Het Geluidshuis stelt voor: De Naaifabriek

Helaa, er is (voorlopig) geen nieuw luisterverhaal op komst, maar dankzij Het Geluidshuis werkte ik tijdens de Paasvakantie wel een stapel half-fabrikaten weg. Het zit namelijk zo: aan het begin van de vakantie maakten de zonen en ik een afspraak. Elke ochtend, na het opruimen van de ontbijttafel zou ik een Heerlijk Hoorspel naar keuze laten afspelen. Zij zouden zich ondertussen in stilte bezig houden en ik mocht voor de duur van het luisterverhaal ongestoord naaien.
Er zijn inmiddels al twaalf luisterverhalen en die duren telkens ruim een uur. Met dit rantsoen kon ik leven. Er rolden bijgevolg de afgelopen twee weken achtereenvolgens een hemd, een kniebroek, twee t-shirts en een sjaal van de band in mijn Naaifabriek.



Het hemd en de kniebroek vormden in mijn hoofd oorspronkelijk een onafscheidelijk duo, maar door omstandigheden gingen ze elk hun weg. Het hemd ging voor onbepaalde duur op reis naar de kleerkast van het oudste Mijnheertje en de broek verhuisde linea recta naar de kleerkast van het kleinste Mijnheertje. Ik denk echter dat ze snel weer verenigd zullen zijn.
De Thor T-shirts zijn gelukkig nog wat ruim voor het grootste Mijnheertje en zullen makkelijk overzomeren. Voor één keer ben ik dus ruim op tijd klaar met de aanleggen van de wintervoorraad en dat al in april.
De sjaal maakte ik uit een afgekeurd dekbed. Afgekeurd na levering omwille van het feit dat de stof veel te licht om verder dienst te doen als een dekbed. De risico's van online bestellingen, nietwaar. Maar een afgekeurd dekbed is gewoon een lap stof in de ogen van elke naaister. Dus heb ik nu een zomerse sjaal voor mezelf, ik ben tenslotte een wolkenmeter.

Ninja!

In lang vervlogen tijden, toen ik nog zowat dagelijks treinde, zette ik mijn mede-treindames aan tot huisvlijt. Eentje was na het kleine duwtje helemaal gelanceerd en breit en naait er sindsdien vrolijk op los.
Ex-collega en vriendin i. heeft nog af en toe een duwtje nodig. Maar dat vind ik helemaal niet erg. We besteden de kinderen dan even uit aan onze wederhelften en kunnen weer eens bijpraten terwijl er ook nog nuttige werken worden verricht.

Deze keer had i. haar zinnen gezet op een zelfgemaakt hemd voor haar lentefeestvierende zoon. Omdat we beiden Homemade mini couture kado gekregen hadden en de Theo op dat moment nog niet beschikbaar was, startten we in de kerstvakantie met het uittekenen van het patroon en het knippen van de stof voor het Gingerbread hemd.
Ik wil er heel kort over zijn: ik denk dat Homemade mini couture nooit meer uit de kast komt. Op het einde lag er zeker en vast een mooi hemdje, maar de werkbeschrijving is erg summier en de graad van afwerking vind ik nogal minnetjes.
Omdat i. een pietje precies is, raakte haar hemd pas onlangs af. Mijn Gingerbread versie vond in januari reeds zijn weg naar een jarig vriendje van de Mijnheertjes.

De huisvlijtcoaching van vriendin i. wordt altijd betaald in natura: een lekkere lunch ten huize i., een potje zelfgemaakte confituur of een lapje stof. Deze keer kreeg ik de rest van de ninja-stof die i. gebruikt had voor haar hemd. I. en ik waren het er immers over eens dat een compleet ninja-ensemble te veel van het goede zou zijn.
Het was even zoeken naar een geschikt patroon, maar ik kreeg er nog net een short uit voor Mijnheer O. Een short met diepe zakken voor steentjes, touwtjes, briefjes, takjes,....



astronautenstof: De Stoffenkamer
ninja-stof: De Stoffenkamer
patroon ninja-short: Knippie 2011/n° 3

hoopje was

Zoals bij velen was het hier tijdens de zomermaanden erg rustig. Er werd weinig geblogd, maar achter de (computer)schermen werd er naarstig gewerkt. Zo rond half augustus besliste ik dat ik voor de jongens nog een nieuwe outfit wilde naaien tegen de trouw van mijn schoonzussen. Een beetje ambitieus.

