vaar wel

Vaak hoor ik verzuchtingen over de haat-liefde-verhouding die mensen hebben met facebook. Sinds kort maakt facebook mij er regelmatig op attent dat ik een herinnering heb om op terug te kijken. Dat gaat dan over een post van exact x aantal jaar terug. En eigenlijk vind ik dat fijn. Soms moet ik even nadenken bij mijn cryptische posts, maar meestal komt er snel een glimlach tevoorschijn.



Soms komen er ook reacties en berichten naar voren die je kan nalezen. Wat doet het vreemd om daartussen woorden te lezen van iemand die er al een poosje niet meer is. Met kleine opgewekte brokjes tekst is ze af en toe weer aanwezig in mijn leven. Woorden geschreven tijdens haar laatste strijd. Banale woorden die mij plots heel dierbaar zijn.
En als zalf op de wonde klonk vandaag in de middeleeuwse abdijrefter op mijn werk het lied dat mij altijd aan haar zal doen denken. Vaar wel, Katrien.

Paris is always a good idea

Zoals u hopelijk al ergens hebt gehoord of gelezen wordt eind november een VN-klimaatconferentie gehouden in Parijs. Twee van mijn ex-collega's/vriendinnen zijn zo gedreven dat ze er op de fiets heen gaan. Ik zag dat niet helemaal zitten, maar bood wel aan om solidair te zijn in de trainingsfase. Gisteren trapte ik die flink in gang: 84km met 700 hoogtemeters op mijn gewone alledaagse fiets. To remember eind november: 'eten tegen de honger die komt' is geen flauw gezegde dat nergens op slaat (tegenwoordig noemen we dat 'trage suikers'), een fietsbroek met dik zeemvel is geen luxe en karakter kan je niet genoeg hebben.

De hele zondag glom ik nog na van trots.

blommen

In ons huis hangt er hier en daar kunst, met een kleine (van mijn kinderen bijvoorbeeld) en met een grote K (van mijn schoonouders). Zelfs de artistieke aspiraties van Manlief uit lang vervlogen tijden kregen een mooie plek in huis. Wat mij echter het meest dierbaar is, is dit bloemenschilderij, gemaakt door mijn oma. Het stilleven ziet er misschien wat banaal uit, maar ik herken er mijn oma's liefde voor bloemen in.
Een poosje geleden ontdekte ik dat er zoiets bestond als een generatieboeket. In oma's boeket zou zeker mimosa gezeten hebben...

ijs met zand

Het was zo'n ochtend waarop de oudste met alle mogelijke ledematen verkeerd uit bed was gestapt en ik hem boos en verongelijkt achterliet op school. Dat doet toch altijd een beetje pijn aan een moederhart. Die pijn werd snel verzacht door een kop koffie én een babbel.
De laatste restjes boosheid ebden weg tijdens een efficient rondje boodschappen doen en samen met de aansterkende septemberzon kreeg ik weer zin in mijn oorspronkelijk plan: de jongens 's middags oppikken aan school en naar zee rijden.
Gelukkig was ook het humeur van de oudste intussen helemaal opgeklaard en reden we na een snelle boterham naar de rand van ons land, waar "de zee tot op het strand komt!". Ze renden, groeven en aten ijsjes met zand. En ik lag bijna twee uur lang op mijn rug te genieten van de zon, de wolken en hun stemmen. Een leven om jaloers op te zijn...

van A naar B

Wie mij zowat dagelijkse door regen, weer en wind ziet zwoegen op mijn fiets, vermoedt waarschijnlijk niet dat ik eigenlijk helemaal niet van fietsen hou. Toch hou ik dat al ruim twee jaar vol: meer fiets, minder auto. Daarom deed ik me een poosje geleden een nieuwe fiets cadeau.
Deze maand hou ik dankzij mijnkorteritten.be eindelijk eens netjes bij wat die dagelijkse inspanning allemaal oplevert.

