binnengluren

Soms vergeet ik het wel eens: hoe gezellig onze woonkamer geworden is.

slingeren

geen dag om zonder slingers door te komen

het tafeltje van Rita Bocarne

Er zijn in ons huis veel tafels. Tafels van hem. Tafels van mij. Tafels van ons samen. Zo spreken we hier over "uw rode tafel", "mijn naaitafeltje", en... over "het tafeltje van Rita Bocarne".

Vandaag verhuisde ik een paar tafeltjes.

Mijn naaitafeltje is al van voor ik het mij kan herinneren mijn bureautje geweest. Er zit ergens in de ouderlijke archieven een prachtige dia waarop ik aan dat tafeltje zit te kribbelen op een stuk papier. Vanochtend offerde ik mijn naaiplek op en versleepte het tafeltje naar de slaapkamer van de oudste zoon. Die is namelijk hard toe aan een eigen plekje om op zijn beurt op een stuk papier te kribbelen. Het tafeltje is waarschijnlijk ooit als afdankertje van mijn grootouders bij mijn ouders terecht gekomen. Nu het bij de vierde generatie is aangekomen kan het wel een opknapbeurt gebruiken. Ik droom over knalgele poten...



Het tafeltje van Rita Bocarne verandert geregeld van plaats en functie. Toen ik indertijd bij Manlief kwam inwonen en ergens mijn kleren kwijt moest, kreeg ik dat tafeltje toegewezen. Zo werd zijn tafeltje een beetje mijn tafeltje. Maar het was dus oorspronkelijk het tafeltje van Rita Bocarne. Net zoals ik indertijd verwacht u waarschijnlijk een mooi verhaal als een tafeltje de eer krijgt om naar een persoon te worden vernoemd. Alle raadselachtigheid verdween echter als bij toverslag toen ik na enige tijd te horen kreeg dat Rita Bocarne gewoon de naam was van de dame die de winkel uitbaatte waar dat tafeltje vandaag kwam. Maar het blijft in ons huishouden tot op vandaag "het tafeltje van Rita Bocarne", zo weten we altijd perfect over welk tafeltje het gaat.
Na een intermezzo als computertafeltje werd het tafeltje een poosje gestockeerd zonder dat het gebruikt werd. Met de komst van de tweede zoon werd het in ere hersteld als extra verluiertafel. En nu is het ook die functie ontgroeid en dreigde opnieuw overbodig te worden.
Vandaag zeulde ik het tafeltje de trap af en gaf het voorlopig een plekje in de woonkamer als tijdelijke computerplek voor Manlief. Een mooi plekje om mijn nieuwe verstelwerk te fotograferen:

zoonloos

kijk, daar gaat hij
voor het eerst een paar nachtjes uit logeren
op plattelandsklas
bijna was hij op zondagavond al vertrokken

de kleine zoon mist zijn broer
of doet alsof
want stiekem geniet hij van de tijd
die hij nu niet moet delen
hij tovert voor het slapengaan
nog even zijn broer erbij

bruggen

Ook al heb ik al twee keer zelf mijn ontslag gegeven, toch was het nooit met slaande deuren, in tegendeel. Tien jaar geleden kon ik als pas afgestudeerde meteen aan de slag, sowieso iets om dankbaar voor te zijn. Toen ik er na een paar maanden vertrok, had ik ook nog een paar goede vrienden bijgemaakt. Even later hield ik er door relatiebemiddeling van een ex-collega bovendien mijn echtgenoot-to-be aan over. Mijn eerste werkervaring was dus in veel opzichten een succes ;-)

Op werkplek nummer twee bleef ik wat langer hangen. Mijn collega's zagen me verpoppen van single tot echtgenote en van echtgenote tot moeder.
Ik bleef er lang genoeg om heel wat collega's te zien komen en gaan.
Lang genoeg om lief en leed te delen.
Lang genoeg om mensen beter te leren kennen. Zo heb ik nu onder andere een vriendin die af en toe medeplichtig wil zijn aan huisvlijtcriminaliteiten.
En afgelopen woensdag sprong - zowat een jaar na vertrek - een ex-collega binnen om eens bij te praten. Ze kent mijn zwaktes en gaf me een prachtige lap Afrikaanse stof cadeau. De jongens dartelden door het gesprek heen, zoals jonge veulens dat kunnen. Die paar uurtjes waren veel te kort om dat voorbije jaar in te vertellen, maar ik nodig ze nog wel eens uit.
Voor een vers kopje thee, met vrolijke Afrikaanse kussen op mijn nieuwe tuinstoelen...

Ward zit in mijn hart

Ik las het onlangs nog bij mama Saartje: "Dus dames die nog een meter moeten kiezen voor hun ongeboren kind: kies wijs, kies een creatieve vriendin." Dat had een van vriendinnen een paar maanden geleden waarschijnlijk ook in gedachten, want ik werd vorige week super trotse meter van een 8-maandertje.
Zoals zijn geboortekaartje laat vermoeden was Ward  - ondanks zijn verkorte verblijf in het warme bubbelbad - een wolk van een baby. Het duurde wel een paar dagen voor ik 'm in levende lijve te zien kreeg en ik was er bijna net zo blij mee als met mijn eigen zonen.
Dat van die creatieve vriendin werd meteen al in daden omgezet met een eerste zelfgemaakt kadootje: