Het Geluidshuis stelt voor: De Naaifabriek

Helaa, er is (voorlopig) geen nieuw luisterverhaal op komst, maar dankzij Het Geluidshuis werkte ik tijdens de Paasvakantie wel een stapel half-fabrikaten weg. Het zit namelijk zo: aan het begin van de vakantie maakten de zonen en ik een afspraak. Elke ochtend, na het opruimen van de ontbijttafel zou ik een Heerlijk Hoorspel naar keuze laten afspelen. Zij zouden zich ondertussen in stilte bezig houden en ik mocht voor de duur van het luisterverhaal ongestoord naaien.
Er zijn inmiddels al twaalf luisterverhalen en die duren telkens ruim een uur. Met dit rantsoen kon ik leven. Er rolden bijgevolg de afgelopen twee weken achtereenvolgens een hemd, een kniebroek, twee t-shirts en een sjaal van de band in mijn Naaifabriek.



Het hemd en de kniebroek vormden in mijn hoofd oorspronkelijk een onafscheidelijk duo, maar door omstandigheden gingen ze elk hun weg. Het hemd ging voor onbepaalde duur op reis naar de kleerkast van het oudste Mijnheertje en de broek verhuisde linea recta naar de kleerkast van het kleinste Mijnheertje. Ik denk echter dat ze snel weer verenigd zullen zijn.
De Thor T-shirts zijn gelukkig nog wat ruim voor het grootste Mijnheertje en zullen makkelijk overzomeren. Voor één keer ben ik dus ruim op tijd klaar met de aanleggen van de wintervoorraad en dat al in april.
De sjaal maakte ik uit een afgekeurd dekbed. Afgekeurd na levering omwille van het feit dat de stof veel te licht om verder dienst te doen als een dekbed. De risico's van online bestellingen, nietwaar. Maar een afgekeurd dekbed is gewoon een lap stof in de ogen van elke naaister. Dus heb ik nu een zomerse sjaal voor mezelf, ik ben tenslotte een wolkenmeter.

smokkelwaar

Bij Spiegelstiksels las ik dat ze dit jaar hard haar best wil doen om de stoffenvoorraad weg te werken. De stoffenvoorraad hier ten huize valt eigenlijk best mee, vind ik: slechts één schap in de Kewox-kast. Maar toch: stof kan beter geen stof liggen vergaren, de kwaliteit wordt er niet beter op met de jaren. Er zitten bovendien lappen stof tussen die gekocht werden toen ik nog zwanger rondwaggelde of baby's wiegde en die tijd ligt al lang achter mij. Die lappen worden stilaan te klein om er nog iets voor de Mijnheertjes uit te knippen. Gelukkig is er nog een klein metekindje en een klein nichtje. Maar die groeien als kool, dus die kleine lappen stof moeten met spoed verknipt worden.

Hoog tijd om te destashen. Ik postte dat ik voorzichtig zou beginnen met 1 weg / 1 nieuw, maar ondertussen zijn er al wat stofjes opgebruikt en heb ik nog geen nieuwe gekocht. Eerlijk is eerlijk: ik doe het vooral omdat ik graag eens zonder schuldgevoel nieuwe stofjes wil kopen. Dus probeer ik momenteel de knip nog wat langer op de portefeuille te houden en met makkelijke projecten die veel stof vragen mijn voorraad in een sneltempo te doen slinken. Zoals u zometeen kan lezen, smokkelde ik onderweg echter een nieuw stofje binnen én snel weer buiten.

Project nummer 1 stond op mijn projectenlijst voor 2014. Nu zijn we al even 2015, dus probeerde ik in de gauwte de laatste items van die lijst te schrappen. Na een miskoop kreeg ik van Oma Nele een lap stevige, felgroene stof met bloemetjes met de boodschap "om kussen of zo mee te maken voor Anna" (die toen nog gewoon Nancy heette). Toen Mijnheer T het lotje van kleine Anna trok bij de familiale kerstcadeautjesloterij, was het voor mij de perfecte gelegenheid om de stof eindelijk te verknippen. Voor alle duidelijkheid, wij vierden pas kerst begin maart.
Er werden drie kussenslopen genaaid volgens het beproefde recept en koos telkens een ander kleurtje paspel. Mama Anna was heimelijk jaloers op zoveel kleur en zachtheid. Dus maakte ik alvast een mental note voor het volgende kerstfeest...