Ik startte met een hemd voor Mijnheer O. Het stofje lag al lang in de kast en werd aangevoerd door Oma oma uit Parijs. Toen ik in de winkel knopen stond te kiezen, kreeg ik een visioen. Ik zag mijn zonen in bruin en oranje outfit, mezelf daarbij in chique beige jurkje met oranje truitje en Manlief in een statig donkerbruin kostuum. We waren een plaatje, daar in mijn hoofd. Luttele seconden later stond ik weer gewoon in de winkel en rekende netjes de knopen af aan de kassa.
Thuis snuffelde ik eens virtueel door enkele stoffenwinkels op zoek naar een geschikt oranjekleurig stofje voor het hemdje van Mijnheer T. Bij Vermiljoen vond ik een über schattig vosjesstofje. Het werd besteld en in afwachting van het pakje werd er ijverig verder genaaid aan het hemd van grote broer.
Al naaiende had zich immers een strategie ontwikkeld: eerst een hemd voor O, dan eentje voor T en dan pas de broeken. Zo zouden ze toch op z'n minst elk een net hemd hebben en de broeken, daarvoor kon ik in uiterste nood nog een beroep doen op de prêt-à-porter van enkele behulpzame kledingketens.
Toen enkele dagen later het vosjesstofje arriveerde, zat het vijf minuten later al in de wasmachine. Gelukkig was het toen nog prachtig zomer weer en kon het even later aan de waslijn. 's Avonds was het al verknipt.

Maar de deadline naderde ongenadig. Er rolde enkel nog een feloranje (want zo had ik dat gezien in mijn visioen) Jacob van onder de naaimachine. De Jacobs maakte ik tot nu toe zonder ingestikte plooi, omdat ik dat een beetje te deftig vond in een ribfluwelen broek. Zoonlief noemt de Jacob-broeken zijn lievelingsbroeken omdat ze zo aangenaam wijd zijn, een verademing tussen al die broeken met smalle pijpjes die nu zo in de mode zijn. Ik moest de broek op een veilig plekje wegbergen opdat hij ze zeker nog niet zou aantrekken voor het feest.
Op jacht in de stad naar het geschikte truitje voor bij mijn beige jurkje, griste ik nog een bruine ribfluwelen broek mee voor Mijnheer T. Als troost voor de gekochte broek kreeg hij een passend accessoire uit een zweedse keten...

En ze waren een plaatje, daar op het feest:


Op maandagochtend smeekte Mijnheer O of hij zijn nieuwe broek nu wèl aanmocht om naar school te gaan. En zo geschiedde. Nu is hij rijp voor de was, de Jacob:

Zoonlief bestelde nog een paar exemplaren voor deze winter. Ook met sterretjes alsjeblief, mama...

maakdagje

Vorige zondag deed ik hier in mijn eentje van maakdagje, want we hadden later op de dag iets te vieren en dus moest ik braaf thuis blijven.

Ik maakte nog maar eens een hemdje. Eentje met korte mouwen, want we blijven geloven in de lente. Mijnheer O is grote fan van hemden, want die hoeven niet over je hoofd bij het aankleden. Mijnheer O heeft namelijk een erg groot hoofd, daar is hij mee geboren. Dat kan ik mijn nog levendig herinneren. En dus hebben de meeste t-shirts, al rekken ze nog zo hard mee, een te klein gat om zijn hoofd door te steken zonder dat zijn oren er ondertussen afgerukt worden. Geef hem dus liever een hemd.




Er ligt nog een stapeltje hemdenstofjes te wachten, maar eerst oefende ik voor alle zekerheid nog eens op een lapje van iets mindere kwaliteit. Het lapje kreeg ik ooit van mijn zus "om een hemdje voor de zonen uit te maken". Maar de zonen groeien en het lapje groeit niet mee, dus kreeg ik er niet meer alle patroondelen uit. Ik ben nochtans een kei in het zuinig knippen. De binnenstaander en de binnenste rugpas werden dan maar uit rest van een ander stofje geknipt. Het is niet helemaal een geslaagde combinatie van de prints, maar soms moet het vooruit gaan en mijn stofvoorraad is niet zo geweldig uitgebreid. Die beperkt zich meerbepaald tot één stapeltje netjes gevouwen lappen. Voor elke nieuwe aankoop moet er eerst een lapje buiten (lees: verwerkt).

Bij elk nieuw hemd is de afwerking weer net iets preciezer. Deze keer ontdekte ik hoe ik de draadjes netjes kon instoppen, want dat is een fase in het naaien die je meestal niet in handleidingen terugvindt. Hoe doet u dat eigenlijk?


Maar er sluipt ook altijd een foutje in. Deze keer zit de imperfectie in de sluiting: ik maakte de knoopsgaten in de verkeerde bies.





De hemdjes-sew-along van mamasha was nog steeds goud waard...

hemdjes sew along II: zeg dat het niet waar is!

Ziet u dat ook op onderstaande foto, dat de uiltjes op het onderste deel net iets vager afgetekend zijn dan bovenaan?



Als u dat niet ziet, dan is dat omdat ik een slechte foto heb gemaakt en niet omdat het niet zo is. Ik hoor het mij nog zeggen tegen Oma oma: "Goh, die stof ziet er bijna hetzelfde uit aan de binnen- en de buitenkant. Ik zal extra moeten opletten".
Vervolgens maak ik het mij gemakkelijk en begin ik 's avonds doodmoe in het halfduister nog met het vaststikken van de pas. De westernpas, waar ik prachtige scherpe hoeken in maakte en de naden bijknipte tot tegen het stiksel zodat alles mooi zou meegeven. Voldaan kroop ik onder de lakens. Ik gaf vast licht in het donker, zo glimmen van trots deed ik over het resultaat.

