Wie mij zowat dagelijkse door regen, weer en wind ziet zwoegen op mijn fiets, vermoedt waarschijnlijk niet dat ik eigenlijk helemaal niet van fietsen hou. Toch hou ik dat al ruim twee jaar vol: meer fiets, minder auto. Daarom deed ik me een poosje geleden een nieuwe fiets cadeau.
Deze maand hou ik dankzij
mijnkorteritten.be eindelijk eens netjes bij wat die dagelijkse inspanning allemaal oplevert.
Wat niet in het overzichtje op de website wordt uitgerekend is voor hoeveel gemoedsrust dat fietsen zorgt. Het klinkt misschien vreemd in de oren, maar halftijds werken zorgt bij mij voor voltijdse ontspanning. Op het werk kan ik immers de zorgen voor het huishouden loslaten. Ik beken: hoe diep ze ook in mijn hart zitten, op het werk durf ik wel eens vergeten dat ik kinderen heb. Daar denk ik er even niet aan dat ik vanavond de zwemtas moet klaarmaken of dat er eentje zeurde. Op het werk denk ik ook niet aan wat we gaan eten vanavond. Omgekeerd denk ik thuis weinig aan het werk en zeker niet op een stress-volle manier.
De switch wordt gemaakt op de fiets. ' s Ochtends, na het verlaten van de school, beginnen mijn pedalen te draaien en zet ik mijn hoofd op werk-stand. Dan overloop ik de komende werkdag en probeer ik al een beetje mijn werk op te delen.
's Avonds voltrekt zich de omgekeerde beweging. Terwijl ik mijn stalen ros in gang trap, laat ik het werk letterlijk en figuurlijk achter mij en denk ik aan wat de avond nog zal brengen. De Mijnheertjes springen meteen weer in mijn hoofd en ook het avondeten vraagt om aandacht. Desnoods kan ik onderweg nog even stoppen om een ontbrekend ingrediënt in te slaan. Als de avondplanning door mijn hoofd gegaan is, blijf ik soms wel nog eens doordenken over iets op het werk. Het is zeker geen piekeren, eerder puzzelen hoe ik losse stukjes tot een helder geheel kan krijgen.
Toch blijf ik erbij: ik hou helemaal niet van fietsen, maar ik zou niet meer zonder kunnen...
