het is al laat

Deze middag reed ik even op en af naar het werk. Mooi weer, cruisen met de auto zonder jongens op de achterbank. En toen klonk plots 'Het is al laat' van Yefgueni op de radio. Daar borrelden de tranen...

Haar laatste zon gaat onder

door een gat in het gordijn.

Ze zegt: Ik ben er klaar voor.

Maar hoe kan je dat ooit zijn?

Ze heeft zoveel gekregen,

maar waarom zo weinig tijd?

Voor haar niets en achter haar:

een ongelijke strijd.

't is weer voorbij die mooie zomer

Zo af en toe vond ik het 's ochtends kil beneden en sjoemelde ik wat met de thermostaat. Gisterenochtend was de centrale verwarming eindelijk spontaan gezwicht en 's avond snorde de kachel reeds heerlijk warm toen ik thuis kwam. We hebben het tot 7 oktober volgehouden, maar de zomer is nu echt wel voorbij.

Op het einde van de zomervakantie versierde ik als herinnering voor de Mijnheertjes een mok met een greep uit wat ze allemaal beleefd hadden. De jongste nam de mok ook mee als geheugensteuntje om over zijn vakantie te vertellen in de praatronde. Wat de juf meteen inspiratie leverde voor een volgend knutselklusje.

Nu kunnen we nog een winter lang bij het ontbijt mijmeren over die mooie zomer en al het lelijke ervan gewoon vergeten.

mok: Hema

porseleinsift: De Banier

een juffen-taartje

Al voor het tweede jaar op rij zorg ik op de Dag van de Leerkracht voor een taartje voor de juffen. Het worden nooit bewerkelijke taarten en ik laat me altijd inspireren door het moment. Vorig jaar had ik heel weinig tijd om de taart bakken, dus koos ik  - heel toepasselijk - voor de 'appeltaart gauwgereed'.
Dit jaar kwamen we op zondagmiddag thuis, na een nachtje logeren bij de schoonouders. De taart moest dus gebakken kunnen worden met wat ik in huis had. Mijn hoofd stond op zaterdag (voor we vertrokken en alle winkels nog open waren) namelijk nog niet op taarten bakken. Ik had nog een paar rijpe peren over van ons fruitpakket van vorige week. Super zoete en sappige peren, dat wel, maar net iets te rijp naar ons aller zin hier thuis om nog gewoon zo op te eten.
Het moest dus een perentaartje worden. In mijn beperkte collectie bakboeken stond vreemd genoeg geen enkele perentaart. Het grote web dan maar aangesproken. Toen begon de afvallingsrace volgens de inhoud van mijn keuken- en koelkast: geen recept met bladerdeeg, of met room,...
Ik eindigde bij een Franse perentaart, alhoewel ik ook geen abrikozenconfituur in huis had om over de bodem uit te smeren. Maar dat leek mij niet essentieel voor een lekkere taart. Nu maar hopen dat de juffen dat ook vinden....