Voor het tweede project smokkelde ik dus een beetje.
De jongens mochten dit weekend samen naar een verjaardagspartijtje van een vriendje op school. De mama van het feestvarkentje kruipt zelf ook geregeld achter de naaimachine, dus een zelfgemaakt cadeautje zou bij zoonlief vast ook wel in goede aarde vallen. Na even poolshoogte te nemen over mogelijke verkleedpartijen en een enthousiaste reactie later, dook ik in het verkleedklerenboek van La Maison Victor. De cape vond ik een tof idee, daar kunnen ze veel kanten mee uit. En daar kruipt veel stof in, ha!
Een paddenstoelenstofje dat hier al jaren ligt en ondertussen niet meteen een project kreeg toegewezen, viste ik uit de stapel. De lap groene stof smokkelde ik van De Stoffenkamer het huis binnen en even later al weer buiten. Het excuus: ik had echt geen lap bijpassende stof die groot genoeg was. Het is een leuk en snel-klaar naaiproject. De Mijnheertjes staan al aan te schuiven om hun eigen exemplaar af te halen.

 

De stand staat op 3 - 1 (out / in).

half-fabrikaten

Het doet me altijd terugdenken aan de lessen Technologische Opvoeding: half-fabrikaten. Maar zo noem ik ze: de reeds geknipte patroondelen uit stof, de half in elkaar gezette naaisels, de breisels waar de draadjes nog van ingestopt moeten worden en de kledingstukken waar eens iets aan versteld moet worden. Ze verdwijnen samen in een grote mand.
Zo op gezette tijdstippen neem ik mij voor om eerst die mand leeg te werken alvorens ik de schaar zet in alweer een nieuwe lap stof. Dat lukt natuurlijk van geen kanten, dus ben ik al lang blij als er geen nieuwe stukken bijkomen in die mand. En af en toe raakt er ook wel eens iets helemaal af.

Onlangs viste ik de verknipte stofdelen voor een winterrok uit de mand met half-fabrikaten. Eigenlijk nog zo slecht niet, dat ze een beetje 'gerijpt' hadden, want ondertussen heb ik een mooier rok-patroon in mijn patronenmap. Dus legde ik nieuwe patroondelen op de reeds geknipte en knipte hier en daar wat bij.
Voor de binnenband had ik ondertussen ook een geweldig idee: een restje stof van een jurk die mijn grootmoeder heel lang geleden droeg. De stof vind ik eigenlijk afgrijselijk lelijk, maar er zitten zoveel herinneringen aan vast dat ik het nooit over mijn hart kon krijgen om het lapje weg te gooien. En nu draag ik dus een stukje oma met me mee...

Ninja!

In lang vervlogen tijden, toen ik nog zowat dagelijks treinde, zette ik mijn mede-treindames aan tot huisvlijt. Eentje was na het kleine duwtje helemaal gelanceerd en breit en naait er sindsdien vrolijk op los.
Ex-collega en vriendin i. heeft nog af en toe een duwtje nodig. Maar dat vind ik helemaal niet erg. We besteden de kinderen dan even uit aan onze wederhelften en kunnen weer eens bijpraten terwijl er ook nog nuttige werken worden verricht.

Deze keer had i. haar zinnen gezet op een zelfgemaakt hemd voor haar lentefeestvierende zoon. Omdat we beiden Homemade mini couture kado gekregen hadden en de Theo op dat moment nog niet beschikbaar was, startten we in de kerstvakantie met het uittekenen van het patroon en het knippen van de stof voor het Gingerbread hemd.
Ik wil er heel kort over zijn: ik denk dat Homemade mini couture nooit meer uit de kast komt. Op het einde lag er zeker en vast een mooi hemdje, maar de werkbeschrijving is erg summier en de graad van afwerking vind ik nogal minnetjes.
Omdat i. een pietje precies is, raakte haar hemd pas onlangs af. Mijn Gingerbread versie vond in januari reeds zijn weg naar een jarig vriendje van de Mijnheertjes.

De huisvlijtcoaching van vriendin i. wordt altijd betaald in natura: een lekkere lunch ten huize i., een potje zelfgemaakte confituur of een lapje stof. Deze keer kreeg ik de rest van de ninja-stof die i. gebruikt had voor haar hemd. I. en ik waren het er immers over eens dat een compleet ninja-ensemble te veel van het goede zou zijn.
Het was even zoeken naar een geschikt patroon, maar ik kreeg er nog net een short uit voor Mijnheer O. Een short met diepe zakken voor steentjes, touwtjes, briefjes, takjes,....



astronautenstof: De Stoffenkamer
ninja-stof: De Stoffenkamer
patroon ninja-short: Knippie 2011/n° 3

paardengek

Ja, ik kan het mij nog vaag herinneren, dat ik als meisje paardengek was. Het beperkte zich echter tot het verslinden van boeken die zich afspeelden op een manage, waarbij zieke paarden en jaloerse vriendinnetjes doorgaans de hoofdrol speelden.
Die paardengekte groeide er vanzelf uit, samen met de Barbie-gekte geloof ik. En tot op heden zat ik nog nooit op een paard.

