een stukje oma

Noem het duurzaamheid of zuinigheid, maar in ons nieuwe leven worden de versleten handdoeken niet meteen verbannen naar de lappenmand, maar worden ze deskundig versteld. Alhoewel ik blij ben dat ik als jong meisje niet voorbestemd werd om snit en naad, keukenrecepten en etiquette-regels tot in de perfectie te beheersen, zou ik nu toch graag de techniek van het stoppen onder de knie hebben gehad. Mijn eerste poging - meteen in een onconventionele stervormige stopvorm - vond ik niet al te geslaagd. Misschien baart oefening wel kunst, maar ik wou de handdoeken snel weer in gebruik. Dus diepte ik uit de bak met oude-lappen-voor-allerlei-vieze-klusjes oude keukenhanddoeken van mijn oma op, verknipte ze in rondjes en strooide wat confetti over de gaatjes in mijn handdoeken. Nu heb ik altijd een stukje oma bij de hand in de keuken. Handig, want zij wist wel raad met snit en naad of keukenrecepten en vast ook met etiquette...

het geluk in een suikerpot zonder deksel

De Mijnheertjes zitten kilometers verderop en zijn toevertrouwd aan de goede zorgen van Oma Nele en Opa Vis. Voor ons liggen twee dagen en twee nachten zonder zonen. Het is vier jaar geleden dat we nog eens zoveel tijd en ruimte voor onszelf hadden. We proppen de die vol met films kijken, ontbijten in de stad, winkelen, kadootjes kopen voor onszelf, uit eten gaan en een bezoekje aan de kringloopwinkel. Daar vind ik een mooie blauwe suikerpot: perfecte aanvulling van mijn collectie blauw serviesgoed. Maar het deksel ontbreekt. Toch is dat een vrije vertaling van mijn geluk: een mooie suikerpot zonder deksel.
Omdat niet alles perfect hoeft te zijn...