Paris is always a good idea

Zoals u hopelijk al ergens hebt gehoord of gelezen wordt eind november een VN-klimaatconferentie gehouden in Parijs. Twee van mijn ex-collega's/vriendinnen zijn zo gedreven dat ze er op de fiets heen gaan. Ik zag dat niet helemaal zitten, maar bood wel aan om solidair te zijn in de trainingsfase. Gisteren trapte ik die flink in gang: 84km met 700 hoogtemeters op mijn gewone alledaagse fiets. To remember eind november: 'eten tegen de honger die komt' is geen flauw gezegde dat nergens op slaat (tegenwoordig noemen we dat 'trage suikers'), een fietsbroek met dik zeemvel is geen luxe en karakter kan je niet genoeg hebben.

De hele zondag glom ik nog na van trots.

blommen

In ons huis hangt er hier en daar kunst, met een kleine (van mijn kinderen bijvoorbeeld) en met een grote K (van mijn schoonouders). Zelfs de artistieke aspiraties van Manlief uit lang vervlogen tijden kregen een mooie plek in huis. Wat mij echter het meest dierbaar is, is dit bloemenschilderij, gemaakt door mijn oma. Het stilleven ziet er misschien wat banaal uit, maar ik herken er mijn oma's liefde voor bloemen in.
Een poosje geleden ontdekte ik dat er zoiets bestond als een generatieboeket. In oma's boeket zou zeker mimosa gezeten hebben...

ijs met zand

Het was zo'n ochtend waarop de oudste met alle mogelijke ledematen verkeerd uit bed was gestapt en ik hem boos en verongelijkt achterliet op school. Dat doet toch altijd een beetje pijn aan een moederhart. Die pijn werd snel verzacht door een kop koffie én een babbel.
De laatste restjes boosheid ebden weg tijdens een efficient rondje boodschappen doen en samen met de aansterkende septemberzon kreeg ik weer zin in mijn oorspronkelijk plan: de jongens 's middags oppikken aan school en naar zee rijden.
Gelukkig was ook het humeur van de oudste intussen helemaal opgeklaard en reden we na een snelle boterham naar de rand van ons land, waar "de zee tot op het strand komt!". Ze renden, groeven en aten ijsjes met zand. En ik lag bijna twee uur lang op mijn rug te genieten van de zon, de wolken en hun stemmen. Een leven om jaloers op te zijn...