Vandaag verhuisde ik een paar tafeltjes.
Mijn naaitafeltje is al van voor ik het mij kan herinneren mijn bureautje geweest. Er zit ergens in de ouderlijke archieven een prachtige dia waarop ik aan dat tafeltje zit te kribbelen op een stuk papier. Vanochtend offerde ik mijn naaiplek op en versleepte het tafeltje naar de slaapkamer van de oudste zoon. Die is namelijk hard toe aan een eigen plekje om op zijn beurt op een stuk papier te kribbelen. Het tafeltje is waarschijnlijk ooit als afdankertje van mijn grootouders bij mijn ouders terecht gekomen. Nu het bij de vierde generatie is aangekomen kan het wel een opknapbeurt gebruiken. Ik droom over knalgele poten...
Het tafeltje van Rita Bocarne verandert geregeld van plaats en functie. Toen ik indertijd bij Manlief kwam inwonen en ergens mijn kleren kwijt moest, kreeg ik dat tafeltje toegewezen. Zo werd zijn tafeltje een beetje mijn tafeltje. Maar het was dus oorspronkelijk het tafeltje van Rita Bocarne. Net zoals ik indertijd verwacht u waarschijnlijk een mooi verhaal als een tafeltje de eer krijgt om naar een persoon te worden vernoemd. Alle raadselachtigheid verdween echter als bij toverslag toen ik na enige tijd te horen kreeg dat Rita Bocarne gewoon de naam was van de dame die de winkel uitbaatte waar dat tafeltje vandaag kwam. Maar het blijft in ons huishouden tot op vandaag "het tafeltje van Rita Bocarne", zo weten we altijd perfect over welk tafeltje het gaat.
Na een intermezzo als computertafeltje werd het tafeltje een poosje gestockeerd zonder dat het gebruikt werd. Met de komst van de tweede zoon werd het in ere hersteld als extra verluiertafel. En nu is het ook die functie ontgroeid en dreigde opnieuw overbodig te worden.
Vandaag zeulde ik het tafeltje de trap af en gaf het voorlopig een plekje in de woonkamer als tijdelijke computerplek voor Manlief. Een mooi plekje om mijn nieuwe verstelwerk te fotograferen:
