recykleren | (ver)stoppen #01

Recykleren 3.0, aflevering 1:
tafelkleed > cowboysjaaltje + keukenhanddoeken

Op zoek naar het gepaste stofje voor een cowboysjaaltje, kreeg ik een poosje geleden een oud tafelkleed in handen gestopt door Oma Oma. Na een paar sjaal-exemplaren voor de klas, thuis en als kadootje bleef er nog een ruime lap stof over. Die slingerde eerst nog wat rond, tot ik bedacht dat ik er nog wel een paar theedoeken uit knippen kon.
Na het netjes omzomen, ontdekte ik een zwakke plek in de stof. Die werd snel gestopt en dan verstopt achter een borduurwerkje. Het aftellen gaat heel makkelijk op deze ruitjesstof. Vroeger noemden wij dat vichy, maar met de globalisering van mijn wereld, heet dat tegenwoordig gingham.
Nu heb ik dus twee leuke theedoeken voor in de nieuwe keuken.
Niet in gangnam style, maar gingham style.

zo(o)

We hadden nog een verjaardag in te halen en eentje te vieren en het werd bovendien dringend tijd om nog eens af te spreken met een vriendin. Met een bezoekje aan de Zoo ving ik drie vliegen in één klap. Of neen, vier zelfs, want we deden sinds lang ook nog eens een echte gezinsuitstap met Vader erbij...

kleurenwaaier

In het begin, toen we elkaar pas kenden - Hij en ik - toen hoefden we onze was niet te sorteren. Stijlvol en sober zwart, dat droegen we allebei, van onderbroek tot trui. Ik had nog wel wat donkerblauw en bruin en een enkele rode uitschieter.
Of het nu met de kleurenanalyse te maken had of met de komst van de kinderen, dat laat ik in het midden, maar de kinderen en ik hebben nu samen bergen bonte was in alle kleuren van de regenboog. Manlief bleef trouw aan stijlvol en sober zwart.

Na de kleerkast sluipt kleur op kousenvoeten ook de rest van het huis binnen.

De voorbije drie maanden leken een kleine verbouwingsoperatie. We woonden in de garage, waar we het eerst ontzettend fijn hadden (augustus), maar waar het vervolgens somber werd (september) en stilaan ook koud (oktober). Maar we hadden nog een vaatwas, een kookfornuis, warm water om te douchen, een toilet en dus lachen de die hard verbouwers ons nu waarschijnlijk keihard uit of rollen eens met hun ogen.
Wat deden we dan wel dat voor ons zo een beetje van ver op een verbouwing leek? We schuurden het parket af, plakten vliesbehang (op de muren én op het plafond!), schilderden, vernisten de vloer matter dan mat en tegelden de keukenwanden.

Na het voorzichtige olijfgroen voor de berging, kozen we voor rode ogen rood:

spatrand

De muur achter het aanrecht in onze keuken wacht al vier jaar op een spatrand (of backsplash zoals zij dat pleegt te omschrijven). Ik kon er al een stevige bouillon van trekken denk ik, van wat er de afgelopen jaren in het pleisterwerk was gedrongen.

Aan inspiratie geen gebrek:


Aan de tegels van mijn dromen ook niet: prachtig matzwart en kruisvormig. Ik zag ze al hangen. Maar toen ze in de winkel niet meteen de prijslijst vonden, voelde ik de bui al hangen. Het was zo'n beetje als op de lotto spelen: mooie dromen tot de uitslag komt. Toen ze eindelijk de prijslijst hadden gevonden, besloot ik om de spaghettisaus toch nog wat langer tegen het pleisterwerk te laten spetteren.

En toen ontdekten we deze. Ze waren mat en ze waren er in verschillende formaten, dus daar konden we wel wat mee. Met de morele steun van De Schoonbroer en Roger aan mijn zijde werd het een fluitje van een cent om de tegels in het gelid te plaatsen. De eerste tegels gingen tegen de muur op Driekoningen.

Jawel, dat is al een hele poos geleden. Mooi weer, aandachtvragende kinderen en andere afspraken doorkruisten meermaals afwerken van de muur. Maar nu hangen ze er, gevoegd en wel. En ik ben er mateloos trots op!