recykleren | (ver)stoppen #01

Recykleren 3.0, aflevering 1:
tafelkleed > cowboysjaaltje + keukenhanddoeken

Op zoek naar het gepaste stofje voor een cowboysjaaltje, kreeg ik een poosje geleden een oud tafelkleed in handen gestopt door Oma Oma. Na een paar sjaal-exemplaren voor de klas, thuis en als kadootje bleef er nog een ruime lap stof over. Die slingerde eerst nog wat rond, tot ik bedacht dat ik er nog wel een paar theedoeken uit knippen kon.
Na het netjes omzomen, ontdekte ik een zwakke plek in de stof. Die werd snel gestopt en dan verstopt achter een borduurwerkje. Het aftellen gaat heel makkelijk op deze ruitjesstof. Vroeger noemden wij dat vichy, maar met de globalisering van mijn wereld, heet dat tegenwoordig gingham.
Nu heb ik dus twee leuke theedoeken voor in de nieuwe keuken.
Niet in gangnam style, maar gingham style.

zo(o)

We hadden nog een verjaardag in te halen en eentje te vieren en het werd bovendien dringend tijd om nog eens af te spreken met een vriendin. Met een bezoekje aan de Zoo ving ik drie vliegen in één klap. Of neen, vier zelfs, want we deden sinds lang ook nog eens een echte gezinsuitstap met Vader erbij...

kleurenwaaier

In het begin, toen we elkaar pas kenden - Hij en ik - toen hoefden we onze was niet te sorteren. Stijlvol en sober zwart, dat droegen we allebei, van onderbroek tot trui. Ik had nog wel wat donkerblauw en bruin en een enkele rode uitschieter.
Of het nu met de kleurenanalyse te maken had of met de komst van de kinderen, dat laat ik in het midden, maar de kinderen en ik hebben nu samen bergen bonte was in alle kleuren van de regenboog. Manlief bleef trouw aan stijlvol en sober zwart.

Na de kleerkast sluipt kleur op kousenvoeten ook de rest van het huis binnen.

De voorbije drie maanden leken een kleine verbouwingsoperatie. We woonden in de garage, waar we het eerst ontzettend fijn hadden (augustus), maar waar het vervolgens somber werd (september) en stilaan ook koud (oktober). Maar we hadden nog een vaatwas, een kookfornuis, warm water om te douchen, een toilet en dus lachen de die hard verbouwers ons nu waarschijnlijk keihard uit of rollen eens met hun ogen.
Wat deden we dan wel dat voor ons zo een beetje van ver op een verbouwing leek? We schuurden het parket af, plakten vliesbehang (op de muren én op het plafond!), schilderden, vernisten de vloer matter dan mat en tegelden de keukenwanden.

Na het voorzichtige olijfgroen voor de berging, kozen we voor rode ogen rood:

spatrand

De muur achter het aanrecht in onze keuken wacht al vier jaar op een spatrand (of backsplash zoals zij dat pleegt te omschrijven). Ik kon er al een stevige bouillon van trekken denk ik, van wat er de afgelopen jaren in het pleisterwerk was gedrongen.

Aan inspiratie geen gebrek:


Aan de tegels van mijn dromen ook niet: prachtig matzwart en kruisvormig. Ik zag ze al hangen. Maar toen ze in de winkel niet meteen de prijslijst vonden, voelde ik de bui al hangen. Het was zo'n beetje als op de lotto spelen: mooie dromen tot de uitslag komt. Toen ze eindelijk de prijslijst hadden gevonden, besloot ik om de spaghettisaus toch nog wat langer tegen het pleisterwerk te laten spetteren.

En toen ontdekten we deze. Ze waren mat en ze waren er in verschillende formaten, dus daar konden we wel wat mee. Met de morele steun van De Schoonbroer en Roger aan mijn zijde werd het een fluitje van een cent om de tegels in het gelid te plaatsen. De eerste tegels gingen tegen de muur op Driekoningen.

Jawel, dat is al een hele poos geleden. Mooi weer, aandachtvragende kinderen en andere afspraken doorkruisten meermaals afwerken van de muur. Maar nu hangen ze er, gevoegd en wel. En ik ben er mateloos trots op!

mosterd

Sinds ik een dagelijkse fietser ben, is het comfort van een sjalleke mij niet ontgaan. Frisse lenteochtenden vragen om een dun sjaaltje om de hals en steenkoude winterdagen eisen warme wol om gaten en kieren te dichten. Niet dat ik nog niet genoeg sjaals heb in alle vormen en kleuren, maar momenteel heb ik een voorkeur voor col-sjaals en daar heb ik er nog te weinig van. Een winterse variant ontbrak zelfs in mijn voorraad. Toen ik bij purl bee een mooie gehaakte versie zag passeren verzamelde ik mijn gele wolletjes en haakte lekker rondjes.
De col valt erg soepel voor haakwerk en we vormen een onafscheidelijk duo.

hoopje was

Zoals bij velen was het hier tijdens de zomermaanden erg rustig. Er werd weinig geblogd, maar achter de (computer)schermen werd er naarstig gewerkt. Zo rond half augustus besliste ik dat ik voor de jongens nog een nieuwe outfit wilde naaien tegen de trouw van mijn schoonzussen. Een beetje ambitieus.