Wat niet in het overzichtje op de website wordt uitgerekend is voor hoeveel gemoedsrust dat fietsen zorgt. Het klinkt misschien vreemd in de oren, maar halftijds werken zorgt bij mij voor voltijdse ontspanning. Op het werk kan ik immers de zorgen voor het huishouden loslaten. Ik beken: hoe diep ze ook in mijn hart zitten, op het werk durf ik wel eens vergeten dat ik kinderen heb. Daar denk ik er even niet aan dat ik vanavond de zwemtas moet klaarmaken of dat er eentje zeurde. Op het werk denk ik ook niet aan wat we gaan eten vanavond. Omgekeerd denk ik thuis weinig aan het werk en zeker niet op een stress-volle manier.
De switch wordt gemaakt op de fiets. ' s Ochtends, na het verlaten van de school, beginnen mijn pedalen te draaien en zet ik mijn hoofd op werk-stand. Dan overloop ik de komende werkdag en probeer ik al een beetje mijn werk op te delen.
's Avonds voltrekt zich de omgekeerde beweging. Terwijl ik mijn stalen ros in gang trap, laat ik het werk letterlijk en figuurlijk achter mij en denk ik aan wat de avond nog zal brengen. De Mijnheertjes springen meteen weer in mijn hoofd en ook het avondeten vraagt om aandacht. Desnoods kan ik onderweg nog even stoppen om een ontbrekend ingrediënt in te slaan. Als de avondplanning door mijn hoofd gegaan is, blijf ik soms wel nog eens doordenken over iets op het werk. Het is zeker geen piekeren, eerder puzzelen hoe ik losse stukjes tot een helder geheel kan krijgen.



Toch blijf ik erbij: ik hou helemaal niet van fietsen, maar ik zou niet meer zonder kunnen...

scherven brengen geluk

Zo begon de dag:


Slechts twee zaterdagen geleden gekocht en deze ochtend al in scherven op de grond. Gevuld met melk, ook dat nog. Niet meteen bevorderlijk voor een vlotte ochtendshift en een goed humeur, zo op je knieën met een dweil aan de slag.

Maar vanavond scheen de zon en lag er een pakje aan de voordeur.



En zo kwam alles toch weer goed en ze leefde nog lang en gelukkig...

vrouwentongen

In het tuincentrum kreeg mijn moeder ze in de gaten kreeg en bekeek ze met een meewarige blik:
- Och god, wie we hier hebben: de sanseveria.
Vervolgens bekeek ze ook mij meewarig toen ik er eentje in mijn winkelkarretje zwierde en enthousiast begon te kwelen over de luchtzuiverende kwaliteiten van de sanseveria en haar hipheidsfactor.
Ondertussen prijkt mijn sanseveria op de vensterbank in de keuken alwaar ze zich voorbeeldig van haar taak kwijt:

smokkelwaar

Bij Spiegelstiksels las ik dat ze dit jaar hard haar best wil doen om de stoffenvoorraad weg te werken. De stoffenvoorraad hier ten huize valt eigenlijk best mee, vind ik: slechts één schap in de Kewox-kast. Maar toch: stof kan beter geen stof liggen vergaren, de kwaliteit wordt er niet beter op met de jaren. Er zitten bovendien lappen stof tussen die gekocht werden toen ik nog zwanger rondwaggelde of baby's wiegde en die tijd ligt al lang achter mij. Die lappen worden stilaan te klein om er nog iets voor de Mijnheertjes uit te knippen. Gelukkig is er nog een klein metekindje en een klein nichtje. Maar die groeien als kool, dus die kleine lappen stof moeten met spoed verknipt worden.

Hoog tijd om te destashen. Ik postte dat ik voorzichtig zou beginnen met 1 weg / 1 nieuw, maar ondertussen zijn er al wat stofjes opgebruikt en heb ik nog geen nieuwe gekocht. Eerlijk is eerlijk: ik doe het vooral omdat ik graag eens zonder schuldgevoel nieuwe stofjes wil kopen. Dus probeer ik momenteel de knip nog wat langer op de portefeuille te houden en met makkelijke projecten die veel stof vragen mijn voorraad in een sneltempo te doen slinken. Zoals u zometeen kan lezen, smokkelde ik onderweg echter een nieuw stofje binnen én snel weer buiten.

Project nummer 1 stond op mijn projectenlijst voor 2014. Nu zijn we al even 2015, dus probeerde ik in de gauwte de laatste items van die lijst te schrappen. Na een miskoop kreeg ik van Oma Nele een lap stevige, felgroene stof met bloemetjes met de boodschap "om kussen of zo mee te maken voor Anna" (die toen nog gewoon Nancy heette). Toen Mijnheer T het lotje van kleine Anna trok bij de familiale kerstcadeautjesloterij, was het voor mij de perfecte gelegenheid om de stof eindelijk te verknippen. Voor alle duidelijkheid, wij vierden pas kerst begin maart.
Er werden drie kussenslopen genaaid volgens het beproefde recept en koos telkens een ander kleurtje paspel. Mama Anna was heimelijk jaloers op zoveel kleur en zachtheid. Dus maakte ik alvast een mental note voor het volgende kerstfeest...