De volgende middag stikte ik bij klaarlichte dag de mouwtjes in. Pas bij het doorstikken van de naden, vond ik dat er precies iets scheelde met de uiltjes op het achterpand.
Ik had een driftbui kunnen krijgen (ons kleinste Mijnheertje heeft dat namelijk van geen vreemden), het hemdje verfrommelen of mijn speldendoosje door de kamer keilen, maar ik bleef stoïcijns, tornde zorgvuldig alle stiksels los tot ik weer lossen onderdelen had en begon doodkalm van vooraf aan. Met het achterpand deze keer met de goede kant naar buiten.

Hoe het komt dat ik geen driftbui kreeg? Manlief was niet in de buurt en de zonen deden wat ze moesten doen, een middagdutje zodat mama rustig kon naaien. En zo zonder publiek is een driftbui een beetje belachelijk, vindt u niet?

hemdjes sew along I : stof knippen

 Zoals velen doe ik deze week enthousiast mee met Mamasha's hemdjes sew along. Het is een beetje in uitgesteld relais, want ik wacht natuurlijk eerst de tips en tricks af voor ik er zelf aan begin. Bovendien zijn de avonden te kort en ben ik te perfectionistisch om het tempo aan te houden.

Fase 1 bestond uit het knippen van het patroon uit stof. Daarbij moest ik al meteen de meeste tips overboord gooien. Ik had maar een krappe 0,50 m stof en dus werd het puzzelen geblazen. Met overal 1 cm naadwaarde en 3 cm zoomwaarde voor de onderrand en de mouwtjes, kreeg ik er net de essentiële onderdelen uit. 't Was gelukkig niet van doen, maar de tekening van de stof doen doorlopen was wel helemaal onmogelijk.



Een eresaluut aan de gesneuvelden:
- het tweede borstzakje
- een mooi belegje voor de reverskraag
- een dubbele achterpas

zondagavond: checklist

- keukenplinten verven. Check!
De afgelopen week rolde ik iedere avond zorgvuldig een laagje verf op onze keukenplinten, tot ze er ontzettend netjes gelakt uitzagen. Adieu stofwolken, kruimels, duploblokken en autootjes onder de keukenkasten.
-

- het in productie zijnde werkstuk van onder de naaimachine afwerken. Check!
De zonen deden wat ze moesten doen, namelijk een lange middagdut op zaterdag. Zodus had ik op tijd mijn eigen moederdagkado klaar: een boleo.
Het lijkt altijd een beetje op een magisch trucje zo op het einde wanneer je die lagen stof door het gat frommelt en er dan een wondermooie en superhandige tas tevoorschijn komt.


- patroon kiezen. Check!
Knippe 2011, nr. 3, model 4a, ik hou precies wel van westernpassen
- stof kiezen. Check!
Bedrukt dun katoenen stofje uit de voorraadkast
- stof wassen. Check!
Met dank aan de zon.

...en dus mag ik meedoen aan de hemdjes sew along!

appelmannetje

Zowat een jaar terug knipte ik de stukken voor een hemdje. Zoonlief droeg toen nog maatje 86 en alvast anticiperend op de langdurigheid van dit naaiproject besloot ik voor maat 92 te kiezen. Risicomanagement heet dat, geloof ik.

Maar dat was buiten mijzelf gerekend: na het knippen bleef het liggen, met het patroonpapier er nog opgespeld. De zoon groeide het afgelopen jaar uiteraard keihard en twijfelt momenteel tussen maat 98 en 104. De benen groeien wat trager dan de armen.

Het geknipte hemdje begon eerst af en toe door mijn hoofd te flitsen tot het er bleef hangen en smeekte om gestikt te worden. Gesteund door mijn nieuwe liefde en door mijn creatieve voornemens diepte ik de ondertussen een beetje verfrommelde stukken weer op en puzzelde alles in elkaar. Ik leerde met links van mij de Knippie en rechts van mij mijn Naaibijbel mouwsplitten maken en manchetten aanzetten. Toen ik aan het inzetten van de mouwen kwam, had ik het perfecte excuus om een boventransportvoet te kopen. 

Bij de afwerking ten slotte keek ik van Oon het idee af om één van de knoopjes in een ander kleur er aan te zetten.

Het maatje 92 bleek uiteindelijk nog redelijk ruim, alleen de mouwen zijn aan de korte kant. Dat heeft ook wel z'n voordelen: ze worden minder snel nat bij het handjes wassen. Zoon O. laat zich - zolang het nog kan - gewillig in het hemdje heisen en de te korte mouwen verstop ik onder zijn trui. Zijn kopje straalt boven het vrolijk kleurengespetter. Mijn appelmannetje.

Gelukkig is er ook nog een kleinere zoon die al staat te trappelen om het hemd over te nemen. Dan kan ik weer genieten van mijn werk: het hemd...en de zoon!