half-fabrikaten

Het doet me altijd terugdenken aan de lessen Technologische Opvoeding: half-fabrikaten. Maar zo noem ik ze: de reeds geknipte patroondelen uit stof, de half in elkaar gezette naaisels, de breisels waar de draadjes nog van ingestopt moeten worden en de kledingstukken waar eens iets aan versteld moet worden. Ze verdwijnen samen in een grote mand.
Zo op gezette tijdstippen neem ik mij voor om eerst die mand leeg te werken alvorens ik de schaar zet in alweer een nieuwe lap stof. Dat lukt natuurlijk van geen kanten, dus ben ik al lang blij als er geen nieuwe stukken bijkomen in die mand. En af en toe raakt er ook wel eens iets helemaal af.

Onlangs viste ik de verknipte stofdelen voor een winterrok uit de mand met half-fabrikaten. Eigenlijk nog zo slecht niet, dat ze een beetje 'gerijpt' hadden, want ondertussen heb ik een mooier rok-patroon in mijn patronenmap. Dus legde ik nieuwe patroondelen op de reeds geknipte en knipte hier en daar wat bij.
Voor de binnenband had ik ondertussen ook een geweldig idee: een restje stof van een jurk die mijn grootmoeder heel lang geleden droeg. De stof vind ik eigenlijk afgrijselijk lelijk, maar er zitten zoveel herinneringen aan vast dat ik het nooit over mijn hart kon krijgen om het lapje weg te gooien. En nu draag ik dus een stukje oma met me mee...

paardengek

Ja, ik kan het mij nog vaag herinneren, dat ik als meisje paardengek was. Het beperkte zich echter tot het verslinden van boeken die zich afspeelden op een manage, waarbij zieke paarden en jaloerse vriendinnetjes doorgaans de hoofdrol speelden.
Die paardengekte groeide er vanzelf uit, samen met de Barbie-gekte geloof ik. En tot op heden zat ik nog nooit op een paard.

De tijden veranderen, maar toch niet zo heel fel blijkbaar.
Vandaag waren we te gast bij een nichtje van de Mijnheertjes dat haar lentefeest vierde. Terwijl ik een poosje geleden mijn feestoutfit afwerkte, polste ik alvast bij de mama van het feestvarken wat meisjes van zes zoal fijn vinden dezer dagen. Ik ben daar namelijk niet zo in thuis, want er werden mij - zoals u weet - twee jongens in de schoot geworpen. Ridders, auto's, kranen, graafmachines, politie- en brandweermannen zwaaien hier thuis de plak. Mama feestvarken leverde mij een mooi verlanglijstje, waar naast Barbie (!) en Lego Friends onder meer ook 'paarden' op stond.

Daar mijn motto Tijd als grondstof is, probeer ik altijd onder de een of andere vorm tijd cadeau te geven. Na het doornemen van het verlanglijstje begonnen de radertjes hierboven te draaien, mijn vingers speurden als vanzelf het net af op zoek naar paardenstofjes. Eerst was ik niet echt wild te krijgen van wat ik zag passeren. Die prints met levensechte paarden vond ik ronduit afgrijselijk. Een meisje van bijna negen verzekerde me dat het super coole stof was, dus bestelde ik bij Koekepeertje een halve meter.

Daar ga ik eens supersnel een rimpelrokje van maken, zo dacht ik. Maar ik ben geen madam van snelle rimpelrokjes, dat had ik vooraf moeten weten.
Dus knipte ik de zelfkanten er af, bepaalde de uiteindelijke taillebreedte en rekende vervolgens zorgvuldig uit waar er stolpplooitjes moesten komen. Al speldend, rijgend en stikkend vond ik de stof steeds mooier.



