sneeuwbaleffect

Het is zo'n beetje als met die vlinder en die orkaan. Het begint met een simpel voornemen en een heleboel andere kleine dingen hechten zich daaraan vast.

Zo startte ik het nieuwe jaar met het naleven van een van de basisregels om het huishouden wat meer op orde te krijgen: gij zult niet slapen gaan voor ge uw aanrecht hebt opgeruimd. Dus voor ik 's avonds in de zetel plofte, ruimde ik braaf de vaatwas uit en vulde hem, waste alles af wat er niet in kan of mag, borg op wat er niet hoorde te staan en ging tot slot nog even met een natte doek over de kookplaat en de afwasbak. Soms moest ik mezelf echt forceren, maar iedere ochtend was het een klein geschenkje om nog half slapend in een opgeruimde keuken te ontwaken. Wie mij beter kent, weet dat het echt niets voor mij is om zo opgeruimd te zijn thuis.

Ondertussen zijn we 24 januari en als ik de boekskes mag geloven, dan heb je een gewoonte aangeleerd in 21 dagen. Het gaat mij inderdaad steeds beter af om 's avonds eerst de keuken op te ruimen. En ik geniet niet alleen 's ochtends bij het opstaan, maar heb ook gemerkt hoe geweldig aangenaam het is om geen kookpotten meer te moeten afwassen (en vaak eerst nog laten weken om de aangekoekte etensresten los te krijgen) voor ik 's avonds kan beginnen te koken.

24 januari dus en ondertussen krijg ik er steeds meer plezier in om kleine huishoudelijke taakjes een beetje meer ter harte te nemen. En ik sleur de jongens mee in mijn tocht naar een meer georganiseerd huishouden: sinds kort is hun speelgoed opgedeeld in weekdagen. Ik ben er niet zo heel strikt in, maar het helpt enorm om hen niet gewoon los te laten in de chaos van de overvloed. En zo hebben ze ook iets om naar uit te kijken, worden vergeten spullen weer bovengehaald en schuif ik de belofte om eens iets nieuws te doen niet gewoon voor me uit, maar kijken we samen op welke dag we het kunnen inplannen.

Op vrijdag werd de treinbaan weer eens van onder het stof gehaald...

dit jaar wordt rood...

Morgen start ik mijn eerste werkdag van 2015 met een nieuwe job en nieuwe spullen: een rode papieren mini-agenda in mijn rode handtas.
Een verse start van wat hopelijk een jaar wordt met mooie momenten. Die wens krabbel ik vanavond ook nog op op een stapel kaartjes zodat die morgen op de post kunnen.


En aan de vooravond van de eerste werkdag zet ik mijn leuke voornemens voor 2015 op een rij zodat ik er weer even aan herinnerd wordt:

- niet vergeten om verjaardagskaartjes (op tijd) te versturen | daarvoor bracht ik orde in de rommeldoos met kaartjes:


- iedere week 1 pin van het prikbord halen en uitproberen | stof voor blogposts

- iedere 1ste zondag van de maand iemand uitnodigen die we al (heel) lang niet meer gezien hebben | oeps, daar ging vandaag al een zondag voorbij...

- iedere maand een thema uitwerken op onze kast in de woonkamer | zo haal ik vroeg of laat weer eens mijn mooie spullen uit een doos

- de compactcamera in mijn handtas stoppen om onderweg mooie foto’s te maken | in de eerste plaats om zelf van te genieten

Een mooi & gelukkig 2015 voor iedereen!

De laatste kruimels...

Het moet eind jaren 1990 geweest zijn dat Pride en Prejudice hier op de televisie te zien was.  Gezien we thuis geen kijkbuis hadden, mocht ik voor het betere televisiewerk bij de buurvrouwen gaan kijken. Daar zat ik dan een uurtje braaf op de poef met een koekje en een kopje thee.
In plaats van naar ons eerste fuif te gaan, organiseerde ik met mijn vriendinnen een Pr&Pr-marathon met een high tea-party. We verdeelden onderling de rollen. Vraag me niet waarom, maar ik koos voor de jaloerse bitch Caroline Bingley.

Een na een vonden we onze eigen Darcy's. En onlangs kwam ik dit tegen. Dat kon alleen maar een kerstcadeautje worden voor de enige meisjesbaby in mijn gewezen-schoolvriendinnen-kring.

Ze kreeg ook nog het allerlaatste zelfgemaakte stuk dat in 2014 van onder mijn naaimachine rolde: