liefde in potjes

Op de planning stond een blogje over wat voor een geweldig fantastisch idee dat wel niet was, zo'n verjaardagsfeest voor een 6 jaar en 6 maanden oud Mijnheertje. Zes maanden geleden zaten mijn hoofd en mijn agenda te vol voor een verjaardagsfeest en verkocht ik vol vuur het nieuwe concept we-vieren-het-gewoon-een-half-jaar-later.
Nooit had ik kunnen vermoeden dat er nu nog minder plaats zou zijn in mijn hoofd. Een uur voor we een bende jongetjes op school moeten afhalen op vrijdagmiddag loopt er slecht nieuws binnen. Gelukkig zijn de pannenkoeken al gebakken en de weergoden ons welgezind. De stoomoven doet gedwee haar opwarmwerk en de tuin ontvangt het uitgelaten jong geweld met open armen. Manlief en ik doen ons hart voor even op slot en drentelen er tussendoor.



Op woensdag is mijn hart al lang niet meer versleuteld en bereikt het gerommel in mijn hoofd een hoogtepunt. 's Ochtends leg ik in de supermarkt een pak geleisuiker in mijn kar. 's Middags rijd ik voor het eerst dit seizoen naar de aardbeienautomaat. 's Avonds, als ons huis stil is geworden, roer ik al mijn onrust met een flinke dosis liefde door een ketel aardbeienconfituur. Alles wat ik wil zeggen, zit in die potten confituur...

Het Geluidshuis stelt voor: De Naaifabriek

Helaa, er is (voorlopig) geen nieuw luisterverhaal op komst, maar dankzij Het Geluidshuis werkte ik tijdens de Paasvakantie wel een stapel half-fabrikaten weg. Het zit namelijk zo: aan het begin van de vakantie maakten de zonen en ik een afspraak. Elke ochtend, na het opruimen van de ontbijttafel zou ik een Heerlijk Hoorspel naar keuze laten afspelen. Zij zouden zich ondertussen in stilte bezig houden en ik mocht voor de duur van het luisterverhaal ongestoord naaien.
Er zijn inmiddels al twaalf luisterverhalen en die duren telkens ruim een uur. Met dit rantsoen kon ik leven. Er rolden bijgevolg de afgelopen twee weken achtereenvolgens een hemd, een kniebroek, twee t-shirts en een sjaal van de band in mijn Naaifabriek.



Het hemd en de kniebroek vormden in mijn hoofd oorspronkelijk een onafscheidelijk duo, maar door omstandigheden gingen ze elk hun weg. Het hemd ging voor onbepaalde duur op reis naar de kleerkast van het oudste Mijnheertje en de broek verhuisde linea recta naar de kleerkast van het kleinste Mijnheertje. Ik denk echter dat ze snel weer verenigd zullen zijn.
De Thor T-shirts zijn gelukkig nog wat ruim voor het grootste Mijnheertje en zullen makkelijk overzomeren. Voor één keer ben ik dus ruim op tijd klaar met de aanleggen van de wintervoorraad en dat al in april.
De sjaal maakte ik uit een afgekeurd dekbed. Afgekeurd na levering omwille van het feit dat de stof veel te licht om verder dienst te doen als een dekbed. De risico's van online bestellingen, nietwaar. Maar een afgekeurd dekbed is gewoon een lap stof in de ogen van elke naaister. Dus heb ik nu een zomerse sjaal voor mezelf, ik ben tenslotte een wolkenmeter.

roze

Dat is toch altijd de mop van de week, wanneer je je rijbewijs moet bovenhalen. Die foto van jezelf als jonkie is na een paar jaar werkelijk om te gillen. Gelukkig stopte ik mijn rijbewijs ooit eens in het zijvakje van een weinig gebruikte handtas en vergat dat het daar zat, dus moest ik een nieuwe halen.

Maar zo'n rijbewijs oude stijl is ook verschrikkelijk onhandig, want het past in geen enkele portefeuille. Bovendien probeer ik zo weinig mogelijk mee te slepen en gebruik ik het hoesje van mijn telefoon ook als portefeuille. In één beweging heb ik dan mijn ID-kaart en een bankkaart mee. Maar deze week besefte ik dat ik eigenlijk nooit mijn rijbewijs mee heb. Nu rijd ik gelukkig meestal met de fiets en ben ik in mijn circa 25-jarige rijcarrière nog maar één keer gecontroleerd bij een routinecontrole. Maar toch...

Ze bestaan, de rijbewijzen op bankkaart-formaat, maar ik was nog steeds niet aan de beurt gekomen voor een wissel. Gewapend met mijn ID-kaart en mijn bankpas  - meer heb je er niet voor nodig en die zitten toevallig wel altijd in mijn telefoonhoesje - stapte ik een poosje geleden spontaan naar het lokale dienstencentrum om zo'n nieuwe kaart aan te vragen. Die nieuwe kaarten moet je trouwens om de tien jaar vervangen, dus nooit meer gêne bij het bovenhalen van je rijbewijs, want altijd up-to-date. Binnenkort ben ik dus weer volledig in orde met mijn papieren als ik nog eens achter het stuur kruip.

De koala en de Power Ranger

Onze mooiste foto's verschijnen als screensaver op ons televisiescherm. Zodoende zien de Mijnheertjes af en toe hun eigen kleine zelf passeren.
Met Pasen in zicht herinnerde het jongste Mijnheertje zich plots een knutselwerkje van een paar jaar geleden. Vakantie betekende tijd om nog eens zoiets te maken. Super simpel: men neme een ballon, blaast die op en beplakt die met krantenpapier. Een heerlijk smossig werkje dat - gezien het mooie weer vorige week - gelukkig buiten kon uitgevoerd worden teneinde te vermijden dat ook mijn eettafel en de stoelen in papier maché kunstwerken zouden worden omgetoverd.



Waar de ballon bij de vorige editie nog gewoon in twee werd gesneden, lagen de ambities deze keer een klein beetje hoger. Inspiratie zoekend op Pinterest hadden we namelijk diertjes zien passeren. Om de een of andere onverklaarbare reden ontwikkelde zoonlief een voorliefde voor koala's, dus een koala zou het worden. Nu heeft hij een paasmandje om eieren in te verzamelen zondag.



En de overgebleven helft bleek zich perfect te lenen voor een Power Ranger masker.

vergeten kleren

Eerlijk: ik heb weinig kleren. Niet super weinig, maar ik heb een redelijk beperkte kleerkast die allerminst uitpuilt. Bij het botten van de bomen kriebelde het echter om mijn kleerkast eens grondig onder handen te nemen en nog meer in te krimpen.

Alles ging er uit en alleen wat ik als lentefähig beschouwde hing ik op de roede: rokken, broeken, t-shirts, truien,... Het viel op dat ik vooral okergele, grijze en lichtroze kledingstukken had. Dus doorzocht ik de overgebleven kleren om te kijken of er in die tinten nog kledingstukken waren die in de lente-selectie mochten.
Vergeten kleren, dat zijn die kleren waarvan elke opruimgoeroe dicteert dat je ze meteen weg moet doen. 'De kleren die je het voorbije jaar niet hebt aangehad' is het daarbij horende criterium. Die kleren van 'misschien' en 'ooit' en 'als'. Zo vond tussen mijn 'vergeten kleren' een rok met een groot okergeel bloemmotief. De rok maakte deel uit van een ensemble dat ik ooit voor een trouwfeest droeg en sindsdien in de afdeling feestkledij was beland voor 'als ik ooit misschien nog eens naar een feest moet'. Maar door de rok los te weken van het bijhorende bloesje, het vestje, de handtas en de schoenen, zag hij er plots helemaal anders uit en kon hij gedegradeerd worden tot werkkledij.
Ziezo, mijn hoogstpersoonlijke spring capsule wardrobe hing in de rekken, zonder een cent te spenderen. Door zo'n beetje met mijn kleren heen en weer te sjouwen, had ik toch een beetje het gevoel alsof ik net gaan shoppen was.

De rest van de kleren werd in drie hopen verdeeld, min of meer overeenkomstig de overige seizoenen. Ze verdwenen uit het zicht in de laden van mijn kleerkast. Zo kan ik ze een beetje vergeten... Bij het sluiten der kleerkastdeuren besloot ik ferm dat hiermee ook officieel het buy nothing new jaar was gestart.



P.S. Voor wie ook een minimale garderobe wil beginnen: lees eerst het internet tot je niet meer weet waar je hoofd staat en lees vervolgens dit.

vergeten groenten

Het concept 'vergeten groenten' mag gerust eens bijgesteld worden, vind ik. De boeken met recepten voor pastinaken, aardperen, koolrabi of snijbiet nemen in de bibliotheek tegenwoordig makkelijk de helft van de afdeling kookboeken voor hun rekening. We zouden bijna vergeten dat er nog zoiets bestaat als een tomaat, wortel of courgette. Neen, vergeten groenten, dat zijn bij mij die groenten die te lang in koelkast blijven liggen en er lichtjes onappetijtelijk uitzien. Hier en daar vind je gelukkig een lekker receptje voor dergelijke vernukkelde exemplaren. Maar wat te doen met een stel vergeten aardappelen die vol enthousiasme naar de lente hunkeren en beginnen uit te lopen?



