luxeverzuim

In mijn tijd bestond dat al: luxeverzuim. Steevast vertrokken ze al de laatste schooldag voor de vakantie naar een winterse bestemming. Steevast kwamen ze terug met van die panda-ogen: bleke vlekken in een voor de rest zongebruind gelaat. Soms kwamen ze terug op krukken.


E. deed dat ook. Die vertrok soms wel een week eerder. Ik hield dan mooi de notities bij van de gemiste lessen. Als bedanking kreeg ik telkens een mooie tuinagenda of een opschrijfboekje. E. wist dat ik daar zot van was, van opschrijfboekjes en tuinagenda's. In de tuinagenda's noteerde ik netjes en precies wat ik had gezaaid of gepland in mijn stukje van de ouderlijke tuin. De agenda's zijn ondertussen allemaal verdwenen op de weg van mijn leven. Maar zo'n notitieboekje heeft het wel overleefd. Waarschijnlijk omdat ik - gezegend met een schoolagenda - toen niet meteen het nut inzag van blaadjes met weekplanningen. Een kleine 20 jaar later hou ik geen notities meer bij voor klasgenoten, maar run ik een huishouden. Een huishouden met een wekelijks groentepakket en sinds kort hoort dat ook een weekmenu bij. En laten nu net die kleine notitieblaadjes bijzonder goed van pas komen om mijn weekmenu neer te pennen. Het formaat is precies goed om met een magneetje aan de dampkap te bevestigen. Elke dag een snelle blik en nooit meer piekeren over wat er die dag op tafel moet komen.

Dankjewel E.
 

welkom in 2014!

365 blanco dagen die voor ons liggen
laten we er iets moois van maken

PS het kaartje leest als een kalender voor 2014, voor wie nog late kerstwensen te versturen heeft, ligt er een pakketje van 10 kaartjes klaar - laat een reactie achter en ik pik er zondagavond een gelukkige uit

huwelijksbootje

Mijn schoonzussen trouwden vandaag. Voor u begint te dromen over een dubbelhuwelijk: mijn schoonzussen trouwden met elkaar.

Ruim op voorhand begon ik hier en daar al eens te snuisteren naar een leuke en originele huwelijkskaart. Het leek er sterk op dat ik mij zou moeten tevreden stellen met een 'neutrale' kaart, zo eentje waar een bos bloemen of een auto met 'just married' op staat. Want zowat alle 'koppelkaarten' toonden een klassieke bruid met bruidegom.

Maar waarom zou ik mij daar tevreden mee moeten stellen, dacht ik? Waarom zijn er geen kaarten die ook open en bloot twee bruiden of twee bruidegommen tonen? Als de reguliere kaartjesverkopers mij dat niet bieden, dan doe ik het zelf wel, dacht ik.

Omdat u misschien ook op zoek bent naar zo'n kaart, liet ik er maar meteen een stapeltje drukken. En ik hoop dat u ze en masse gaat versturen naar al die gelukkige bruiden.

Nummer vijf!

Woensdag haalde ik ze op bij de drukkerij. Gisteren werden de eerste exemplaren in gebruik genomen. En vandaag staat het netjes in de webshop.

Eigenlijk was het gisteren al te zien: mijn nieuwe postkaartje. Maar vandaag zet ik het nog eens extra in de kijker. Ik vind het altijd bijzonder spannend om een doosje op te halen in de drukkerij. Zullen de kleuren wel zijn zoals ik het in mijn hoofd had en zoals ik het op mijn scherm zag? Heb ik geen foutjes gemaakt?

Maar voorlopig loopt alles redelijk op wieltjes. En zo'n stapel netjes gedrukte kaartjes, daar wordt ik blij van.

Het werd een zomerkaartje, niet uitbundig en zo passend voor heel wat gelegenheden: zomerse jarigen, uitnodigingen voor feestjes, vakantiekaartje voor thuisblijvers,...

Om deze nummer vijf  en het begin van de vakantie te vieren, geef ik twee pakketjes weg: eentje met 5 exemplaren van het zomerkaartje en eentje met 5 verschillende kaartjes. Meedoen kan tot en met vrijdag 5(!) juli door hieronder een reactie achter te laten.

voortborduren

Ik hou van borduren.
Al van toen ik nog maar zeven was.

Mijn eerste borduurwerkje hing jarenlang aan de muur in mijn ouderlijk huis.

Ik had zelfs een lievelingsborduurboek:

Dat haalde ik met Pasen bij Oma oma weer uit de kast.

En ik borduur nog altijd:

een klein dipje

Soms heb ik last van een klein dipje. Dan helpt een snel succesje me er gauw weer bovenop. De snijmat wordt bovengehaald en met wat overgebleven papier ligt er al gauw een stapeltje boekjes klaar waar ik meteen weer welgezind van wordt.
Een paar exemplaren zijn al voorbestemd als klein kadootje voor vrienden, schoonouders en schoonzus E. De rest vindt vroeg of laat ook wel een gepaste bestemmeling...

de eindjes aan elkaar knopen

Als afscheidskadootje kreeg ik van de collega's een workshop boekjes maken in het MIAT. Ze weten dat, dat ik graag iets met mijn handen doe. Het paste ook compleet ik mij ontrafeld-filosofie: uitzoeken hoe je van losse blaadjes een leuk schriftje kan maken bijvoorbeeld.

Dus mag ik drie zaterdagen blaadjes vouwen en eindjes touw aan elkaar knopen. Ik zocht her en der in huis naar restjes papier om mee te oefenen. Enkele affiches van op het werk die eigenlijk dienst moesten doen als grote tekenbladen voor de Mijnheertjes, bleken na het versnijden eigenlijk wel een leuk effect te hebben. De afwisseling van details van de bedrukking en blanco bladzijden maken van het boekje meteen iets bijzonders.


Onder het vouwen en snijden door, moest ik plots aan mijn grootmoeder denken. Die bewaarde alle stukjes papier waar nog een blanco achterzijde aanzat. Van reclame over stukjes pakpapier tot brieven van de bank. Ze scheurde ze netjes tot bruikbare velletjes die ze bewaarde in een mandje. Zo had ze altijd een blaadje bij de hand om een receptje op te noteren of een boodschappenlijstje te maken. En zo was er voor ons ook altijd een velletje tekenpapier voor handen, met rafelige randjes en soms een beetje gekreukt.



De eerste proefexemplaren van mijn gerecycleerde affiches worden als dank richting Antwerpen gestuurd, voor de collega's. Die zijn ook gek van leuke schriftjes. Binnenkort krijg ik vast een bestelling doorgestuurd...