Hoe gaat het nog met de kindjes?

Het toeval wil dat ik gisteren een aantal ex-collega's terug zag.
- En hoe gaat het nog met de kindjes?

Ik slikte even bij het woord kindjes. Drie jaar geleden zegde ik met een krop in de keel een mooie vaste baan vaarwel. Toen had ik nog een peuter en een 4-jarige kleuter onder mijn vleugels.
Deze middag rondde ik mijn allerlaatste oudercontact als kleuterouder af. De jongste dendert met een sneltreinvaart richting eerste leerjaar. Toen ik om halfvijf mijn collega uitlegde waarom ik op tijd moest vertrekken vandaag, werd ik er zowaar een beetje emotioneel van. Het is een huizenhoog cliché, maar de kleutertijd van de jongste is voorbij gevlogen. Alweer een tijdperk dat ik stilaan moet afsluiten.

Het lijkt alsof ik gisteren nog mijn baan opzegde en de jongste voor het eerst naar de kleuterklas huppelde op een mooie septemberochtend...

luxeverzuim

In mijn tijd bestond dat al: luxeverzuim. Steevast vertrokken ze al de laatste schooldag voor de vakantie naar een winterse bestemming. Steevast kwamen ze terug met van die panda-ogen: bleke vlekken in een voor de rest zongebruind gelaat. Soms kwamen ze terug op krukken.


E. deed dat ook. Die vertrok soms wel een week eerder. Ik hield dan mooi de notities bij van de gemiste lessen. Als bedanking kreeg ik telkens een mooie tuinagenda of een opschrijfboekje. E. wist dat ik daar zot van was, van opschrijfboekjes en tuinagenda's. In de tuinagenda's noteerde ik netjes en precies wat ik had gezaaid of gepland in mijn stukje van de ouderlijke tuin. De agenda's zijn ondertussen allemaal verdwenen op de weg van mijn leven. Maar zo'n notitieboekje heeft het wel overleefd. Waarschijnlijk omdat ik - gezegend met een schoolagenda - toen niet meteen het nut inzag van blaadjes met weekplanningen. Een kleine 20 jaar later hou ik geen notities meer bij voor klasgenoten, maar run ik een huishouden. Een huishouden met een wekelijks groentepakket en sinds kort hoort dat ook een weekmenu bij. En laten nu net die kleine notitieblaadjes bijzonder goed van pas komen om mijn weekmenu neer te pennen. Het formaat is precies goed om met een magneetje aan de dampkap te bevestigen. Elke dag een snelle blik en nooit meer piekeren over wat er die dag op tafel moet komen.

Dankjewel E.
 

een juffen-taartje

Al voor het tweede jaar op rij zorg ik op de Dag van de Leerkracht voor een taartje voor de juffen. Het worden nooit bewerkelijke taarten en ik laat me altijd inspireren door het moment. Vorig jaar had ik heel weinig tijd om de taart bakken, dus koos ik  - heel toepasselijk - voor de 'appeltaart gauwgereed'.
Dit jaar kwamen we op zondagmiddag thuis, na een nachtje logeren bij de schoonouders. De taart moest dus gebakken kunnen worden met wat ik in huis had. Mijn hoofd stond op zaterdag (voor we vertrokken en alle winkels nog open waren) namelijk nog niet op taarten bakken. Ik had nog een paar rijpe peren over van ons fruitpakket van vorige week. Super zoete en sappige peren, dat wel, maar net iets te rijp naar ons aller zin hier thuis om nog gewoon zo op te eten.
Het moest dus een perentaartje worden. In mijn beperkte collectie bakboeken stond vreemd genoeg geen enkele perentaart. Het grote web dan maar aangesproken. Toen begon de afvallingsrace volgens de inhoud van mijn keuken- en koelkast: geen recept met bladerdeeg, of met room,...
Ik eindigde bij een Franse perentaart, alhoewel ik ook geen abrikozenconfituur in huis had om over de bodem uit te smeren. Maar dat leek mij niet essentieel voor een lekkere taart. Nu maar hopen dat de juffen dat ook vinden....

Grote Vakantie!

Goede voornemens zijn er ook aan het einde van het schooljaar. Deze keer had ik namelijk het voornemen om iets te naaien voor de juf.
Maar plots zomerde het en bleek het eind juni te zijn. Dus borg ik de goede voornemens weer op en draaide op routine: koekjes bakken en boekjes vouwen. Daarmee kom je al een heel eind, zo blijkt.
Koekjes en boekjes dus morgen, bij de laatste zwaai...



Alhoewel de Mijnheertjes er weinig gebruik van hebben gemaakt, zou ik ze zo af en toe toch niet kunnen missen: de mensen die voor dag en dauw al klaar staan om kindjes op te vangen, 's middags hun bekertjes vol schenken en de occasionele plasbroeken verschonen. Dus naast de juffen, ook voor de heren en dames van de opvang een welverdiende fijne vakantie!

over groter worden en de eerste schooldag

De eerste schooldag hebben we hier al gehad. Voor ons kleinste Mijnheertje T althans. Na vijf weken vakantie ging hij vorige week maandag weer naar de peutertuin. Dag ventje. Dag mama. Zwaai. Zwaai. Zonder gejammer en zonder tranen.
Na de eerste week waren er de eerste snottebellen en aan het eind van de tweede week had Mijnheer T lichtjes koorts en ik een keelontsteking.

Ons grootste Mijnheertje O hoeft pas morgen weer naar school. Er komt een derde leefgroepje bij en een nieuwe juf. Om haar alvast een mooie start te geven, maakten we samen een vlaggenlijn. O koos de kleuren en ik knipte en stikte. Hij deed er nog een gelukssteentje bij.

Er moet ook nog een grote ringmap mee naar school voor alle versjes en liedjes. Die van vorig jaar zag er nog helemaal niet versleten uit, die kon dus gerecycleerd worden. Alleen stond er een krokodil op en weet Mijnheer O maar al te goed dat hij in de dieren(kleuter)tuin geen krokodil meer is, maar een beer. En de orde der beren staat boven die van de olifantjes en de krokodillen. Dus maakte ik er een dierentoren van.

Zo is het meteen duidelijk dat hij gegroeid is. En volgend jaar klimt daar een aapje bovenop.

Kabouter

Tijdens de avondboterham neemt Vader de post door, ook de schoolpost. Er is een brief over taarten bakken voor het grootouderfeest eind november en er is een brief over verkleden… voor de dag erop. Als afsluiter voor het project rond de wondere wereld van het bos, met kabouters, paddestoelen, pompoensoep, spinnen en egeltjes in klei mogen ze zich op woensdag verkleden, “op vrijwillige basis”.
Wat een leuk idee, maar in mijn hoofd gaat de alarmbel heel luid af: ik heb helemaal geen verkleedkleren voor mijn Mijnheertje. De alarmbel activeert vervolgens mijn creatieve brein. Tijdens het in bed stoppen, het opruimen van de keuken, het koken van de aardappelen, het bakken van de worsten, het leegeten van mijn bord en het verdwaasd tv-kijken knetteren mijn hersenen. Maar een oplossing die nog diezelfde avond te realiseren valt, komt niet van de band gerold.
Zo rond half tien dreig ik te besluiten dat “op vrijwillige basis” betekent dat Mijnheertje O. ook in zijn gewone plunje naar school kan de volgende dag. Maar dan neemt het moederhart het over, volgt er nog een laatste knetter in mijn hersenpan en sluip ik vervolgens naar boven. Er ligt in de stoffenkast nog een restje rode fleece dat ik over heb van dit jasje. Terug beneden mik ik zijn wintermuts op een stuk krantenpapier, teken de omtrek over en pas het model aan tot het een puntmuts wordt. Vervolgens knip ik in al mijn euforie twee linkerhelften waardoor het restje fleece fel geslonken is ik even vrees dat er geen rechterhelft meer uit te knippen valt. De helften worden in ijltempo aan elkaar gestikt, ik wurm nog een belletje aan een lintje in de punt en stik voor de netheid een klein zoompje. Oef, en half uur later ligt er een ware kabouteroutfit klaar: een groen topje van mezelf dat voor Mijnheertje dienst kan doen als hesje, een leren riem van mezelf voor in zijn middel, een stoere ribfluwelen broek, een gehaakte paddestoel uit de speelgoedkoffer en een gloednieuwe kaboutermuts. Mijn creatieve brein heeft zijn werk gedaan en mijn moederhart is gesust: ons oudste Mijnheertje kan de volgende dag “op vrijwillige basis” verkleed naar de kleuterklas.

De volgende ochtend zie ik mijn niet van echt te onderscheiden kabouter vrolijk weghuppelen tussen een hoop heksen en spider-mannen.

mijn zoon is een krokodil

De voorbije negen jaar zijn voorbij gestoven op het ritme van de kalenderjaren, met beleidsplannen, jaarverslagen, aanslagjaren en een nieuw pakketje verlofdagen op 1 januari. Vorige week sprong het begin van het jaar plots terug op 1 september. Een magisch moment, die 1ste september, die tegelijk het afsluiten van de zomer en de belofte van een nieuw begin omarmt.
Het was een vreemd gevoel toen ik Mijnheertje Koekepeertje voor het eerst naar de kleuterschool bracht: trots omdat hij al zo groot en flink is, blij omdat hij zelf zo enthousiast is en tegelijk ook een beetje bedrukt omdat het allemaal zo snel gaat. Ik lees dat soort gemengde gevoelens wel meer dezer dagen. Wat nog bijdroeg aan dat vreemde gevoel was het feit dat mijn Mijnheertje in de klas zit bij dezelfde juf als ik, zowat 27 jaar geleden. Een juf die niet ouder lijkt geworden en die nog steeds met veel vuur en liefde middenin het kleutergewoel staat. Het is geruststellend om je kind achter te laten op een plek waar je zelf een blij kind bent geweest.
Terwijl ons Mijnheertje 's middags sliep, glipte zijn peutertijd door mijn vingers en toen hij wakker werd leek hij gegroeid. Als bij toverslag stond daar een echte kleuter. Een dikke ringmap had hij nodig om al die liedjes die hij zou leren en die tekeningen die hij zou maken in te verzamelen. Daar hoorde een krokodil op, want Mijnheertje behoort in een hele zoo vol olifanten, beren en apen tot de klasse der krokodillen. Dus schooide ik een mooi stofje en dubbelzijdige kleefplastiek bij Oma oma en in een wip kroop er een krokodil over de map. Zo is er toch een beetje van mij bij hem daar, terwijl hij verder groter wordt.