


Terwijl ik en de nieuwe koninginnen wat nieuwtjes uitwisselden, scharrelden we elk in onze eigen ren.
Ik stopte na de ajuinen ook de erwten in de grond. Volgens de informatie op het zakje hebben de lage erwten geen steun nodig. Ervaring leert me dat een beetje steun altijd welkom is. Anders klampen die ranke erwten zich wankelend aan elkaar vast om bij de eerste stevige windstoot samen tegen de grond te gaan. Dus weefde ik losjes een soort hekwerkje met esdoorn- en wilgentakken. Het ziet er nog wat kaal uit, maar met een beetje fronsen zie je al de peultjes al hangen.


