inpak-marathon

Gisteren racete ik heen en weer tussen thuis en de school: van drukpers in de klas naar fornuis thuis, jongens ophalen over de middag om thuis te lunchen, ze uiteraard ook weer terugbrengen, vervolgens als een wervelwind door het huis met de stofzuiger en een sopje en tenslotte van een tafeltje met glühwein en chocomelk op de speelplaats naar de zetel thuis.

Vandaag kwam ik het huis niet uit, behalve om de krant uit de brievenbus te halen. Terwijl de jongens bij oma en opa de kerstboom hielpen versieren, pakte ik snel een hele vloot cadeautjes in. Zoals elk jaar nam ik mij voor om veel cadeautjes zelf te maken, maar uiteindelijk is het huisvlijt-resultaat eerder beperkt gebleven, maar het paard zag dat het goed was.

   
patroon rokje: pauwenrokje uit: La Maison Victor | stof: de stoffenkamer

een gevaarlijke winkel

In principe startte mijn kerstvakantie dinsdagmiddag rond 16u en zou ik 19 dagen lang niet aan het werk hoeven denken (stel je voor!). Maar omdat ik zo oeverloos trots ben op de allermooiste tentoonstelling van dit najaar draafde ik vandaag toch gedwee op voor een interview. Ik profiteerde er meteen van om nog een paar inkopen te doen in de Stad voor ik terugkeerde naar mijn Dorp.

Terwijl ik in het plaatselijke shoppingcenter snel nog even wol haalde voor een paar babyslofjes, ontdekte ik een gevaarlijke winkel. Lees: veel mooie en vooral goedkope spulletjes. Ik kocht meteen nog een paar leuke kerstkadootjes en trakteerde ook mezelf op een nieuw huisdier.



Ze sloot meteen vriendschap met de andere dieren hier in huis.

welkom in 2014!

365 blanco dagen die voor ons liggen
laten we er iets moois van maken

PS het kaartje leest als een kalender voor 2014, voor wie nog late kerstwensen te versturen heeft, ligt er een pakketje van 10 kaartjes klaar - laat een reactie achter en ik pik er zondagavond een gelukkige uit

datum stempelen

Rondneuzend op mijn prikbord kwam ik deze weer tegen:

Het herinnerde mij er aan dat ik voor kerst iets gelijkaardigs kreeg en dat eigenlijk een blogje verdient. Mijn schoonzus gaf me een zelfontworpen stempel met een rod stiftte erbij. Nu kan ik overal de juiste datum op kwijt: 06/03 of ook WO 06. Het lijkt een beetje op zo'n naamsvermelding op een Japanse prent.

de allerlaatste kerstkadootjes

Goede voornemens, dat is zo degelijk en saai en op de koop toe onuitvoerbaar. Geef toe, meestal blijft er niet veel meer over van al die goede voornemens op het eind van het jaar. En dat vind ik zo deprimerend. Dus om een eindejaarsdepressie voor te zijn, maakte ik deze keer leuke voornemens en creatieve voornemens.

De leuke voornemens zijn zo’n beetje Amélie Poulain-achtig: zo verstopte ik onlangs voor mijn collega’s paaseieren op kantoor. Niet dat we collectief met een paasmandje op onze knieën onder ons bureau zaten te zoeken, maar ’t was weer een keertje iets anders.

De creatieve voornemens waren een beetje serieuzer: beurtelings iets afwerken dat al lang verknipt of half gestikt ligt te verstoffen en vervolgens iets nieuws uitproberen. Het had vooral tot doel de goed gevulde mand met halfafgewerkte producten leeg te krijgen zonder de moed erbij te verliezen. Zo werd de machine der creativiteit aangezwengeld.

Het begon al met wat sjoemelen: eerst iets nieuws uitproberen. Maar het was pure overmacht: er moesten nog wat late kerstkadootjes gemaakt worden. Ik gebruikte wel stofjes uit mijn voorraad, dus dat maakte het weer een beetje goed.
De handen gingen jeuken en ik kon mijn kinderen niet snel genoeg in bed en Manlief niet snel genoeg in de zetel voor de televisie krijgen. Warme maaltijden schoten erbij in, water en brood waren meer dan goed genoeg ter ondersteuning van mijn harde labeur. Ik sleurde mijn stikmachine naar de behaaglijk warme woonkamer (alwaar de kachel vrolijk knetterde) en draaide iedere avond een paar uurtjes intensief door. Er rolde ruimschoots op tijd een Boleo vanonder het stikvoetje voor Tante E, wiens naam ik had geloot.

Toen de eerste Boleo klaar was en vol trots getoond werd, polste Manlief of ik zijn kadootje voor Tante E (een andere E welteverstaan) ook niet wilde verzorgen. Ik had er zo'n plezier in gehad dat ik er best nog eentje wilde maken. Er werd een nieuw stofje uit de voorraad gekozen en nog wat langer op water en brood geleefd.

De Boleo’s werden intussen afgeleverd aan de Tantes die er blijkbaar content mee waren:

Maar nu vraag ik me af: wat zou ik in ruil voor mijn noeste arbeid vragen aan Manlief? Want zeg nu zelf, zo'n handgemaakte Boleo, dat is toch onbetaalbaar?

kerst

Wij hebben dit jaar een peuterproof kerstboom op een hoogte waar zelfs mijn kleinste klimmertje niet bij kan:

Dat is het voordeel van ongeverfde muren, je durft daar nog gewoon iets tegen plakken.

Zelfs onder zo'n boom kunnen pakjes liggen. Ergens in oktober schreef ik me in voor Tess Secret Santa. Dat leek me leuk: een kadootje versturen en er ook eentje ontvangen. En het was ook leuk. Ik kreeg mooi op tijd van memyhusbandandkids een magnetisch bakje van op mijn verlanglijstje. Zelf piekerde ik hard over een gepast kado voor pillepallepoentje. Er kwam een bloembroche met geheim vakje, een geborduurde theedoek en een gevlochten wilgenkransje uit mijn creatieve brein en waarschijnlijk net iets te laat ook bij pillepallepoentje. Maar ze was er blij mee.


Ziezo, de kop was er af. De eerste kadootjes waren uitgewisseld. Het was wachten tot kerstavond. Daar kreeg ik niet alleen een doos vol zelfgebakken wafeltjes (van de poetsvrouw van mijn mama notabene), maar ook oploschocolademelk, een soepketel voor liters heerlijke soep en als top of the bill: een naaimachine. Mijn oude Super Nova Julia zet ik vol nostalgie aan de kant voor dit gloednieuw exemplaar. Hou u vast aan de takken van de bomen, want 2012 belooft een jaar boordevol zelfgemaakte naaisels te worden.

Voor iedereen een fijn eindejaar & een mooi 2012!

Secret Santa

Vroeger stond er bij ons thuis een embargo op het gebruik van het woord kerstmis tot zowat half december, althans in het bijzijn van de man des huizes. Als enige man in ons gezin, leek hij nooit te kunnen begrijpen dat de andere drie (vrouwelijke) huisgenoten vanaf de eerste tekenen van het korten van de dagen begonnen te fantaseren over het kerstdiner, de genodigden, de kerstkaartjes en de pakjes. Die laatste twee waren in vele gevallen zelfgemaakt en dus moesten we daar op tijd over beraadslagen bij een kopje thee.

Alhoewel mijn hoofd nog steeds zo ergens in september alvast begint te dromen over kerstmis, staat er al lang geen embargo meer op het uitspreken van kerstmis. Vandaag vindt mijn eigen Man des huizes alles best - ik kan hem zelfs voor mijn kar spannen als het moet - heeft Ikea de kerstversiering al uitgestald en wemelt het op het internet van deelnemers aan Tess' Secret Santa editie 2011. Dan kan ik toch niet achterblijven?