De tijden veranderen, maar toch niet zo heel fel blijkbaar.
Vandaag waren we te gast bij een nichtje van de Mijnheertjes dat haar lentefeest vierde. Terwijl ik een poosje geleden mijn feestoutfit afwerkte, polste ik alvast bij de mama van het feestvarken wat meisjes van zes zoal fijn vinden dezer dagen. Ik ben daar namelijk niet zo in thuis, want er werden mij - zoals u weet - twee jongens in de schoot geworpen. Ridders, auto's, kranen, graafmachines, politie- en brandweermannen zwaaien hier thuis de plak. Mama feestvarken leverde mij een mooi verlanglijstje, waar naast Barbie (!) en Lego Friends onder meer ook 'paarden' op stond.

Daar mijn motto Tijd als grondstof is, probeer ik altijd onder de een of andere vorm tijd cadeau te geven. Na het doornemen van het verlanglijstje begonnen de radertjes hierboven te draaien, mijn vingers speurden als vanzelf het net af op zoek naar paardenstofjes. Eerst was ik niet echt wild te krijgen van wat ik zag passeren. Die prints met levensechte paarden vond ik ronduit afgrijselijk. Een meisje van bijna negen verzekerde me dat het super coole stof was, dus bestelde ik bij Koekepeertje een halve meter.

Daar ga ik eens supersnel een rimpelrokje van maken, zo dacht ik. Maar ik ben geen madam van snelle rimpelrokjes, dat had ik vooraf moeten weten.
Dus knipte ik de zelfkanten er af, bepaalde de uiteindelijke taillebreedte en rekende vervolgens zorgvuldig uit waar er stolpplooitjes moesten komen. Al speldend, rijgend en stikkend vond ik de stof steeds mooier.



En met het gouden biaislint als zoompje begon ik het bijna jammer te vinden dat ik het niet een paar maten groter had gemaakt...


paardenstof: Koekepeertje

rits, knopen en biaislint: De Stoffenkamer

...en eentje voor de zon!

Vandaag viel het water met bakken uit de hemel. Voor één keer sloeg ik het aanbod van een lift naar school dan ook niet af en leende ik deze middag de ouderlijke wagen voor het wegbrengen van Mijnheer O naar de yogales. Het kleinste Mijnheertje en ik genoten voor een keertje ook niet van ons uurtje samen op de speeltuin, maar profiteerden ervan om met de auto een paar boodschappen te doen. We trakteerden ons allebei op een paar nieuwe sandalen in het vooruitzicht van zomers weer dit weekend.
Omdat ik jullie niet op een paar sandalen kan trakteren, laat ik jullie meegenieten van het zonnehoedje dat van de band rolde.



Het zonnehoedje in kwestie stond al een poosje op mijn naai-verlanglijstje, maar het is niet echt een model waar ik mijn kleuterzonen in zie rondlopen. Dus toen vriendin C. een frêle meisje op de wereld zette, had ik het perfecte excuus.
Met het zonengeweld hier in huis, bleken meisjesstoffen ver te zoeken in mijn voorraad. Een geweldig excuus om nog eens een nieuw stofje uit te zoeken bij De Stoffenkamer.
Fleurs des îles van Petit Pan voor Fleur, passender kon ik het niet vinden.
Petit Pan heeft ook biaislint van hun stofjes, maar deze kon ik niet meteen vinden in het aanbod. Dus leende ik de biaislintmaker uit de alaambak van Oma Oma. Super eenvoudig is dat, zo zelf biaislint maken, maar het verbruikt wel wat stof door het schuin knippen. Toch maakt het bijpassende biaislint het mutsje helemaal af.



Even, heel even maar, vond ik het een ietsiepietsie jammer dan ik nooit een dochter heb gehad. Maar met een nichtje & deze meisjesbaby erbij, kan ik af en toe eens iets frullerigs maken als de nood te hoog wordt...

fietsrokje #2

Twee jaar geleden startte ik de band, maar na aankoop van een lap stof en het knippen van de patroondelen, begon te band te haperen. De stukken belanden na een poosje in de doos met halffabrikaten.
Telkens ik mijn spelden bovenhaalde, keek ik eerst een beetje verbaasd naar het halflege doosje en werd er vervolgens aan herinnerd dat er ergens nog heel veel spelden in wat lappen stof zaten.

Toen enkele weken geleden de machinerie der verkiezingspropaganda op gang werd getrokken, startte ik mijn eigen lopende band. Omdat ik stevig met beide voetjes op de grond sta in plaats van ergens in het ijle te zweven, had ik geen boodschap aan die politieke praat. De verleiding om 's avonds na gedane arbeid in de zetel te ploffen verdween als sneeuw voor de zon. Telkens het startsein voor een volgend moddergevecht werd gegeven, knipte ik de naaimachine aan. Telkens de discussies hoger oplaaiden, duwde ik wat harder op de pedaal of liet mijn strijkijzer luidruchtig stoom afblazen.
En zo rolde er weer het een en ander van de band...

De verfrommelde rokdelen werden opgediept uit de lappenmand, de plooien gladgestreken en alle delen werden vakkundig aan elkaar gestikt. Het binnenbeleg knipte ik uit de allerlaatste snippers van een zonenhemd.



Het rokje lag al twee jaar te wachten, dus daar kunnen nog wel een paar weken bij. Ik bewaar het nog even voor een lentefeestje. Daarna mag het mee op de fiets, want mijn witte fietskuiten hunkeren naar zon en het aantal fietsvriendelijke rokjes in mijn garderobe is eerder beperkt.

hoopje was

Zoals bij velen was het hier tijdens de zomermaanden erg rustig. Er werd weinig geblogd, maar achter de (computer)schermen werd er naarstig gewerkt. Zo rond half augustus besliste ik dat ik voor de jongens nog een nieuwe outfit wilde naaien tegen de trouw van mijn schoonzussen. Een beetje ambitieus.

Ik startte met een hemd voor Mijnheer O. Het stofje lag al lang in de kast en werd aangevoerd door Oma oma uit Parijs. Toen ik in de winkel knopen stond te kiezen, kreeg ik een visioen. Ik zag mijn zonen in bruin en oranje outfit, mezelf daarbij in chique beige jurkje met oranje truitje en Manlief in een statig donkerbruin kostuum. We waren een plaatje, daar in mijn hoofd. Luttele seconden later stond ik weer gewoon in de winkel en rekende netjes de knopen af aan de kassa.
Thuis snuffelde ik eens virtueel door enkele stoffenwinkels op zoek naar een geschikt oranjekleurig stofje voor het hemdje van Mijnheer T. Bij Vermiljoen vond ik een über schattig vosjesstofje. Het werd besteld en in afwachting van het pakje werd er ijverig verder genaaid aan het hemd van grote broer.
Al naaiende had zich immers een strategie ontwikkeld: eerst een hemd voor O, dan eentje voor T en dan pas de broeken. Zo zouden ze toch op z'n minst elk een net hemd hebben en de broeken, daarvoor kon ik in uiterste nood nog een beroep doen op de prêt-à-porter van enkele behulpzame kledingketens.
Toen enkele dagen later het vosjesstofje arriveerde, zat het vijf minuten later al in de wasmachine. Gelukkig was het toen nog prachtig zomer weer en kon het even later aan de waslijn. 's Avonds was het al verknipt.

Maar de deadline naderde ongenadig. Er rolde enkel nog een feloranje (want zo had ik dat gezien in mijn visioen) Jacob van onder de naaimachine. De Jacobs maakte ik tot nu toe zonder ingestikte plooi, omdat ik dat een beetje te deftig vond in een ribfluwelen broek. Zoonlief noemt de Jacob-broeken zijn lievelingsbroeken omdat ze zo aangenaam wijd zijn, een verademing tussen al die broeken met smalle pijpjes die nu zo in de mode zijn. Ik moest de broek op een veilig plekje wegbergen opdat hij ze zeker nog niet zou aantrekken voor het feest.
Op jacht in de stad naar het geschikte truitje voor bij mijn beige jurkje, griste ik nog een bruine ribfluwelen broek mee voor Mijnheer T. Als troost voor de gekochte broek kreeg hij een passend accessoire uit een zweedse keten...

En ze waren een plaatje, daar op het feest:


Op maandagochtend smeekte Mijnheer O of hij zijn nieuwe broek nu wèl aanmocht om naar school te gaan. En zo geschiedde. Nu is hij rijp voor de was, de Jacob:

Zoonlief bestelde nog een paar exemplaren voor deze winter. Ook met sterretjes alsjeblief, mama...

een stukje oma

Noem het duurzaamheid of zuinigheid, maar in ons nieuwe leven worden de versleten handdoeken niet meteen verbannen naar de lappenmand, maar worden ze deskundig versteld. Alhoewel ik blij ben dat ik als jong meisje niet voorbestemd werd om snit en naad, keukenrecepten en etiquette-regels tot in de perfectie te beheersen, zou ik nu toch graag de techniek van het stoppen onder de knie hebben gehad. Mijn eerste poging - meteen in een onconventionele stervormige stopvorm - vond ik niet al te geslaagd. Misschien baart oefening wel kunst, maar ik wou de handdoeken snel weer in gebruik. Dus diepte ik uit de bak met oude-lappen-voor-allerlei-vieze-klusjes oude keukenhanddoeken van mijn oma op, verknipte ze in rondjes en strooide wat confetti over de gaatjes in mijn handdoeken. Nu heb ik altijd een stukje oma bij de hand in de keuken. Handig, want zij wist wel raad met snit en naad of keukenrecepten en vast ook met etiquette...

knusse kussens

Vorige zondag had ik hier weer een fijn huisvlijtdagje. De verwachte opkomst werd eerst gehalveerd door drukke agenda's van de dames. vervolgens werd het gezelschap aangevuld met twee speelkameraden voor de Mijnheertjes. Met al dat jong geweld in de buurt waren de verwachtingen over afgewerkte resultaten wat minder hoog gespannen. Maar de twee aanwezige dames gingen toch tevreden naar huis met een knusse kussensloop.
Druk in de weer met het verlenen van naaibijstand en de catering, raakte ik niet verder dan het omspelden van mijn lapjes. Gelukkig had ik mijn huiswerk al gemaakt.

 

Het Grote Verkleedplan / aflevering 2

Na iets typisch voor jongens, maakte ik ook iets voor de meisjes in de klas van Mijnheer O: een prinsessenjurk met kroontje.

Dat dacht ik althans, dat de meisjes ook aan hun trekken zouden komen. Zonder knoopje en zonder zoompje wou ik de prinsessenjurk namelijk alvast eens passen op een kinderlijf. Mijnheer O laat zich gewillig in een prinsessenjurk hijsen, om die vervolgens niet meer te willen uittrekken. Rondhuppelen in een prinsessenjurk is zelfs cool. 't Zijn zijn woorden, niet de mijne.

Het patroon voor de prinsessenjurk vond ik in Patrones, alwaar het een uitermate kitscherig glinsterend lila geval is. Ik verwerkte een lap zwart met rode geborduurde rozenknoppen uit de stoffenvoorraad voor een iets gedistingeerdere prinses. De stof is een aankoop uit mijn gedistingeerde periode, maar die ligt gelukkig al een eind achter ons.







Het kroontje maakte ik volgens het patroon van Small Things. Voor een mooi kroontje zonder naden heb je wel een grote lap vilt nodig, groter dan de A4-tjes die je doorgaans in de knutselwinkels vindt. Goedkoop synthetisch vilt aan de meter vond ik bij Bij vilt enzo.

maakdagje

Vorige zondag deed ik hier in mijn eentje van maakdagje, want we hadden later op de dag iets te vieren en dus moest ik braaf thuis blijven.

Ik maakte nog maar eens een hemdje. Eentje met korte mouwen, want we blijven geloven in de lente. Mijnheer O is grote fan van hemden, want die hoeven niet over je hoofd bij het aankleden. Mijnheer O heeft namelijk een erg groot hoofd, daar is hij mee geboren. Dat kan ik mijn nog levendig herinneren. En dus hebben de meeste t-shirts, al rekken ze nog zo hard mee, een te klein gat om zijn hoofd door te steken zonder dat zijn oren er ondertussen afgerukt worden. Geef hem dus liever een hemd.




Er ligt nog een stapeltje hemdenstofjes te wachten, maar eerst oefende ik voor alle zekerheid nog eens op een lapje van iets mindere kwaliteit. Het lapje kreeg ik ooit van mijn zus "om een hemdje voor de zonen uit te maken". Maar de zonen groeien en het lapje groeit niet mee, dus kreeg ik er niet meer alle patroondelen uit. Ik ben nochtans een kei in het zuinig knippen. De binnenstaander en de binnenste rugpas werden dan maar uit rest van een ander stofje geknipt. Het is niet helemaal een geslaagde combinatie van de prints, maar soms moet het vooruit gaan en mijn stofvoorraad is niet zo geweldig uitgebreid. Die beperkt zich meerbepaald tot één stapeltje netjes gevouwen lappen. Voor elke nieuwe aankoop moet er eerst een lapje buiten (lees: verwerkt).

Bij elk nieuw hemd is de afwerking weer net iets preciezer. Deze keer ontdekte ik hoe ik de draadjes netjes kon instoppen, want dat is een fase in het naaien die je meestal niet in handleidingen terugvindt. Hoe doet u dat eigenlijk?


Maar er sluipt ook altijd een foutje in. Deze keer zit de imperfectie in de sluiting: ik maakte de knoopsgaten in de verkeerde bies.





De hemdjes-sew-along van mamasha was nog steeds goud waard...

Zakdoekje leggen...

...niemand zeggen, 'k heb de hele dag gewerkt. Twaalf zakdoeken heb ik afgewerkt.
Na negen jaar trouwe dienst nam ik - geheel vrijwillig - afscheid van mijn collega's. Het werd namelijk steeds moeilijker om alle ballen in de lucht te houden. Om een burn out of een huwelijkscrisis voor te zijn, schrapte ik alvast het dagelijkse pendelen uit mijn agenda. Ik probeer nu wat meer rust in ons kleine universum te brengen.
Maar eerst moest ik dus in stijl afscheid nemen met een kleine attentie voor de collega's. Een snotvod - zo noemen wij hier ten huize een zakdoek - leek me wel gepast. Alvast praktisch om bij de hand te hebben, mochten er bij het afscheid nemen traantjes vloeien.
Dus verknipte ik een mooie lap zachte soepele ruitjeskatoen in ruime lappen. Er hing nog een kaartje aan de lap katoen:

Ik betaalde hier indertijd geen 200 € voor, wees gerust. Het was nog een lap uit het franken-tijdperk. Wat me meteen deed beseffen hoe lang die lap al rondzwerft in de reserves.

De lappen werden met een zigzag beschermd tegen rafelen en voorzien van een borduursel.


De zakdoeken - pardon, Snotvodden - gingen in een papieren zakje dat ik omtoverde in een architecturaal verantwoorde verpakking.

Gisteren maakte ik er een straatje mee waar de collega's hun huisje konden uithalen.

En vandaag begon eindelijk Het Nieuwe Leven...

Het Grote Verkleedplan | aflevering 1

Een gesprek een paar weken geleden in het klasje van Mijnheer O.
- O verjaart binnenkort en als klaskado zou ik graag iets maken voor de klas. Had je iets in gedachten?
[De juf denkt diep na.]
- Verkleedkleren... of kussens, of...
Oh ja, verkleedkleren. Dat is een goed idee, want dat hebben we eigenlijk nog niet.

De verjaardag van Mijnheer O is intussen verstreken en dus werd het hoog tijd om het Grote Verkleedplan ook daadwerkelijk uit te voeren. Ik keek de afgelopen weken op mijn prikbord, snuisterde in een paar naaimagazines en kocht zelfs een boekje over verkleedkleren maken. Zo verzamelde ik allerlei leuke uitvoerbare en minder uitvoerbare ideeën. De bedoeling is om eerst wat lappen stof uit de voorraad weg te werken. Lap 1 is een restje donkergrijze gekookte wol. Daar zag ik wel een cowboyhesje in. Je kan het patroon van Made gebruiken, maar ik had geen printer in de buurt, dus nam ik een trui van Mijnheer O en tekende iets wat er op leek. Van een restje rode vilt en enkele pailletten toverde ik een ster op de borst.



Biasband langs de randen is waarschijnlijk heel erg netjes, maar een cowboy hoeft niet netjes te zijn en ik wou snel resultaat. Dus schooide ik zilverdraad bij Oma oma en werkte ik de randen af met de overlocksteek van mijn naaimachine. Ik schooide ook nog een stofje met rode ruitjes bij Oma oma voor een sjaaltje.
Een foto van de eindfase met de zilverdraad en het sjaaltje is nog onderweg, want ik deed ijverig verder met aflevering 2 in plaats van foto's te maken.

even out

Toen ik een poosje geleden bij spiegelstiksels de aankondiging voor de Kids Clothes Week Challenge weer zag verschijnen, besloot ik om deze keer toch maar mee te doen. Misschien was dit een kans om de Jacob-broek af te hebben voor Mijnheer O er uitgegroeid zou zijn. Met een reeds goedgevulde weekplanning in het vooruitzicht, vroeg ik me af of ik met de citruspers ook extra uren uit de dag zou kunnen persen. Een luttel uurtje per dag, dat kon ik nog wel ergens afsnoepen van het strijken, koken, poetsen, voorlezen of - als het echt niet anders kon - van het slapen.
Het patroon was in de loop van de week voordien al geplakt, doorgetekend en uit stof geknipt. Op het einde van dag 1 klokte ik na een uur af op: stukken afgewerkt met overlocksteek, vlieseline gestreken, nepen ingestikt en zakken geplooid en opgespeld. Prachtig op schema en het resultaat zag er veelbelovend uit.

En toen... toen kwam daar 'iets' tussen. Dat 'iets' was eigenlijk 'iemand'. Om precies te zijn: het was mijn lieve collega E. die met spoed geopereerd moest worden. Helaas was er ook een drukproef die gecorrigeerd moest worden. Blogland mocht al proeven van de stress van het maken van een boek. En dus snoepte ik uurtjes van het strijken, koken, poetsen, voorlezen en vooral van het slapen om alles op tijd rond te krijgen op het werk. De Jacob-broek werd even in de koelkast gezet. Figuurlijk, maar dat begrijpt u wel.
Ondertussen is de proef naar de drukker en maakte ik de Jacob-broek af. Zalig patroontje! En voor een keer was iets wat blijven liggen was niet te klein geworden, maar bleek maatje 110 toch nog net iets te groot voor Mijnheertje O. Bij Vermiljoen bestelde ik gauw nog een voorraadje velours...

over groter worden en de eerste schooldag

De eerste schooldag hebben we hier al gehad. Voor ons kleinste Mijnheertje T althans. Na vijf weken vakantie ging hij vorige week maandag weer naar de peutertuin. Dag ventje. Dag mama. Zwaai. Zwaai. Zonder gejammer en zonder tranen.
Na de eerste week waren er de eerste snottebellen en aan het eind van de tweede week had Mijnheer T lichtjes koorts en ik een keelontsteking.

Ons grootste Mijnheertje O hoeft pas morgen weer naar school. Er komt een derde leefgroepje bij en een nieuwe juf. Om haar alvast een mooie start te geven, maakten we samen een vlaggenlijn. O koos de kleuren en ik knipte en stikte. Hij deed er nog een gelukssteentje bij.

Er moet ook nog een grote ringmap mee naar school voor alle versjes en liedjes. Die van vorig jaar zag er nog helemaal niet versleten uit, die kon dus gerecycleerd worden. Alleen stond er een krokodil op en weet Mijnheer O maar al te goed dat hij in de dieren(kleuter)tuin geen krokodil meer is, maar een beer. En de orde der beren staat boven die van de olifantjes en de krokodillen. Dus maakte ik er een dierentoren van.

Zo is het meteen duidelijk dat hij gegroeid is. En volgend jaar klimt daar een aapje bovenop.

groeien

Als titel had ik ook kunnen kiezen voor Zeg dat het niet waar is #2. Vastbesloten was ik om nog 'gauw' een nieuw rokje voor mezelf in elkaar te steken voor het Groeifeest van neefje T een week later. Even vastbesloten was ik ook over de keuze van de stof (In Den Beer) en het model (Burda 2005/10, n° 121).
Na kinderbedtijd ontruim ik dan ook met veel enthousiasme de eettafel. De lap stof blijkt bij het open plooien smaller dan een doorsnee stof. Geen probleem, ik ben van mening dat mijn ingenieuze brein het weer eens zal flikken om toch alles uit de lap te krijgen. Ik vouw, schik, vouw opnieuw, herschik tot ik alle rok-, pas- en zakdelen uit de lap heb geknipt. Trots overschouw ik de luttele snippers stof die nog over zijn en de geknipte patroondelen die klaar liggen om af te boorden. Dat heb ik weer prima gedaan.
Voor ik moe maar voldaan richting bed wil vertrekken, overloop ik nog een laatste keer het lijstje met benodigdheden en patroondelen in de werkbeschrijving. De euforie maakt plaats voor mistroostigheid: ik ontbreek een tweede zijpand en de stof is op. De teleurstelling wordt gedeeld met Manlief. Zoals bij alle Belangrijke Kwesties, heeft hij een oplossing: "Zoek een stofje dat er bij past voor dat tweede zijpand. Dat wordt een origineel effect." Daarom is hij dus mijn Man...
De volgende ochtend, zeil ik Mertens binnen, met in mijn zog Manlief en kinderen. Daar vind ik de laatste centimeters (net genoeg!) katoen in het perfecte geel, bijpassende gele bias om paspel van te maken, garen en een rits. De hele week werd er elke avond driftig genaaid en op zaterdagmiddag wordt  de voering nog gezoomd terwijl Man en kinderen al vertrekkensklaar zitten te wachten in de auto voor het ritje richting Groeifeest.
Geen kat die ziet dat die gele lap oorspronkelijk niet de bedoeling was. 't Is gewoon het allerhipste rokje ooit geworden, het zit als gegoten en het heeft zakken. Kortom, start de lopende band maar alvast!

 

hemdjes sew along II: zeg dat het niet waar is!

Ziet u dat ook op onderstaande foto, dat de uiltjes op het onderste deel net iets vager afgetekend zijn dan bovenaan?



Als u dat niet ziet, dan is dat omdat ik een slechte foto heb gemaakt en niet omdat het niet zo is. Ik hoor het mij nog zeggen tegen Oma oma: "Goh, die stof ziet er bijna hetzelfde uit aan de binnen- en de buitenkant. Ik zal extra moeten opletten".
Vervolgens maak ik het mij gemakkelijk en begin ik 's avonds doodmoe in het halfduister nog met het vaststikken van de pas. De westernpas, waar ik prachtige scherpe hoeken in maakte en de naden bijknipte tot tegen het stiksel zodat alles mooi zou meegeven. Voldaan kroop ik onder de lakens. Ik gaf vast licht in het donker, zo glimmen van trots deed ik over het resultaat.

De volgende middag stikte ik bij klaarlichte dag de mouwtjes in. Pas bij het doorstikken van de naden, vond ik dat er precies iets scheelde met de uiltjes op het achterpand.
Ik had een driftbui kunnen krijgen (ons kleinste Mijnheertje heeft dat namelijk van geen vreemden), het hemdje verfrommelen of mijn speldendoosje door de kamer keilen, maar ik bleef stoïcijns, tornde zorgvuldig alle stiksels los tot ik weer lossen onderdelen had en begon doodkalm van vooraf aan. Met het achterpand deze keer met de goede kant naar buiten.

Hoe het komt dat ik geen driftbui kreeg? Manlief was niet in de buurt en de zonen deden wat ze moesten doen, een middagdutje zodat mama rustig kon naaien. En zo zonder publiek is een driftbui een beetje belachelijk, vindt u niet?

hemdjes sew along I : stof knippen

 Zoals velen doe ik deze week enthousiast mee met Mamasha's hemdjes sew along. Het is een beetje in uitgesteld relais, want ik wacht natuurlijk eerst de tips en tricks af voor ik er zelf aan begin. Bovendien zijn de avonden te kort en ben ik te perfectionistisch om het tempo aan te houden.

Fase 1 bestond uit het knippen van het patroon uit stof. Daarbij moest ik al meteen de meeste tips overboord gooien. Ik had maar een krappe 0,50 m stof en dus werd het puzzelen geblazen. Met overal 1 cm naadwaarde en 3 cm zoomwaarde voor de onderrand en de mouwtjes, kreeg ik er net de essentiële onderdelen uit. 't Was gelukkig niet van doen, maar de tekening van de stof doen doorlopen was wel helemaal onmogelijk.



Een eresaluut aan de gesneuvelden:
- het tweede borstzakje
- een mooi belegje voor de reverskraag
- een dubbele achterpas

zondagavond: checklist

- keukenplinten verven. Check!
De afgelopen week rolde ik iedere avond zorgvuldig een laagje verf op onze keukenplinten, tot ze er ontzettend netjes gelakt uitzagen. Adieu stofwolken, kruimels, duploblokken en autootjes onder de keukenkasten.
-

- het in productie zijnde werkstuk van onder de naaimachine afwerken. Check!
De zonen deden wat ze moesten doen, namelijk een lange middagdut op zaterdag. Zodus had ik op tijd mijn eigen moederdagkado klaar: een boleo.
Het lijkt altijd een beetje op een magisch trucje zo op het einde wanneer je die lagen stof door het gat frommelt en er dan een wondermooie en superhandige tas tevoorschijn komt.


- patroon kiezen. Check!
Knippe 2011, nr. 3, model 4a, ik hou precies wel van westernpassen
- stof kiezen. Check!
Bedrukt dun katoenen stofje uit de voorraadkast
- stof wassen. Check!
Met dank aan de zon.

...en dus mag ik meedoen aan de hemdjes sew along!