sokjes - Exmouth

De voorbije dagen was het geen weer om aan warme wollen sokken te denken. En toch was ik in de weer met warme wolletjes voor een paar babysokjes, want een mens moet vooruit denken, nietwaar. Zo'n maand of zes ongeveer. Want dan is het alweer keihard winter. Vrieskoud en zo, kan u zich dat nog herinneren? 't Is nochtans nog niet zo lang geleden dat mijn tenen er nog bijna afvroren.
Binnen een maand of zes ligt er bij ons in de familie namelijk weer een klein mensje in een wiegje, met koude voetjes. Pardon, rechtzetting: binnen een maand of zes ligt er bij ons in de familie namelijk weer een klein mensje in een wiegje, met heerlijke warme voetjes.
Omdat ik altijd zo blij wordt van de belofte van nieuw leven - zowel bij de eerste zaailingen in de tuin als bij de aankondiging van een kleine mens in wording - geef ik graag een pre-geboortekadootje. Om mijn eigen blijheid een beetje de kanaliseren. Een paar babysokjes, dat is toch het ultieme kadootje om als aanstaande moeder bij weg te dromen en je alleen de allerzoetste babyvoorstellingen te maken. Zo'n paar dat je af en toe eens kan vastnemen en meten op je handen: zo klein zullen die voetjes dus zijn... Dus was in in de warme zomerse dagen in de weer met warme wolletjes. Om toch een stukje van die zomerse warmte in de sokjes te stoppen, koos ik voor knalgele wol.


Uit ervaring weet ik dat dit model sokjes perfect aan trappelende babyvoetjes blijft zitten. Mijn moeder weet dat, en mijn grootmoeder en mijn overgrootmoeder wisten dat ook. Die laatste leerde de sokjes breien in Exmouth, waar ze verbleef tijdens WO I en waar mijn grootmoeder geboren werd. Mijn grootmoeder leerde op haar beurt de sokjes breien en gaf het patroon door aan mijn moeder, toen die haar eerste kind verwachtte. En zowat 5 jaar geleden was het eindelijk ook mijn beurt om het te leren. Sokjes met een (lang) verhaal...

sokjes

Mijnheertje Woelwater is gearriveerd ! En in tegenstelling tot zijn woelige verblijf binnenbuiks is hij in de buitenbuikse wereld de rust zelve.

De rode slofjes zaten ooit aan mijn voetjes en werden gebreid door oma Oma. Het zijn super-slofjes, want ze blijven echt aan wriemelende babyvoeten zitten, iets wat met andere modelletjes meestal niet het geval is. Mijn overgrootmoeder leerde deze slofjes breien in Engeland tijdens de Eerste Wereldoorlog. Mijn oma leerde ze later ook breien en zij leerde het weer aan mijn mama (oma Oma). En toen Mijnheertje Koekepeertje geboren werd, leerde ik het eindelijk ook. 't Zijn dus echt wel heel bijzondere slofjes. Mijnheertje Woelwater heeft dus een hele familiegeschiedenis aan zijn voeten zitten, maar daar is hij zich (gelukkig) niet van bewust.