sweet 16

Mijn 16-jarige ik?
Daar weet ik niet zoveel meer over. Ik zou hard moeten zoeken naar foto's en notities om te weten hoe ik er toen uitzag, wat ik toen deed en wat er zoal in mijn hoofd omging.

Het eerste wat me te binnen schoot toen ik me mijn 16-jarige ik voor de geest probeerde te halen was dat ik toen moest beslissen welk keuzevak ik de laatste twee jaar van het middelbaar zou volgen. De ietwat vreemde keuzemogelijkheden voor mijn studierichting bestonden uit: biologie, Duits of Spaans. Toen was ik, gezien mijn liefde voor alles groeit en bloeit, ervan overtuigd dat ik Biologie zou gaan verder studeren, dus de keuze was snel gemaakt.
Een aantal jaar later heb ik die keuze grondig vervloekt. Ik ging namelijk Geschiedenis studeren in plaats van Biologie en daar kom je wel eens een Duitse tekst tegen. Ik kreeg er ooit een herexamen voor omdat ik die tekst niet helemaal had begrepen. Maar ook aan het studeren kwam een eind. En in het Duits kom ik nog steeds niet verder dan de bestelling van een appelstrudel met slagroom. Dat komt ooit nog wel eens van pas, zeker weten.
Er dook opnieuw enige wrevel over mijn keuze op toen ik een paar jaar geleden een rokje wou maken uit het Spaanse naaitijdschrift Patrones. Had ik maar Spaans gekozen, verzuchtte ik. Maar gelukkig had ik genoeg naaiervaring en verbeeldingskracht om de puzzel van patroondelen correct in elkaar te zetten. En het bleek bovendien een super praktisch fietsrokjesmodel te zijn dat op dit eigenste ogenblik opnieuw gebruikt wordt voor een winterse versie.
Misschien ben ik after all toch wel blij dat mijn 16-jarige ik voor biologie gekozen heeft zodat termen als eutrofiëring en mitochondriën mij vertrouwd in de oren klinken. Daar heeft een mens vandaag de dag toch nog altijd iets aan.

Het volgende wat in mijn hoofd opkwam terwijl ik mijmerde over 16 zijn, was dat toen in de zomervakantie mijn beste vriendin verhuisde naar Oostende, maar dat er in september al een nieuwe vriendin klaar stond uit... Oostende. Ik werd weer gewoon Annelies genoemd in plaats van Lies, om alle verwarring te vermijden (ergens anders verliep dat gek genoeg omgekeerd).
Had toen iemand gezegd: binnen een jaar of twintig wordt je meter van haar tweede kindje, ik had het niet geloofd. Net zomin waarschijnlijk als ik had geloofd dat ik graag zou koken, getrouwd zou zijn, twee zonen zou hebben en op nog geen boogscheut van mijn ouderlijk huis zou gaan wonen. 't Kan verkeren...