binnengluren

Soms vergeet ik het wel eens: hoe gezellig onze woonkamer geworden is.

kleurenwaaier

In het begin, toen we elkaar pas kenden - Hij en ik - toen hoefden we onze was niet te sorteren. Stijlvol en sober zwart, dat droegen we allebei, van onderbroek tot trui. Ik had nog wel wat donkerblauw en bruin en een enkele rode uitschieter.
Of het nu met de kleurenanalyse te maken had of met de komst van de kinderen, dat laat ik in het midden, maar de kinderen en ik hebben nu samen bergen bonte was in alle kleuren van de regenboog. Manlief bleef trouw aan stijlvol en sober zwart.

Na de kleerkast sluipt kleur op kousenvoeten ook de rest van het huis binnen.

De voorbije drie maanden leken een kleine verbouwingsoperatie. We woonden in de garage, waar we het eerst ontzettend fijn hadden (augustus), maar waar het vervolgens somber werd (september) en stilaan ook koud (oktober). Maar we hadden nog een vaatwas, een kookfornuis, warm water om te douchen, een toilet en dus lachen de die hard verbouwers ons nu waarschijnlijk keihard uit of rollen eens met hun ogen.
Wat deden we dan wel dat voor ons zo een beetje van ver op een verbouwing leek? We schuurden het parket af, plakten vliesbehang (op de muren én op het plafond!), schilderden, vernisten de vloer matter dan mat en tegelden de keukenwanden.

Na het voorzichtige olijfgroen voor de berging, kozen we voor rode ogen rood:

spatrand

De muur achter het aanrecht in onze keuken wacht al vier jaar op een spatrand (of backsplash zoals zij dat pleegt te omschrijven). Ik kon er al een stevige bouillon van trekken denk ik, van wat er de afgelopen jaren in het pleisterwerk was gedrongen.

Aan inspiratie geen gebrek:


Aan de tegels van mijn dromen ook niet: prachtig matzwart en kruisvormig. Ik zag ze al hangen. Maar toen ze in de winkel niet meteen de prijslijst vonden, voelde ik de bui al hangen. Het was zo'n beetje als op de lotto spelen: mooie dromen tot de uitslag komt. Toen ze eindelijk de prijslijst hadden gevonden, besloot ik om de spaghettisaus toch nog wat langer tegen het pleisterwerk te laten spetteren.

En toen ontdekten we deze. Ze waren mat en ze waren er in verschillende formaten, dus daar konden we wel wat mee. Met de morele steun van De Schoonbroer en Roger aan mijn zijde werd het een fluitje van een cent om de tegels in het gelid te plaatsen. De eerste tegels gingen tegen de muur op Driekoningen.

Jawel, dat is al een hele poos geleden. Mooi weer, aandachtvragende kinderen en andere afspraken doorkruisten meermaals afwerken van de muur. Maar nu hangen ze er, gevoegd en wel. En ik ben er mateloos trots op!

zondagavond: checklist

- keukenplinten verven. Check!
De afgelopen week rolde ik iedere avond zorgvuldig een laagje verf op onze keukenplinten, tot ze er ontzettend netjes gelakt uitzagen. Adieu stofwolken, kruimels, duploblokken en autootjes onder de keukenkasten.
-

- het in productie zijnde werkstuk van onder de naaimachine afwerken. Check!
De zonen deden wat ze moesten doen, namelijk een lange middagdut op zaterdag. Zodus had ik op tijd mijn eigen moederdagkado klaar: een boleo.
Het lijkt altijd een beetje op een magisch trucje zo op het einde wanneer je die lagen stof door het gat frommelt en er dan een wondermooie en superhandige tas tevoorschijn komt.


- patroon kiezen. Check!
Knippe 2011, nr. 3, model 4a, ik hou precies wel van westernpassen
- stof kiezen. Check!
Bedrukt dun katoenen stofje uit de voorraadkast
- stof wassen. Check!
Met dank aan de zon.

...en dus mag ik meedoen aan de hemdjes sew along!

ondertussen

De laatste tijd worden we verwend, wij, mama’s met zonen. Eerst was er al het patroon van de Jacob-broek (die prijkt nog altijd bovenaan op mijn maak-verlanglijstje) en nu is er de hemdjes sew along van Mamasha. Niet dat ik nog nooit een hemdje in elkaar heb gezet, maar we zijn altijd bereid om bij te leren. Gelukkig geeft Mamasha ons nog even de tijd om een patroon te zoeken, stofjes te kiezen en mijn keukenplinten te schilderen. Want als die eind deze week niet netjes zwart geschilderd zijn, mag ik van Manlief niet meedoen met de sew along, vrees ik. Dus, u vindt mij de komende avonden in onze garage, maar vanaf volgende week weer achter de naaimachine. Tot dan!

