Het Grote Verkleedplan | aflevering 1

Een gesprek een paar weken geleden in het klasje van Mijnheer O.
- O verjaart binnenkort en als klaskado zou ik graag iets maken voor de klas. Had je iets in gedachten?
[De juf denkt diep na.]
- Verkleedkleren... of kussens, of...
Oh ja, verkleedkleren. Dat is een goed idee, want dat hebben we eigenlijk nog niet.

De verjaardag van Mijnheer O is intussen verstreken en dus werd het hoog tijd om het Grote Verkleedplan ook daadwerkelijk uit te voeren. Ik keek de afgelopen weken op mijn prikbord, snuisterde in een paar naaimagazines en kocht zelfs een boekje over verkleedkleren maken. Zo verzamelde ik allerlei leuke uitvoerbare en minder uitvoerbare ideeën. De bedoeling is om eerst wat lappen stof uit de voorraad weg te werken. Lap 1 is een restje donkergrijze gekookte wol. Daar zag ik wel een cowboyhesje in. Je kan het patroon van Made gebruiken, maar ik had geen printer in de buurt, dus nam ik een trui van Mijnheer O en tekende iets wat er op leek. Van een restje rode vilt en enkele pailletten toverde ik een ster op de borst.



Biasband langs de randen is waarschijnlijk heel erg netjes, maar een cowboy hoeft niet netjes te zijn en ik wou snel resultaat. Dus schooide ik zilverdraad bij Oma oma en werkte ik de randen af met de overlocksteek van mijn naaimachine. Ik schooide ook nog een stofje met rode ruitjes bij Oma oma voor een sjaaltje.
Een foto van de eindfase met de zilverdraad en het sjaaltje is nog onderweg, want ik deed ijverig verder met aflevering 2 in plaats van foto's te maken.

over de belastingsbrief en belangrijke beslissingen

Zou ik de afgelopen zomer wat te veel in mijn Flow magazine gelezen hebben? Of met iets te veel aandacht de artikelreeks Zijn&Tijd in de gazet hebben gelezen (Tijd is het nieuwe geld - )? Of is de ziekte van een andere zonenmama onder mijn vel gekropen? Of is het gewoon mijn eigen gezonde verstand?
Laten we het op een combinatie daarvan houden. Feit is dat ik wat te veel ben beginnen nadenken over mijn tijd en ons geld toen Het Aanslagbiljet moest ingevuld worden.
Minimum 12,5 % van de dag ben ik onderweg van thuis naar kantoor en vice versa. Zot, dat zeg ik u.
Dan hou je geen tijd meer over om zelf boodschappen te doen en dus betalen we een ander die dat voor ons doet. Zot, dat zeg ik u.
Het blijkt dat ik zowat 1 maand per jaar ga werken om mijn poetsvrouw te betalen. Zot, dat zeg ik u.

Stap 1. De poetsvrouw werd aan de deur gezet. Nu moest ik nog slechts 11 maanden per jaar gaan werken.
Stap 2. Er werd gerekend en geteld en we kwamen tot de slotsom dat ik eigenlijk maar een klein beetje hoefde te werken om voldoende brood op de plank te krijgen.
Stap 3. Ik binnenkort maar een klein beetje meer werken en voor de rest tijd geven, nemen en krijgen.
Stap 4. We gaan niet alleen anders gaan werken (zoals de Vacature predikt), we gaan ook anders gaan eten (zo wees Dorien Knockaert ons de weg), kortom... we gaan anders gaan leven in 2013.
Stap 5. Nog even 2012 afwerken.