Uit de opgeschoten boompjes van toen, selecteerden we de mooiste loten en plantten deze langs de perceelgrens naast een meidoornhaag. De haag is ondoordringbaar geworden en de ranke loten krijgen stilaan het postuur van een echte boom. Tijd om het plan van elf jaar geleden uit te voeren. Toen kwam ik namelijk toevallig het fenomeen knoteiken op het spoor. Dat leek ons ideaal om die vele eiken letterlijk onder de knoet te houden en ons ondertussen regelmatig te voorzien van snoeihout.
Vandaag zette ik de zaag in de zes eiken die bedoeld waren om knoteiken te worden. De top ging er uit. De kleinere takken aan de voet van de kroon blijven staan om in de lente de sapstroom weer op gang te trekken. Volgende winter kan daar 80% van weggesnoeid worden om nieuwe loten in de knot te doen ontstaan.
Het levert voorlopig een wat vreemd zicht op, maar gelukkig ook een mooie voorraad snoeihout dat in de lente gebruikt kan worden voor moestuinklusjes allerhande. Ik zie de erwtjes al klimmen langs hun eikenhouten steunen...