Simpel: die leg je zorgzaam in een bakje - een eierdoosje in dit geval - en laat je nog een poosje op een koele en donkere plaats aan hun lot over.

Op een van de eerste fijne lentedagen verplaats je de aardappelen naar een bloempot op een bedje van aarde en dek je ze lichtjes toe. Op zonnige dagen mogen ze naar buiten (uit de felle zon) en 's avonds of als het regent roep je ze weer binnen. Hierbij is soms enige hulp nodig.



Eenmaal ze hun kopjes boven de aarde steken, verhuis je ze naar een fijn 'nest', gevlochten van het snoeihout van de knoteiken.



En binnen een paar maanden haal je zo hopelijk weer een lading goudklompjes uit de grond.

bloemen houden van vazen

...en vazen houden van mensen.
(Op orde, 18 mei 2016)

Ja, ik lees al eens een boek zoals Het Geluk Project. Net zoals je mij ook wel eens kan betrappen al bladerend door de Flow of surfend op moedersminimalisme.nl. Overal pik ik wel iets op dat mijn leven weer een tikkeltje eenvoudiger kan maken. Uit Het Geluk Project leerde ik om verzamelingen aan te leggen om zo de koopdrang te beperken. Dat klinkt misschien bij een eerste lezing wat contradictorisch, maar dat is het niet. Zo besliste ik dat ik enkel nog witte vaasjes wilde. Dat zorgde er voor dat ik alle andere kleuren braaf in het winkelrek liet staan. En op een dag voel je zelf ook wel dat je genoeg mooie witte vaasjes hebt, geloof me.



De kleine vaasjes vind ik super handig, want 's zomers pluk ik al eens wat bloemen in de tuin. Een groot boeket samenstellen is meestal geen optie en dan doen die kleine vaasjes bij elkaar met telkens een paar mooie takjes erin het prima. Elke bloem krijgt zo de volle aandacht in haar eigen vaasje, maar samen doen ze er nog een schepje bovenop. Ook handig om een half verwelkte bos uit te dunnen en toch nog wat langer te genieten van de bloemen die nog mooi zijn.

Een poosje geleden besloot ik om al mijn vazen - zelfgekochte en gekregen - bij elkaar te zetten en kritisch te bekijken. Sommige zijn mooi, maar ontzettend onhandig. Dus zwierde ik er drie op de lokale weggeef-site en ze vonden in een mum van tijd een nieuwe thuis.



Af en toe, wanneer het huis weer eens volledig aan de kant is (neem dat met een korrel zout), tracteer ik mezelf op een bos bloemen van Bloomon. Bij de eerste bestelling kreeg ik een vaas cadeau. Maar uiteindelijk bleken de bossen mooier te staan in onze waterkan. Aanvankelijk hadden we af en toe dus geen kan meer tot onze beschikking. Bij het opruimen van de drinkglazen doken er echter twee mooie weck-flessen op die ondertussen prima dienst doen als waterkaraf.



En dan vergeet ik bijna nog mijn plukselvaasjes. Perfect voor wat de kinderen vol liefde maar met veel te korte steeltjes plukken in de tuin. Vandaag waren dat vergeet-mij-nietjes en pinksterbloemen.

kind

De laatste tijd worstel ik soms met mijn oudste Mijnheertje, maar hij worstelt nog meer met zichzelf. Toen ik onlangs het gedicht Kind tegenkwam bij Lentezoet was het alsof ik het zelf had geschreven: zo herkenbaar.
Ik wou het hem ook laten lezen en zocht naar een geschikt moment. Vrijdag, aan de vooravond van een beloftevolle vakantie stopte ik het hem toe. Ik zag hoe hij las, mijn pientere zoon. Pienter genoeg om de tekst te doorgronden, te begrijpen dat hij in een spiegel keek. Zo pienter zelfs, dat hij er tranen van in zijn ogen kreeg. Net zoals ik, toen ik het voor de eerste keer las. We zeiden niets, maar begrepen elkaar met de woorden van iemand anders.