nestje

Ik geloof dat we zo'n beetje alle regels voor een veilig kinderbed aan onze laars hebben gelapt. Mijnheer O. kreeg voor zijn eerste verjaardag namelijk een oud metalen ziekenhuisbedje cadeau van Nonna. Nonkel M. spoot het vakkundig in koud Scandinavisch blauw, waarna het ruim twee jaar dienst deed als heerlijke slaapstede voor O.
Nadat we in een faliekant afgelopen experiment hadden geprobeerd om onze jongens samen te laten slapen en we uit pure miserie midden in de nacht het reisbed uitplooiden om het kleinste mijnheertje maar weer afzonderlijk te laten slapen (het in elkaar gevezen kinderbedje liet zich op nachtelijke uren niet zo gauw verplaatsen daar het niet door de deur kan), ontdekten we dat hij wonderwel veel beter sliep in dat reisbed. De zachte wanden en de beschutte omgeving voelden blijkbaar vertrouwder dan een open spijlenbedje. Dus sliep T. voortaan altijd in zijn fijne reisbed, ook thuis.
Groot was dan ook onze vrees om hem tijdens de kerstvakantie niet alleen van kamer te doen wisselen met grote broer, maar ook nog eens van bedje.
Ik besloot de stap kleiner te maken en een bedrand te naaien voor in het spijlenbedje, waarbij de wijze raad van Het Consultatiebureau steeds maar in mijn hoofd galmde Gij zult geen bedrand in uw kinderbed hangen. Ik knipte grote rechthoeken van gewatteerde stof en stikte er bias omheen. Bij rechthoek nummer vier had ik eindelijk het maken van rechte hoeken onder de knie.
Omdat mijn nieuwe naaimachine het hele alfabet kan stikken, besloot ik aan het hoofdeind een klein tekstje te borduren. Omdat grote broer het op dat moment zo überschattig kon zingen, werd het Twinkel twinkel kleine ster, o wat ben je hoog en ver.
Het grote moment was aangebroken: het reisbed werd dichtgeplooid (maar bij de hand gehouden) en de mijnheertjes wisselden van kamer... zonder problemen.
De bedrand was de start van een hele resem naaiwerken, die ik u eindelijk eens stuk voor stuk wil presenteren. Wordt vervolgd...
PS Eergisteren kwamen er eindelijk ook lichtgevende stickertjes van sterren en een 'maane' (bespeur ik daar toch een westvlaamse tongval?) op zijn rolgordijntje om het plaatje compleet te maken.

geborgen

Tijdens het zomers verlof onderging de berging een metamorfose: driekwart ging van snelbouwmuren naar smetteloos wit. Daarna ging het maar stapsgewijs vooruit met versnipperde avonden waarop er snel nog een laagje verf werd gelegd op de resterende muur, de deuren en de kapstok. Maar ook aan een slakkengangetje haal je uiteindelijk de eindmeet. Met hulp van zijn Broer timmerde ManLief een kassement rond de verzameling waterbuizen en schilderde ik eindelijk het resterende kwart helder olijfgroen (of hoe dat kleur groen ook mag heten). Tussen ons gezegd en gezwegen, 't is dat kleur groen uit mijn kleurenpallet waarin ik er het beste uitzie. Voortaan schitter ik dus alvast in de berging.

Zoveel werk voor een berging, denkt u nu vast.

De afgelopen twee jaar in ons nieuwe huis heeft ons echter geleerd dat wij de voordeur enkel gebruiken voor hooggeplaatst bezoek, zoals daar zijn de Buren, de Vrienden en de (Schoon)Ouders of voor minder hooggeplaatst bezoek, zoals de Verkoper, de Postbode of de Nieuwsgierige Bouwlustigen-die-geïnteresseerd-zijn-in-de-bakstenen-van-ons-huis-en-de-kleur-van-de-voeg-die-we-gebruikt-hebben. Zelf bezigen we de garagepoort of de achterdeur. Bijgevolg is de berging - die het sas vormt tussen de garage en de keuken - zo'n beetje onze privéhal geworden. Om te vermijden dat we 's ochtends onze jas uit de bak met oud papier moeten vissen en de boekentassen van tussen de voorraad confituur of de flessen melk, hebben we het een klein beetje gereorganiseerd.
En nu is het min of meer af: Van links naar rechts: door mij gebreide sjaal voor ManLief, door Nonna gehaakte sjaal voor mij, door Oma Nele gebreide sjaal voor Mijnheertje Koekepeertje en tenslotte een door mij gebreide sjaal voor Mijnheertje Woelwater.

PS 't is bleu velvet met een zwarte voeg