopelijk weer een lading
goudklompjes uit de grond.
