kadootjes stress

woensdagavond 23 december om 21u was de situatie nog zo:


stress, want de volgende dag moest er onder de kerstboom iets liggen wat op het potlodenzakske van Mme Zsazsa moest lijken. Gelukkig geeft ze er een geweldige handleiding bij en dus haalde ik voor het eerst sinds maanden mijn naaimachine weer boven, zette de strijkplank uit en viste mijn naaidoos uit een verhuisdoos. Manlief was het huis uit, Mijnheertje Koekepeertje lag braaf te slapen en dus had ik het rijk voor mij alleen. Een kopje thee erbij en aan de slag! En toen bleek mijn spoelhuisje verdwenen. Foetsie. De verhuisdoos met naaispullen dan maar naar beneden gehaald, vervolgens alle doosjes met knopen en lintjes en andere prullaria omgekieperd op het tapijt en op mijn knieën zoeken naar een spoelhuisje. Natuurlijk was er nergens een spoelhuisje te bespeuren. Ik werd stilaan wanhopig tot ik plots een helder moment kreeg: misschien is het spoelhuisje tijdens de verhuis los geraakt en ligt het nu ergens in de bak onder mijn naaimachine. Hoera, driewerf hoera! In een donker hoekje zat mijn spoelhuisje klem tussen het stof. Ze werd schoongeblazen en lief toegesproken en deed de hele avond flink haar best. Om middernacht had ik dan ook dit:

kerstboom-loos

Annelyse gaf een stokje door: ze was bijzonder nieuwsgierig naar andermans kerstboom. Ik vond het jammer dat ik net besloten had om dit jaar geen kerstboom te zetten. En dit omwille van het eenjarige Mijnheertje Koekepeertje dat alles waar aan geprutst kan worden onweerstaanbaar vindt. En vooral omdat hij in en op alles klimt wat daar wel en niet voor bedoeld is. Ik zag hem al bengelen bovenin de kerstboom. Neen, geen kerstboom dan maar dit jaar. Of toch wel, een piepkleintje op de trap:

Met een sneeuwwit vogeltje erin. Mijnheertje Koekepeertje zegt iedere keer als we de trap opgaan enthousiast "wvowvo".

Bij gebrek aan boom om onder te liggen staan de kadootjes op de vensterbank...

schort in de maak

Een poosje geleden vroeg ik tantehilde of ze wou ruilen voor een van haar poppen. Ja, dat wilde ze wel. Ik gaf haar carte blanche: ze mocht kiezen wat ze wou, ik zou het voor haar proberen naaien, breien, haken,... Ze koos een schort. Niet zomaar een schort, maar een vrouwelijke schort, met een grote zak en een bovenstuk. Ik verzamelde wat inspirerende modellen op het net. Eerst kwam de verhuis. Ik had beloofd dat de schort onder de kerstboom zou liggen, dus werd het hoog tijd om in actie te schieten. Gisteren maakte ik alvast het patroon.

Regen

Ik keek er zo naar uit om met mijn nieuwe regenjas voor het eerst in de regen te lopen. Vandaag kreeg ik waar voor mijn geld ! Niet alleen ikzelf wordt er in dit sombere weer een beetje vrolijk van, maar ook de in donkere-kleuren-gehulde-medemens lijkt er vrolijk van te worden als ze me zien verschijnen.

Verhuisd !

Op maandag kwam Ivago met gloednieuwe afvalcontainers en konden we beginnen sorteren.
Op dinsdag kwam de man van Telenet en hadden we telefoon en internet.
Op woensdag vierden we Meneertje Koekepeertjes eerste verjaardag.
Op donderdag plaatsten we de brievenbus en kregen we onze eerste post.
Op vrijdag kwam de verhuiswagen alle meubels ophalen.
Op zaterdag kwamen de Broers alle dozen verhuizen.
En op zondag rustten we uit...

Theetje drinken, truitje breien

Twee jaar geleden breide ik voor- en achterpand en één mouw van bovenstaand truitje. En toen bleef het wachten op die tweede mouw en vooral op het aan elkaar naaien van al die stukken. Daarna werd ik zwanger en paste ik langs geen kanten in dit korte truitje, dus was er ook geen haast bij het aan elkaar naaien. En nu is Mijnheertje Koekepeertje al bijna een jaar en heb ik min of meer mijn lijn van weleer terug. Hoog tijd dus om alle stukken bij elkaar te zoeken, nog één mouw te breien en vervolgens het boeltje aan elkaar te naaien. Maar ik was niet meer tevreden: een beetje te los gebreid naar mijn zin. Er zat dus niets anders op dan voor- en achterpand en één mouw uit te trekken en opnieuw te beginnen. Ondertussen heb ik al opnieuw een achterpand en een half voorpand. Ik brei vlijtig verder op de trein, voor de televisie, in mijn dromen...

Proefje

Mijn eerste stappen in de blogwereld. Onwennig voelt dat, maar zovelen zijn mij voorgegaan...