Voor het tweede project smokkelde ik dus een beetje.
De jongens mochten dit weekend samen naar een verjaardagspartijtje van een vriendje op school. De mama van het feestvarkentje kruipt zelf ook geregeld achter de naaimachine, dus een zelfgemaakt cadeautje zou bij zoonlief vast ook wel in goede aarde vallen. Na even poolshoogte te nemen over mogelijke verkleedpartijen en een enthousiaste reactie later, dook ik in het verkleedklerenboek van La Maison Victor. De cape vond ik een tof idee, daar kunnen ze veel kanten mee uit. En daar kruipt veel stof in, ha!
Een paddenstoelenstofje dat hier al jaren ligt en ondertussen niet meteen een project kreeg toegewezen, viste ik uit de stapel. De lap groene stof smokkelde ik van De Stoffenkamer het huis binnen en even later al weer buiten. Het excuus: ik had echt geen lap bijpassende stof die groot genoeg was. Het is een leuk en snel-klaar naaiproject. De Mijnheertjes staan al aan te schuiven om hun eigen exemplaar af te halen.

 

De stand staat op 3 - 1 (out / in).

half-fabrikaten

Het doet me altijd terugdenken aan de lessen Technologische Opvoeding: half-fabrikaten. Maar zo noem ik ze: de reeds geknipte patroondelen uit stof, de half in elkaar gezette naaisels, de breisels waar de draadjes nog van ingestopt moeten worden en de kledingstukken waar eens iets aan versteld moet worden. Ze verdwijnen samen in een grote mand.
Zo op gezette tijdstippen neem ik mij voor om eerst die mand leeg te werken alvorens ik de schaar zet in alweer een nieuwe lap stof. Dat lukt natuurlijk van geen kanten, dus ben ik al lang blij als er geen nieuwe stukken bijkomen in die mand. En af en toe raakt er ook wel eens iets helemaal af.

Onlangs viste ik de verknipte stofdelen voor een winterrok uit de mand met half-fabrikaten. Eigenlijk nog zo slecht niet, dat ze een beetje 'gerijpt' hadden, want ondertussen heb ik een mooier rok-patroon in mijn patronenmap. Dus legde ik nieuwe patroondelen op de reeds geknipte en knipte hier en daar wat bij.
Voor de binnenband had ik ondertussen ook een geweldig idee: een restje stof van een jurk die mijn grootmoeder heel lang geleden droeg. De stof vind ik eigenlijk afgrijselijk lelijk, maar er zitten zoveel herinneringen aan vast dat ik het nooit over mijn hart kon krijgen om het lapje weg te gooien. En nu draag ik dus een stukje oma met me mee...

mijn plek onder de zon

Misschien zat u vandaag op een terrasje te genieten van de eerste echte beloftevolle lentedag. Misschien zocht u naar het perfecte plekje en nam er meteen een lekkere koffie bij.
Toen ik rond de middag door de binnenstad fietste droomde ik daar ook stilletjes van: een lekkere kop koffie met mijn gezicht in de zon ergens op een leuk terras. Maar ik had beloofd om te helpen bij de jongens op school...

Dus maakte ik pas rond een uur of vier een kop thee en installeerde mij in de laatste stralen op ons eigen terras met een tijdschrift terwijl de jongens nog even buiten speelden. Tot de oudste mij aanbood om mee te komen naar hun speelplek, 'want daar is nog super veel zon, mama, veel meer dan hier'. Dus nam ik mijn kop thee en mijn tijdschrift en vleide mij zo goed en zo kwaad als het kon met mijn rug tegen de remorque en mijn bibs op de kiezeltjes. En ik werd overspoeld door de zon en het geluk. Want daar was mijn plek onder de zon en daar kon geen terras in de binnenstad tegenop...

de gelukkige huisvrouw

Ons huishouden loopt op rolletjes dankzij een heel belangrijke beslissing van twee jaar geleden. En ik leef bij de gratie van planning, lijstjes en routine.



Lange tijd was mijn huis het huis uit de quote 'This house was clean last week (sorry you missed it)'. Maar ik stelde keer op keer vast dat ik zelf blij en opgeruimd werd van een opgeruimd en proper huis, als mij dat eens lukte. En dus probeerde ik daar stap voor stap iets aan te veranderen.

