wild van borduren

Dat ik de laatste tijd wild ben van borduren, kon je hier eerder al zien en lezen. Ik probeer zelf nieuwe toepassingen te zoeken om mijn borduurvlijt op bot te vieren. Zo passeerden hier onder meer al geborduurde doosjes die perfect dienst kunnen doen voor kleine kadootjes of geboortesuiker, geborduurde postkaarten en geborduurde keukenhanddoeken.
En nu organiseert RADAR aanstaande zondag een workshop wildborduren: het perfecte moederdag-kado, al zeg ik het zelf.
Iedereen die een beetje wild wordt van borduren zakt zondag dan ook best af naar Sint-Eloois-Winkel!

foto: Radar

recykleren | (ver)stoppen #01

Recykleren 3.0, aflevering 1:
tafelkleed > cowboysjaaltje + keukenhanddoeken

Op zoek naar het gepaste stofje voor een cowboysjaaltje, kreeg ik een poosje geleden een oud tafelkleed in handen gestopt door Oma Oma. Na een paar sjaal-exemplaren voor de klas, thuis en als kadootje bleef er nog een ruime lap stof over. Die slingerde eerst nog wat rond, tot ik bedacht dat ik er nog wel een paar theedoeken uit knippen kon.
Na het netjes omzomen, ontdekte ik een zwakke plek in de stof. Die werd snel gestopt en dan verstopt achter een borduurwerkje. Het aftellen gaat heel makkelijk op deze ruitjesstof. Vroeger noemden wij dat vichy, maar met de globalisering van mijn wereld, heet dat tegenwoordig gingham.
Nu heb ik dus twee leuke theedoeken voor in de nieuwe keuken.
Niet in gangnam style, maar gingham style.

vader & zonen

Vader hangt des avonds, na de zware dagtaak wel eens in de zetel voor de tv. Op zo'n momenten kan je geen kussens genoeg hebben.

Voor papadag had ik een leuk ideetje in mijn hoofd. Maar zomaar een lapje borduren, leek mij niet zo zinvol. Het lapje inkaderen leek mij al helemaal te zot, temeer wij hier met een bak kunstwerkjes staan die geen plekje aan de muur vinden omdat wij niet van volle muren houden. Dus speel ik maar van tijdelijke tentoonstellingen hier bij ons thuis.

De toegelaten werken beperken zich voornamelijk tot de schoonouders en een wandje portretten.

Het leuke ideetje werd dan maar op een kussenovertrek geborduurd: de handen van mijn mannen, anno 2013. Eigenlijk is dit meer een kussen voor mezelf, bedenk ik nu...

les bicyclettes

De set postkaartjes heb ik niet zelf gekocht, daar ben ik zeker van. Not my cup of tea. Ik heb ze vast van iemand gekregen en een gekregen kaart kijk je niet in de bek. Dus ik gooide ze niet weg, maar ze verhuisden eeuwig mee in de voorraaddoos met postkaartjes.

Onlangs ik zag een geweldig idee bij Karen Barbé en ging nog eens door de voorraad op zoek naar de stiefdochters onder de postkaarten. En zie: wat gaatjes en felroze borduurgaren later ziet het er al veel beter uit.

En een titel hoefde ik zelf niet meer te zoeken.

met een oranje randje

Na een eerste probeersel, werkte ik vlijtig verder.

Ik werd zelfs een beetje besmet door de kroningsdag bij onze noorderburen:

En nu ik toch bezig was, maakte ik meteen ook visitekaartjes. Er moet wel nog wat informatie op.

voortborduren

Ik hou van borduren.
Al van toen ik nog maar zeven was.

Mijn eerste borduurwerkje hing jarenlang aan de muur in mijn ouderlijk huis.

Ik had zelfs een lievelingsborduurboek:

Dat haalde ik met Pasen bij Oma oma weer uit de kast.

En ik borduur nog altijd: