kind

De laatste tijd worstel ik soms met mijn oudste Mijnheertje, maar hij worstelt nog meer met zichzelf. Toen ik onlangs het gedicht Kind tegenkwam bij Lentezoet was het alsof ik het zelf had geschreven: zo herkenbaar.
Ik wou het hem ook laten lezen en zocht naar een geschikt moment. Vrijdag, aan de vooravond van een beloftevolle vakantie stopte ik het hem toe. Ik zag hoe hij las, mijn pientere zoon. Pienter genoeg om de tekst te doorgronden, te begrijpen dat hij in een spiegel keek. Zo pienter zelfs, dat hij er tranen van in zijn ogen kreeg. Net zoals ik, toen ik het voor de eerste keer las. We zeiden niets, maar begrepen elkaar met de woorden van iemand anders.

een beetje minder geluk

Ons kleinste Mijnheertje is zwaar fan van kookprogramma's. Topfavoriet is Dagelijkse Kost en Jeroen Meus heeft hij omgedoopt tot 'de Monsieur',  een bijnaam om trots op te zijn.
Als er weer eens in een recordtempo avondeten op tafel moet staan en ik liever geen pottenkijkers in de keuken heb, druipt Mijnheerje T altijd beteuterd af. Manlief ziet deze groeiende interesse voor het koken met lede ogen aan. Als hij maar geen kok wordt...

In Dagelijkse Kost staan er regelmatig mensen schaamteloos naar binnen te gapen. Dat was ons kleinste Mijnheertje niet ontgaan. Dus besloten we om deze vakantie de tocht naar Leuven aan te vatten om op z'n minst die keuken eens te gaan bekijken, met of zonder Jeroen erin.
Nu was een treinrit van ruim een uur mij net iets te ver om gewoon naar een mogelijk lege keuken te gaan kijken. Dus ontplooide er zich een Leuven-plan.

Ik vulde het programma aan met een bezoekje aan The Grasshopper. Zo kon ik meteen twee verjaardagskadootjes van mijn lijstje afvinken. Oorspronkelijk zouden we 's middags een worstenbroodje eten bij Würst. Mijnheer O besloot echter een week of twee geleden om geen vlees meer te eten (na het zien van een aflevering van Dagelijkse Kost trouwens, maar dat is een ander verhaal). Mijnheertje T sloot zich de avond voor ons uitstapje aan bij dit standpunt. Het worstenbroodjes-plan werd afgevoerd. Hij at de volgende middag wel zonder scrupules smakelijk een broodje met ham.

De namiddag vulden we met een onschuldig doch geestverruimend bezoek aan Museum M. Zelf was ik tot mijn scha en schande nog nooit verder geraakt dan de inkomhal. Met een speurboekje dwaalden de jongens en ik samen een dik uur door de vaste opstelling. Een echte aanrader dat boekje: bij elke opdracht zette ik de jongens op weg en terwijl ze hun zoektocht afwerkten kreeg ik de tijd om rond te kijken. Zij leerden heel wat bij en ik friste nog eens mijn kunstkennis op.



We gingen tot twee maal toe piepen in de keuken, maar - zoals af te leiden uit de snoet van Mijnheertje T - geen 'Monsieur' te bespeuren. Soms hebben we ook een beetje minder geluk...

klein geluk: een neger

Zaterdagochtend. Mijn zoon en ik liggen samen nog te snoezen in het grote bed. Het is lang geleden. We knuffelen en we babbelen.

- Mama, wat is een neger?

Het begint meteen de flitsen en te knetteren in mijn hoofd. Die strips van Kuifje zijn toch niet zo opvoedkundig. Spontaan begin ik aan een discours over de politieke correctheid van dat woord. Hij knikt begrijpend en zegt dan:

- Maar hoe noem je dan iemand die negen is?

klein geluk: tafelbriefjes

Vrijdag / thuisdag. Het huis voor mij alleen. Ik bepaal het ritme van de dag.
Voor ze 's ochtends het huis verlaten, beloof ik aan de jongens om na schooltijd met hen te knutselen. Dus laten ze elk hun boodschappenlijstje voor me achter.

ijs met zand

Het was zo'n ochtend waarop de oudste met alle mogelijke ledematen verkeerd uit bed was gestapt en ik hem boos en verongelijkt achterliet op school. Dat doet toch altijd een beetje pijn aan een moederhart. Die pijn werd snel verzacht door een kop koffie én een babbel.
De laatste restjes boosheid ebden weg tijdens een efficient rondje boodschappen doen en samen met de aansterkende septemberzon kreeg ik weer zin in mijn oorspronkelijk plan: de jongens 's middags oppikken aan school en naar zee rijden.
Gelukkig was ook het humeur van de oudste intussen helemaal opgeklaard en reden we na een snelle boterham naar de rand van ons land, waar "de zee tot op het strand komt!". Ze renden, groeven en aten ijsjes met zand. En ik lag bijna twee uur lang op mijn rug te genieten van de zon, de wolken en hun stemmen. Een leven om jaloers op te zijn...

mijn plek onder de zon

Misschien zat u vandaag op een terrasje te genieten van de eerste echte beloftevolle lentedag. Misschien zocht u naar het perfecte plekje en nam er meteen een lekkere koffie bij.
Toen ik rond de middag door de binnenstad fietste droomde ik daar ook stilletjes van: een lekkere kop koffie met mijn gezicht in de zon ergens op een leuk terras. Maar ik had beloofd om te helpen bij de jongens op school...

Dus maakte ik pas rond een uur of vier een kop thee en installeerde mij in de laatste stralen op ons eigen terras met een tijdschrift terwijl de jongens nog even buiten speelden. Tot de oudste mij aanbood om mee te komen naar hun speelplek, 'want daar is nog super veel zon, mama, veel meer dan hier'. Dus nam ik mijn kop thee en mijn tijdschrift en vleide mij zo goed en zo kwaad als het kon met mijn rug tegen de remorque en mijn bibs op de kiezeltjes. En ik werd overspoeld door de zon en het geluk. Want daar was mijn plek onder de zon en daar kon geen terras in de binnenstad tegenop...

kerstboodschap

Na het geharrewar van de afgelopen dagen was de hemel hier ten huize deze ochtend volledig opgeklaard. Dat gaf me weer zin om te bedenken wat voor leuke dingen de jongens en ikzelf deze middag samen konden gaan doen.

Ik wil al langer wat meer orde in de voorraad 'droge voeding'. Een reeks bewaardozen staat ondertussen keurig in het gelid, gevuld met graan, rijst, pasta, suiker,... Maar er blijven nog een heleboel doosjes en potjes over. Het zijn vaak ingrediënten die ik ooit eens voor een welbepaald recept heb gekocht en waar ik maar een kleine portie van nodig had. Die moeten dus de kast uit en liefst niet in de vuilnisbak.

Het eerste pakje dat vandaag sneuvelde was een aangebroken doosje amandelpoeder. Ik weet niet meer waar ik die eetlepel amandelpoeder voor nodig heb gehad en amandelpoeder wordt nu eenmaal niet lekkerder door in mijn keukenkast te liggen, integendeel. Op zoek naar een recept dan maar. Zelf ben ik niet zo'n fan van taarten of cake met amandelpoeder en waar gaat er meer amandelpoeder in dan in... marsepein! Daar kon ik ook gewoon voor opgebruiken wat ik nog over had, zonder weer met een zielig restje over te blijven. 1 deel amandelpoeder mengen met 1 deel bloemsuiker. Eiwit toevoegen en kneden tot je een stevig deeg krijgt en nog wat vers limoensap erbij (die lag ook nog verweesd in de lade van de koelkast).



De jongens kneedden elk om beurt en rolden vervolgens kleine balletjes van de marsepein. Die gingen nog even door de cacao en klaar was ons snoepje voor vandaag. Er werd alvast een portie geleverd aan Opa opa en aan de yoga-juf. Met de laatste levering ging ook nog een kerstkaartje mee waarvoor Mijnheer O mij geheel spontaan volgende boodschap dicteerde:




En die eierdooier die ik over had, vraagt u zich nu waarschijnlijk af. Die verdween in een portie mayonaise. Nu moeten we binnenkort zeker eens frietjes eten om die voorraad weer op te krijgen...

't is weer voorbij die mooie zomer

Zo af en toe vond ik het 's ochtends kil beneden en sjoemelde ik wat met de thermostaat. Gisterenochtend was de centrale verwarming eindelijk spontaan gezwicht en 's avond snorde de kachel reeds heerlijk warm toen ik thuis kwam. We hebben het tot 7 oktober volgehouden, maar de zomer is nu echt wel voorbij.

Op het einde van de zomervakantie versierde ik als herinnering voor de Mijnheertjes een mok met een greep uit wat ze allemaal beleefd hadden. De jongste nam de mok ook mee als geheugensteuntje om over zijn vakantie te vertellen in de praatronde. Wat de juf meteen inspiratie leverde voor een volgend knutselklusje.

Nu kunnen we nog een winter lang bij het ontbijt mijmeren over die mooie zomer en al het lelijke ervan gewoon vergeten.

mok: Hema

porseleinsift: De Banier

Oscar

Bij het open maken van de saaie bruine kartonnen postdoos spatten de kleurtjes er bijna uit. De zachte  wolletjes zijn aangekomen!

Voor wie ook een Oscar wil breien wil ik wel eens een theekransje organiseren...

Ninja!

In lang vervlogen tijden, toen ik nog zowat dagelijks treinde, zette ik mijn mede-treindames aan tot huisvlijt. Eentje was na het kleine duwtje helemaal gelanceerd en breit en naait er sindsdien vrolijk op los.
Ex-collega en vriendin i. heeft nog af en toe een duwtje nodig. Maar dat vind ik helemaal niet erg. We besteden de kinderen dan even uit aan onze wederhelften en kunnen weer eens bijpraten terwijl er ook nog nuttige werken worden verricht.

Deze keer had i. haar zinnen gezet op een zelfgemaakt hemd voor haar lentefeestvierende zoon. Omdat we beiden Homemade mini couture kado gekregen hadden en de Theo op dat moment nog niet beschikbaar was, startten we in de kerstvakantie met het uittekenen van het patroon en het knippen van de stof voor het Gingerbread hemd.
Ik wil er heel kort over zijn: ik denk dat Homemade mini couture nooit meer uit de kast komt. Op het einde lag er zeker en vast een mooi hemdje, maar de werkbeschrijving is erg summier en de graad van afwerking vind ik nogal minnetjes.
Omdat i. een pietje precies is, raakte haar hemd pas onlangs af. Mijn Gingerbread versie vond in januari reeds zijn weg naar een jarig vriendje van de Mijnheertjes.

De huisvlijtcoaching van vriendin i. wordt altijd betaald in natura: een lekkere lunch ten huize i., een potje zelfgemaakte confituur of een lapje stof. Deze keer kreeg ik de rest van de ninja-stof die i. gebruikt had voor haar hemd. I. en ik waren het er immers over eens dat een compleet ninja-ensemble te veel van het goede zou zijn.
Het was even zoeken naar een geschikt patroon, maar ik kreeg er nog net een short uit voor Mijnheer O. Een short met diepe zakken voor steentjes, touwtjes, briefjes, takjes,....



astronautenstof: De Stoffenkamer
ninja-stof: De Stoffenkamer
patroon ninja-short: Knippie 2011/n° 3

gelukkig op een moederdag zonder cadeautjes

Deze ochtend waren er geen geknutselde cadeautjes voor moedertjesdag, zelfs geen lieve wensen van mijn kroost. Voor ik het vergeet: van hun vader kreeg ik wel een extra koffiekoek bij het ontbijt.
Dit jaar worden er op de school van mijn kinderen geen moeder- en vaderdagknutsels meer gemaakt. Niet omdat de juffen het moe zijn om iets te verzinnen, maar omdat het voor veel kinderen tegenwoordig pijnlijker is om een moederdagcadeautje te maken dan om er geen te maken.
Ik kan ze bijna op één hand tellen: de kinderen die deze ochtend bij een 'klassiek' gezin wakker werden. Bij de meeste echter wordt de tijd tussen mama en papa netjes verdeeld, zijn er twee mama's of twee papa's, of is er geen mama of papa meer. En dan sta je daar met je knutselwerkje, gedichtje en voorraadje zoenen...

Dus dit was voor mij een hele mooie moederdag: samen zijn met mijn twee allermooiste cadeautjes en hun vader.

hoopje was

Zoals bij velen was het hier tijdens de zomermaanden erg rustig. Er werd weinig geblogd, maar achter de (computer)schermen werd er naarstig gewerkt. Zo rond half augustus besliste ik dat ik voor de jongens nog een nieuwe outfit wilde naaien tegen de trouw van mijn schoonzussen. Een beetje ambitieus.

Ik startte met een hemd voor Mijnheer O. Het stofje lag al lang in de kast en werd aangevoerd door Oma oma uit Parijs. Toen ik in de winkel knopen stond te kiezen, kreeg ik een visioen. Ik zag mijn zonen in bruin en oranje outfit, mezelf daarbij in chique beige jurkje met oranje truitje en Manlief in een statig donkerbruin kostuum. We waren een plaatje, daar in mijn hoofd. Luttele seconden later stond ik weer gewoon in de winkel en rekende netjes de knopen af aan de kassa.
Thuis snuffelde ik eens virtueel door enkele stoffenwinkels op zoek naar een geschikt oranjekleurig stofje voor het hemdje van Mijnheer T. Bij Vermiljoen vond ik een über schattig vosjesstofje. Het werd besteld en in afwachting van het pakje werd er ijverig verder genaaid aan het hemd van grote broer.
Al naaiende had zich immers een strategie ontwikkeld: eerst een hemd voor O, dan eentje voor T en dan pas de broeken. Zo zouden ze toch op z'n minst elk een net hemd hebben en de broeken, daarvoor kon ik in uiterste nood nog een beroep doen op de prêt-à-porter van enkele behulpzame kledingketens.
Toen enkele dagen later het vosjesstofje arriveerde, zat het vijf minuten later al in de wasmachine. Gelukkig was het toen nog prachtig zomer weer en kon het even later aan de waslijn. 's Avonds was het al verknipt.

Maar de deadline naderde ongenadig. Er rolde enkel nog een feloranje (want zo had ik dat gezien in mijn visioen) Jacob van onder de naaimachine. De Jacobs maakte ik tot nu toe zonder ingestikte plooi, omdat ik dat een beetje te deftig vond in een ribfluwelen broek. Zoonlief noemt de Jacob-broeken zijn lievelingsbroeken omdat ze zo aangenaam wijd zijn, een verademing tussen al die broeken met smalle pijpjes die nu zo in de mode zijn. Ik moest de broek op een veilig plekje wegbergen opdat hij ze zeker nog niet zou aantrekken voor het feest.
Op jacht in de stad naar het geschikte truitje voor bij mijn beige jurkje, griste ik nog een bruine ribfluwelen broek mee voor Mijnheer T. Als troost voor de gekochte broek kreeg hij een passend accessoire uit een zweedse keten...

En ze waren een plaatje, daar op het feest:


Op maandagochtend smeekte Mijnheer O of hij zijn nieuwe broek nu wèl aanmocht om naar school te gaan. En zo geschiedde. Nu is hij rijp voor de was, de Jacob:

Zoonlief bestelde nog een paar exemplaren voor deze winter. Ook met sterretjes alsjeblief, mama...

de wind in de zeilen

Om er snel vanaf te zijn, liet ik zaterdagochtend de kurkdroge random number generator twee cijfertjes kiezen. Effi & Stien waren de gelukkigen (mailen jullie het adres waar ik het pakketje naartoe mag sturen?). Het weer zag er 's ochtends al zo stralend uit, dat ik geen zin meer had om ook nog een blogje te schrijven. Op zondagavond begon het een beetje te knagen dat ik jullie nog niets had laten weten. Al hadden jullie waarschijnlijk ook wel wat beters te doen dan blogs te lezen.

Vandaag was er ook nog iets anders...

Zeven jaar geleden ben ik om geheel onromantische redenen getrouwd. Wacht, zo onromantisch was het niet: ik had een trouwjurk en een (zelfgemaakt) bruidsboeket. En er was een handvol volk om dat te vieren. Vandaag lieten we onze huwelijksverjaardag -  zoals ieder jaar - geheel onromantisch voorbijgaan. Wacht, zo onromantisch was de dag niet: er was zon, veel zon, en er waren twee flinke zonen. En een Man natuurlijk, nog steeds...

Grote Vakantie!

Goede voornemens zijn er ook aan het einde van het schooljaar. Deze keer had ik namelijk het voornemen om iets te naaien voor de juf.
Maar plots zomerde het en bleek het eind juni te zijn. Dus borg ik de goede voornemens weer op en draaide op routine: koekjes bakken en boekjes vouwen. Daarmee kom je al een heel eind, zo blijkt.
Koekjes en boekjes dus morgen, bij de laatste zwaai...



Alhoewel de Mijnheertjes er weinig gebruik van hebben gemaakt, zou ik ze zo af en toe toch niet kunnen missen: de mensen die voor dag en dauw al klaar staan om kindjes op te vangen, 's middags hun bekertjes vol schenken en de occasionele plasbroeken verschonen. Dus naast de juffen, ook voor de heren en dames van de opvang een welverdiende fijne vakantie!

vader & zonen

Vader hangt des avonds, na de zware dagtaak wel eens in de zetel voor de tv. Op zo'n momenten kan je geen kussens genoeg hebben.

Voor papadag had ik een leuk ideetje in mijn hoofd. Maar zomaar een lapje borduren, leek mij niet zo zinvol. Het lapje inkaderen leek mij al helemaal te zot, temeer wij hier met een bak kunstwerkjes staan die geen plekje aan de muur vinden omdat wij niet van volle muren houden. Dus speel ik maar van tijdelijke tentoonstellingen hier bij ons thuis.

De toegelaten werken beperken zich voornamelijk tot de schoonouders en een wandje portretten.

Het leuke ideetje werd dan maar op een kussenovertrek geborduurd: de handen van mijn mannen, anno 2013. Eigenlijk is dit meer een kussen voor mezelf, bedenk ik nu...

Het Grote Verkleedplan / aflevering 2

Na iets typisch voor jongens, maakte ik ook iets voor de meisjes in de klas van Mijnheer O: een prinsessenjurk met kroontje.

Dat dacht ik althans, dat de meisjes ook aan hun trekken zouden komen. Zonder knoopje en zonder zoompje wou ik de prinsessenjurk namelijk alvast eens passen op een kinderlijf. Mijnheer O laat zich gewillig in een prinsessenjurk hijsen, om die vervolgens niet meer te willen uittrekken. Rondhuppelen in een prinsessenjurk is zelfs cool. 't Zijn zijn woorden, niet de mijne.

Het patroon voor de prinsessenjurk vond ik in Patrones, alwaar het een uitermate kitscherig glinsterend lila geval is. Ik verwerkte een lap zwart met rode geborduurde rozenknoppen uit de stoffenvoorraad voor een iets gedistingeerdere prinses. De stof is een aankoop uit mijn gedistingeerde periode, maar die ligt gelukkig al een eind achter ons.







Het kroontje maakte ik volgens het patroon van Small Things. Voor een mooi kroontje zonder naden heb je wel een grote lap vilt nodig, groter dan de A4-tjes die je doorgaans in de knutselwinkels vindt. Goedkoop synthetisch vilt aan de meter vond ik bij Bij vilt enzo.

maakdagje

Vorige zondag deed ik hier in mijn eentje van maakdagje, want we hadden later op de dag iets te vieren en dus moest ik braaf thuis blijven.

Ik maakte nog maar eens een hemdje. Eentje met korte mouwen, want we blijven geloven in de lente. Mijnheer O is grote fan van hemden, want die hoeven niet over je hoofd bij het aankleden. Mijnheer O heeft namelijk een erg groot hoofd, daar is hij mee geboren. Dat kan ik mijn nog levendig herinneren. En dus hebben de meeste t-shirts, al rekken ze nog zo hard mee, een te klein gat om zijn hoofd door te steken zonder dat zijn oren er ondertussen afgerukt worden. Geef hem dus liever een hemd.




Er ligt nog een stapeltje hemdenstofjes te wachten, maar eerst oefende ik voor alle zekerheid nog eens op een lapje van iets mindere kwaliteit. Het lapje kreeg ik ooit van mijn zus "om een hemdje voor de zonen uit te maken". Maar de zonen groeien en het lapje groeit niet mee, dus kreeg ik er niet meer alle patroondelen uit. Ik ben nochtans een kei in het zuinig knippen. De binnenstaander en de binnenste rugpas werden dan maar uit rest van een ander stofje geknipt. Het is niet helemaal een geslaagde combinatie van de prints, maar soms moet het vooruit gaan en mijn stofvoorraad is niet zo geweldig uitgebreid. Die beperkt zich meerbepaald tot één stapeltje netjes gevouwen lappen. Voor elke nieuwe aankoop moet er eerst een lapje buiten (lees: verwerkt).

Bij elk nieuw hemd is de afwerking weer net iets preciezer. Deze keer ontdekte ik hoe ik de draadjes netjes kon instoppen, want dat is een fase in het naaien die je meestal niet in handleidingen terugvindt. Hoe doet u dat eigenlijk?


Maar er sluipt ook altijd een foutje in. Deze keer zit de imperfectie in de sluiting: ik maakte de knoopsgaten in de verkeerde bies.





De hemdjes-sew-along van mamasha was nog steeds goud waard...

Het Grote Verkleedplan | aflevering 1

Een gesprek een paar weken geleden in het klasje van Mijnheer O.
- O verjaart binnenkort en als klaskado zou ik graag iets maken voor de klas. Had je iets in gedachten?
[De juf denkt diep na.]
- Verkleedkleren... of kussens, of...
Oh ja, verkleedkleren. Dat is een goed idee, want dat hebben we eigenlijk nog niet.

De verjaardag van Mijnheer O is intussen verstreken en dus werd het hoog tijd om het Grote Verkleedplan ook daadwerkelijk uit te voeren. Ik keek de afgelopen weken op mijn prikbord, snuisterde in een paar naaimagazines en kocht zelfs een boekje over verkleedkleren maken. Zo verzamelde ik allerlei leuke uitvoerbare en minder uitvoerbare ideeën. De bedoeling is om eerst wat lappen stof uit de voorraad weg te werken. Lap 1 is een restje donkergrijze gekookte wol. Daar zag ik wel een cowboyhesje in. Je kan het patroon van Made gebruiken, maar ik had geen printer in de buurt, dus nam ik een trui van Mijnheer O en tekende iets wat er op leek. Van een restje rode vilt en enkele pailletten toverde ik een ster op de borst.



Biasband langs de randen is waarschijnlijk heel erg netjes, maar een cowboy hoeft niet netjes te zijn en ik wou snel resultaat. Dus schooide ik zilverdraad bij Oma oma en werkte ik de randen af met de overlocksteek van mijn naaimachine. Ik schooide ook nog een stofje met rode ruitjes bij Oma oma voor een sjaaltje.
Een foto van de eindfase met de zilverdraad en het sjaaltje is nog onderweg, want ik deed ijverig verder met aflevering 2 in plaats van foto's te maken.

even out

Toen ik een poosje geleden bij spiegelstiksels de aankondiging voor de Kids Clothes Week Challenge weer zag verschijnen, besloot ik om deze keer toch maar mee te doen. Misschien was dit een kans om de Jacob-broek af te hebben voor Mijnheer O er uitgegroeid zou zijn. Met een reeds goedgevulde weekplanning in het vooruitzicht, vroeg ik me af of ik met de citruspers ook extra uren uit de dag zou kunnen persen. Een luttel uurtje per dag, dat kon ik nog wel ergens afsnoepen van het strijken, koken, poetsen, voorlezen of - als het echt niet anders kon - van het slapen.
Het patroon was in de loop van de week voordien al geplakt, doorgetekend en uit stof geknipt. Op het einde van dag 1 klokte ik na een uur af op: stukken afgewerkt met overlocksteek, vlieseline gestreken, nepen ingestikt en zakken geplooid en opgespeld. Prachtig op schema en het resultaat zag er veelbelovend uit.

En toen... toen kwam daar 'iets' tussen. Dat 'iets' was eigenlijk 'iemand'. Om precies te zijn: het was mijn lieve collega E. die met spoed geopereerd moest worden. Helaas was er ook een drukproef die gecorrigeerd moest worden. Blogland mocht al proeven van de stress van het maken van een boek. En dus snoepte ik uurtjes van het strijken, koken, poetsen, voorlezen en vooral van het slapen om alles op tijd rond te krijgen op het werk. De Jacob-broek werd even in de koelkast gezet. Figuurlijk, maar dat begrijpt u wel.
Ondertussen is de proef naar de drukker en maakte ik de Jacob-broek af. Zalig patroontje! En voor een keer was iets wat blijven liggen was niet te klein geworden, maar bleek maatje 110 toch nog net iets te groot voor Mijnheertje O. Bij Vermiljoen bestelde ik gauw nog een voorraadje velours...

druk

Een poos geleden kregen wij ongewenst bezoek over de vloer. De bezoekers namen bovendien wat spullen mee bij het verlaten van ons huis. Niet alleen was ik even een beetje van slag, maar het was ook moeilijk bloggen zo zonder fototoestel en computer. Ondertussen heb ik onze afgedankte laptop weer aan de praat gekregen en kan ik met wat geluk toonbare foto's produceren met het toestelletje dat reeds aan Mijnheer O's toolkit was toegevoegd.

Deze week offerde ik een dag verlof voor het eerst sinds lang eens volledig en alleen voor mezelf. In het MIAT volgde ik de workshop actuele typografie in historisch perspectief. De aankondiging beloofde me "...op een andere manier naar letters en woordbeelden (te) kijken". De impact zou ik misschien wat minder spectaculair omschrijven. Ik genoot alvast van het gepriegel met de loden lettertjes en het lossere werk met houten blokletters. Inspiratie borrelde al doende naar boven, dus binnenkort waarschijnlijk meer grafische huisvlijt als ik het wat minder druk krijg.

Op de terugweg naar huis haalde ik nog een stapeltje kleurige winterbroeken voor Mijnheer O en zo was mijn dagje helemaal goed...