Belangrijke aanvulling op bovenstaande: ik wordt enkel blij en opgeruimd van een proper huis als ik dat zelf heb gedaan. We probeerden een tijdje een poetsvrouw uit, maar ik na verloop van tijd werd ik daar vooral kregelig van (soms ontdekte ik nog wel eens een vlek en mijn spullen stonden altijd weer anders geschikt) en ook wel een beetje krenterig. Dus werd de poetsvrouw aan de deur gezet. Wat we zelf doen, doen we beter, nietwaar.

Tip nummer 1: neem een vriendin die een veel netter huis heeft dan het jouwe. Ga daar geregeld eens op bezoek. Bij thuiskomst krijg ik dan namelijk altijd de kriebels om er in te vliegen. En mijn huis zal nooit zo netjes worden als het hare, daar zijn we te verschillende voor, maar mijn huis heeft duidelijk deugd van haar invloed. Als ik er weer eens de kantjes van afgelopen heb, denk ik soms 'Kom, we gaan een Lieske doen'.

Sinds begin dit jaar ontwikkelde ik reeds een fijne routine voor de keuken. Verder stofzuig ik beneden alvast eens halverwege de week, maar elke dag stofzuigen zou eigenlijk nog beter zijn. Het hele huis wordt op vrijdag onder handen genomen. Ik begin mijn poetsdag altijd met een klusje van mijn lijstje met dingen-die-eens-zouden-moeten-gebeuren-maar-er-anders-niet-van-komen, lees: de koelkast poetsen, de vriezer ontdooien, de bovenkant van de kleerkasten afstoffen, de ramen lappen, de kapstok uitmesten,... Daarna geef ik het hele huis een beurt: stofzuigen en opruimen. Afwisselend krijgt 'den beneden' of 'den boven' extra aandacht: de badkamer onder handen nemen (den boven) of eens met een sopje rondgaan (den beneden) en een dweil slaan.
Toegegeven, ik stop tegenwoordig redelijk wat tijd in opruimen en poetsen, maar ik geniet er ook van. Op vrijdag heb ik het huis immers voor mij alleen en dus doe ik alles op mijn eigen tempo, mijn eigen manier en vaak met iets interessants of een leuk muziekje erbij. Ondertussen heb massa's tijd om na te denken. Zo kan ik bijvoorbeeld nadenken over wat ik de komende week ga klaarmaken, over het werk, over welke leuke dingen ik met de Mijnheertjes kan gaan doen na schooltijd of over boodschappen die dat weekend nog gedaan moeten worden.

De boodschappen dus. De afdeling Groenten & Fruit worden wekelijks aangevuld door een pakket, dat door Manlief op donderdagavond wordt opgehaald. De afdeling Droge Voeding wordt één keer per maand aangevuld na een bezoekje aan de supermarkt. Mijn boodschappenlijstje maak ik op in de volgorde van mijn route door de supermarkt. Heel vervelend wanneer ze besluiten alles eens op een andere plaats te zetten...
De afdeling Verse Voeding wordt eens in de twee weken bevoorraad en verder maak ik wel eens een tussenstop bij de supermarkt op de terugweg naar huis om nog net dat bakje zongedroogde tomaatjes, dat bladerdeeg of die verse vis te halen die ik wil gebruiken in het avondeten.

Wat mij de afgelopen twee jaar vooral veel tijd heeft bespaard is dat alles dicht bij huis is. Mijn voornaamste criterium voor een nieuwe job was 'op fietsafstand'. Dat bespaarde mij niet alleen heel wat reistijd, maar ik had meteen ook mijn portie lichaamsbeweging op zitten. En ondertussen heb ik veel tijd om na te denken...alweer.
Andere tijd en stress besparende maatregelen hier ten huize zijn mijn kaarten- en winkelbak. De winkelbak bestaat uit een grote doos waarin ik een voorraadje cadeautjes bewaar. Telkens als ik ergens iets zie waarvan ik denk 'dat is nu net iets voor X', dan koop ik dat gewoon en stop het in die doos en hou daar ook een lijstje van bij. Op het moment dat ik dan echt een cadeautje nodig heb als de verjaardag van X in de buurt komt of als kerst nadert, dan neem ik mijn lijstje erbij en ga winkelen in mijn eigen huis. Soms eindig ik met kerst wel eens met veel cadeautjes, maar daar hoorde ik niemand over klagen.

hoe eten we vandaag?

De vragen:
Wat zijn jullie favoriete gezonde gerechten? Trekken jullie elke dag tijd uit om vers te koken? Doe je dat met plezier of is dat zo'n noodzakelijk kwaad?

De antwoorden:

mijn kookhistorie:
- tot 2010 ongeveer maakte ik eten
- toen Jeroen in mijn leven kwam, begon ik te koken
- in 2012 leerde ik goed eten, dankzij Dorien. Ik was meteen 'verknockaert' aan haar boek. Curryspruitjes en pompoenpilav zijn mijn favorieten.



hoe eten we vandaag?
- eten is heel erg belangrijk in mijn leven
- op tijd eten is nog veel belangrijker in mijn leven (I'm sorry for what I said when I was hungry)
- om 18u moet het eten op tafel staan (zodat de kinders op tijd naar bed kunnen)
- tussen 17u en 18u moeten ze mij met rust laten zodat ik kan koken
- ik kook (bijna) altijd, omdat ik dat graag doe
- we hebben een groenten- & fruitabonnement
- ik werk halftijds
- ik kook (bijna) iedere dag
- op maandag staat er altijd spaghetti op tafel, want dan werk ik een volle dag
- op donderdag werk ik ook een volle dag en dan eten we allemaal warm ' s middags: de Mijnheertjes bij Oma oma, de Man op het werk en ik buitenshuis
- ik denk dikwijls aan mij oma als ik aan het koken ben
- ik heb een schoonbroer die veeeeeel beter kan koken dan ik

sweet 16

Mijn 16-jarige ik?
Daar weet ik niet zoveel meer over. Ik zou hard moeten zoeken naar foto's en notities om te weten hoe ik er toen uitzag, wat ik toen deed en wat er zoal in mijn hoofd omging.

Het eerste wat me te binnen schoot toen ik me mijn 16-jarige ik voor de geest probeerde te halen was dat ik toen moest beslissen welk keuzevak ik de laatste twee jaar van het middelbaar zou volgen. De ietwat vreemde keuzemogelijkheden voor mijn studierichting bestonden uit: biologie, Duits of Spaans. Toen was ik, gezien mijn liefde voor alles groeit en bloeit, ervan overtuigd dat ik Biologie zou gaan verder studeren, dus de keuze was snel gemaakt.
Een aantal jaar later heb ik die keuze grondig vervloekt. Ik ging namelijk Geschiedenis studeren in plaats van Biologie en daar kom je wel eens een Duitse tekst tegen. Ik kreeg er ooit een herexamen voor omdat ik die tekst niet helemaal had begrepen. Maar ook aan het studeren kwam een eind. En in het Duits kom ik nog steeds niet verder dan de bestelling van een appelstrudel met slagroom. Dat komt ooit nog wel eens van pas, zeker weten.
Er dook opnieuw enige wrevel over mijn keuze op toen ik een paar jaar geleden een rokje wou maken uit het Spaanse naaitijdschrift Patrones. Had ik maar Spaans gekozen, verzuchtte ik. Maar gelukkig had ik genoeg naaiervaring en verbeeldingskracht om de puzzel van patroondelen correct in elkaar te zetten. En het bleek bovendien een super praktisch fietsrokjesmodel te zijn dat op dit eigenste ogenblik opnieuw gebruikt wordt voor een winterse versie.
Misschien ben ik after all toch wel blij dat mijn 16-jarige ik voor biologie gekozen heeft zodat termen als eutrofiëring en mitochondriën mij vertrouwd in de oren klinken. Daar heeft een mens vandaag de dag toch nog altijd iets aan.

Het volgende wat in mijn hoofd opkwam terwijl ik mijmerde over 16 zijn, was dat toen in de zomervakantie mijn beste vriendin verhuisde naar Oostende, maar dat er in september al een nieuwe vriendin klaar stond uit... Oostende. Ik werd weer gewoon Annelies genoemd in plaats van Lies, om alle verwarring te vermijden (ergens anders verliep dat gek genoeg omgekeerd).
Had toen iemand gezegd: binnen een jaar of twintig wordt je meter van haar tweede kindje, ik had het niet geloofd. Net zomin waarschijnlijk als ik had geloofd dat ik graag zou koken, getrouwd zou zijn, twee zonen zou hebben en op nog geen boogscheut van mijn ouderlijk huis zou gaan wonen. 't Kan verkeren...

sneeuwbaleffect

Het is zo'n beetje als met die vlinder en die orkaan. Het begint met een simpel voornemen en een heleboel andere kleine dingen hechten zich daaraan vast.

Zo startte ik het nieuwe jaar met het naleven van een van de basisregels om het huishouden wat meer op orde te krijgen: gij zult niet slapen gaan voor ge uw aanrecht hebt opgeruimd. Dus voor ik 's avonds in de zetel plofte, ruimde ik braaf de vaatwas uit en vulde hem, waste alles af wat er niet in kan of mag, borg op wat er niet hoorde te staan en ging tot slot nog even met een natte doek over de kookplaat en de afwasbak. Soms moest ik mezelf echt forceren, maar iedere ochtend was het een klein geschenkje om nog half slapend in een opgeruimde keuken te ontwaken. Wie mij beter kent, weet dat het echt niets voor mij is om zo opgeruimd te zijn thuis.

Ondertussen zijn we 24 januari en als ik de boekskes mag geloven, dan heb je een gewoonte aangeleerd in 21 dagen. Het gaat mij inderdaad steeds beter af om 's avonds eerst de keuken op te ruimen. En ik geniet niet alleen 's ochtends bij het opstaan, maar heb ook gemerkt hoe geweldig aangenaam het is om geen kookpotten meer te moeten afwassen (en vaak eerst nog laten weken om de aangekoekte etensresten los te krijgen) voor ik 's avonds kan beginnen te koken.

24 januari dus en ondertussen krijg ik er steeds meer plezier in om kleine huishoudelijke taakjes een beetje meer ter harte te nemen. En ik sleur de jongens mee in mijn tocht naar een meer georganiseerd huishouden: sinds kort is hun speelgoed opgedeeld in weekdagen. Ik ben er niet zo heel strikt in, maar het helpt enorm om hen niet gewoon los te laten in de chaos van de overvloed. En zo hebben ze ook iets om naar uit te kijken, worden vergeten spullen weer bovengehaald en schuif ik de belofte om eens iets nieuws te doen niet gewoon voor me uit, maar kijken we samen op welke dag we het kunnen inplannen.

Op vrijdag werd de treinbaan weer eens van onder het stof gehaald...

dit jaar wordt rood...

Morgen start ik mijn eerste werkdag van 2015 met een nieuwe job en nieuwe spullen: een rode papieren mini-agenda in mijn rode handtas.
Een verse start van wat hopelijk een jaar wordt met mooie momenten. Die wens krabbel ik vanavond ook nog op op een stapel kaartjes zodat die morgen op de post kunnen.


En aan de vooravond van de eerste werkdag zet ik mijn leuke voornemens voor 2015 op een rij zodat ik er weer even aan herinnerd wordt:

- niet vergeten om verjaardagskaartjes (op tijd) te versturen | daarvoor bracht ik orde in de rommeldoos met kaartjes:


- iedere week 1 pin van het prikbord halen en uitproberen | stof voor blogposts

- iedere 1ste zondag van de maand iemand uitnodigen die we al (heel) lang niet meer gezien hebben | oeps, daar ging vandaag al een zondag voorbij...

- iedere maand een thema uitwerken op onze kast in de woonkamer | zo haal ik vroeg of laat weer eens mijn mooie spullen uit een doos

- de compactcamera in mijn handtas stoppen om onderweg mooie foto’s te maken | in de eerste plaats om zelf van te genieten

Een mooi & gelukkig 2015 voor iedereen!

De laatste kruimels...

Het moet eind jaren 1990 geweest zijn dat Pride en Prejudice hier op de televisie te zien was.  Gezien we thuis geen kijkbuis hadden, mocht ik voor het betere televisiewerk bij de buurvrouwen gaan kijken. Daar zat ik dan een uurtje braaf op de poef met een koekje en een kopje thee.
In plaats van naar ons eerste fuif te gaan, organiseerde ik met mijn vriendinnen een Pr&Pr-marathon met een high tea-party. We verdeelden onderling de rollen. Vraag me niet waarom, maar ik koos voor de jaloerse bitch Caroline Bingley.

Een na een vonden we onze eigen Darcy's. En onlangs kwam ik dit tegen. Dat kon alleen maar een kerstcadeautje worden voor de enige meisjesbaby in mijn gewezen-schoolvriendinnen-kring.

Ze kreeg ook nog het allerlaatste zelfgemaakte stuk dat in 2014 van onder mijn naaimachine rolde: