S.V. les quatre mères & zn.

Nadat de vogels eerder dit jaar de kersen hadden geoogst, was ik ze dit keer voor bij de pruimen. Die vinden ze blijkbaar minder aantrekkelijk. Van een kilootje pruimen en een kilootje suiker maakte ik vier potjes jam. De rest van de pruimen verdween netjes schoongemaakt en in stukjes gesneden in de diepvries voor later. Het werd een samenwerkende vennootschap met Mijnheertje Koekepeertje, want hij mocht de etiketten versieren. Voor de archieven stempelde ik er nog de inhoud (confiTUUR, snapt u hem?) en de datum op. Tot slot kregen de gerecycleerde jampotjes een ouderwets stoffen kraagje (uit een oud hemd van de jongens geknipt).



Omdat wij hier geen grote jam-eters zijn, gaan de potjes naar de Grote Moeders van de Mijnheertjes. Om het leven spannend te houden kookte ik één pit mee en die zit nu in een van de potjes. Wie de pit binnenkort op zijn zondagse toast smeert, mag me iets vragen om te maken: sjaal, rokje, ovenwanten, laptop-cover, een set kaartjes, een vlaggetjesslinger,...
Ik hou u op de hoogte!

het sprookje van de groene tomaat

Nu er ook al geblogd wordt over groene tomaten kan ik niet achter blijven. Hier in de moestuin hangt er voorlopig slechts één eenzame groene tomaat aan de verder uitbundig bottende en bloeiende planten. We hebben er een bijna dagelijks ritueel aan gekoppeld.
"Mijnheertje Koekepeertje, ben je al naar de tomaat gaan kijken?"
- Neen mama.
"Ga dan maar gauw eens kijken"
Vervolgens rent hij naar de moestuin en hurkt neder voor de Eenzame Groene Tomaat.
"Is hij al rijp?"
-Neen, hij is nog groen en hij moet nog veel groeien.
"Ja, hij moet nog veel groeien en de zon moet nog veel schijnen, zodat hij rood wordt en we hem kunnen opeten."


Helaas is het de laatste dagen een beetje minder gesteld met die zon, dus kunnen we nog wel even doorgaan met ons ritueel...

Als je zelf niet naar Parijs kan...

...dan komt Parijs wel naar jou toe.

Kadootjes van Oma Oma uit Parijs.