En met het gouden biaislint als zoompje begon ik het bijna jammer te vinden dat ik het niet een paar maten groter had gemaakt...


paardenstof: Koekepeertje

rits, knopen en biaislint: De Stoffenkamer

fietsrokje #2

Twee jaar geleden startte ik de band, maar na aankoop van een lap stof en het knippen van de patroondelen, begon te band te haperen. De stukken belanden na een poosje in de doos met halffabrikaten.
Telkens ik mijn spelden bovenhaalde, keek ik eerst een beetje verbaasd naar het halflege doosje en werd er vervolgens aan herinnerd dat er ergens nog heel veel spelden in wat lappen stof zaten.

Toen enkele weken geleden de machinerie der verkiezingspropaganda op gang werd getrokken, startte ik mijn eigen lopende band. Omdat ik stevig met beide voetjes op de grond sta in plaats van ergens in het ijle te zweven, had ik geen boodschap aan die politieke praat. De verleiding om 's avonds na gedane arbeid in de zetel te ploffen verdween als sneeuw voor de zon. Telkens het startsein voor een volgend moddergevecht werd gegeven, knipte ik de naaimachine aan. Telkens de discussies hoger oplaaiden, duwde ik wat harder op de pedaal of liet mijn strijkijzer luidruchtig stoom afblazen.
En zo rolde er weer het een en ander van de band...

De verfrommelde rokdelen werden opgediept uit de lappenmand, de plooien gladgestreken en alle delen werden vakkundig aan elkaar gestikt. Het binnenbeleg knipte ik uit de allerlaatste snippers van een zonenhemd.



Het rokje lag al twee jaar te wachten, dus daar kunnen nog wel een paar weken bij. Ik bewaar het nog even voor een lentefeestje. Daarna mag het mee op de fiets, want mijn witte fietskuiten hunkeren naar zon en het aantal fietsvriendelijke rokjes in mijn garderobe is eerder beperkt.

groeien

Als titel had ik ook kunnen kiezen voor Zeg dat het niet waar is #2. Vastbesloten was ik om nog 'gauw' een nieuw rokje voor mezelf in elkaar te steken voor het Groeifeest van neefje T een week later. Even vastbesloten was ik ook over de keuze van de stof (In Den Beer) en het model (Burda 2005/10, n° 121).
Na kinderbedtijd ontruim ik dan ook met veel enthousiasme de eettafel. De lap stof blijkt bij het open plooien smaller dan een doorsnee stof. Geen probleem, ik ben van mening dat mijn ingenieuze brein het weer eens zal flikken om toch alles uit de lap te krijgen. Ik vouw, schik, vouw opnieuw, herschik tot ik alle rok-, pas- en zakdelen uit de lap heb geknipt. Trots overschouw ik de luttele snippers stof die nog over zijn en de geknipte patroondelen die klaar liggen om af te boorden. Dat heb ik weer prima gedaan.
Voor ik moe maar voldaan richting bed wil vertrekken, overloop ik nog een laatste keer het lijstje met benodigdheden en patroondelen in de werkbeschrijving. De euforie maakt plaats voor mistroostigheid: ik ontbreek een tweede zijpand en de stof is op. De teleurstelling wordt gedeeld met Manlief. Zoals bij alle Belangrijke Kwesties, heeft hij een oplossing: "Zoek een stofje dat er bij past voor dat tweede zijpand. Dat wordt een origineel effect." Daarom is hij dus mijn Man...
De volgende ochtend, zeil ik Mertens binnen, met in mijn zog Manlief en kinderen. Daar vind ik de laatste centimeters (net genoeg!) katoen in het perfecte geel, bijpassende gele bias om paspel van te maken, garen en een rits. De hele week werd er elke avond driftig genaaid en op zaterdagmiddag wordt  de voering nog gezoomd terwijl Man en kinderen al vertrekkensklaar zitten te wachten in de auto voor het ritje richting Groeifeest.
Geen kat die ziet dat die gele lap oorspronkelijk niet de bedoeling was. 't Is gewoon het allerhipste rokje ooit geworden, het zit als gegoten en het heeft zakken. Kortom, start de lopende band maar alvast!