Ik startte met een hemd voor Mijnheer O. Het stofje lag al lang in de kast en werd aangevoerd door Oma oma uit Parijs. Toen ik in de winkel knopen stond te kiezen, kreeg ik een visioen. Ik zag mijn zonen in bruin en oranje outfit, mezelf daarbij in chique beige jurkje met oranje truitje en Manlief in een statig donkerbruin kostuum. We waren een plaatje, daar in mijn hoofd. Luttele seconden later stond ik weer gewoon in de winkel en rekende netjes de knopen af aan de kassa.
Thuis snuffelde ik eens virtueel door enkele stoffenwinkels op zoek naar een geschikt oranjekleurig stofje voor het hemdje van Mijnheer T. Bij Vermiljoen vond ik een über schattig vosjesstofje. Het werd besteld en in afwachting van het pakje werd er ijverig verder genaaid aan het hemd van grote broer.
Al naaiende had zich immers een strategie ontwikkeld: eerst een hemd voor O, dan eentje voor T en dan pas de broeken. Zo zouden ze toch op z'n minst elk een net hemd hebben en de broeken, daarvoor kon ik in uiterste nood nog een beroep doen op de prêt-à-porter van enkele behulpzame kledingketens.
Toen enkele dagen later het vosjesstofje arriveerde, zat het vijf minuten later al in de wasmachine. Gelukkig was het toen nog prachtig zomer weer en kon het even later aan de waslijn. 's Avonds was het al verknipt.

Maar de deadline naderde ongenadig. Er rolde enkel nog een feloranje (want zo had ik dat gezien in mijn visioen) Jacob van onder de naaimachine. De Jacobs maakte ik tot nu toe zonder ingestikte plooi, omdat ik dat een beetje te deftig vond in een ribfluwelen broek. Zoonlief noemt de Jacob-broeken zijn lievelingsbroeken omdat ze zo aangenaam wijd zijn, een verademing tussen al die broeken met smalle pijpjes die nu zo in de mode zijn. Ik moest de broek op een veilig plekje wegbergen opdat hij ze zeker nog niet zou aantrekken voor het feest.
Op jacht in de stad naar het geschikte truitje voor bij mijn beige jurkje, griste ik nog een bruine ribfluwelen broek mee voor Mijnheer T. Als troost voor de gekochte broek kreeg hij een passend accessoire uit een zweedse keten...

En ze waren een plaatje, daar op het feest:


Op maandagochtend smeekte Mijnheer O of hij zijn nieuwe broek nu wèl aanmocht om naar school te gaan. En zo geschiedde. Nu is hij rijp voor de was, de Jacob:

Zoonlief bestelde nog een paar exemplaren voor deze winter. Ook met sterretjes alsjeblief, mama...

huwelijksbootje

Mijn schoonzussen trouwden vandaag. Voor u begint te dromen over een dubbelhuwelijk: mijn schoonzussen trouwden met elkaar.

Ruim op voorhand begon ik hier en daar al eens te snuisteren naar een leuke en originele huwelijkskaart. Het leek er sterk op dat ik mij zou moeten tevreden stellen met een 'neutrale' kaart, zo eentje waar een bos bloemen of een auto met 'just married' op staat. Want zowat alle 'koppelkaarten' toonden een klassieke bruid met bruidegom.

Maar waarom zou ik mij daar tevreden mee moeten stellen, dacht ik? Waarom zijn er geen kaarten die ook open en bloot twee bruiden of twee bruidegommen tonen? Als de reguliere kaartjesverkopers mij dat niet bieden, dan doe ik het zelf wel, dacht ik.

Omdat u misschien ook op zoek bent naar zo'n kaart, liet ik er maar meteen een stapeltje drukken. En ik hoop dat u ze en masse gaat versturen naar al die gelukkige bruiden.

tien voor vijf 's ochtends

Daar werd weer voor even hier. Minder stil dan toen, want er werd gewerkt. En we waren met meer: veertien in een dozijn. Maar we vergaten opnieuw de tijd, want het bleef voor altijd tien voor vijf. Er werden mama's gemist en er werden mama's gemaakt.

sokjes - Exmouth

De voorbije dagen was het geen weer om aan warme wollen sokken te denken. En toch was ik in de weer met warme wolletjes voor een paar babysokjes, want een mens moet vooruit denken, nietwaar. Zo'n maand of zes ongeveer. Want dan is het alweer keihard winter. Vrieskoud en zo, kan u zich dat nog herinneren? 't Is nochtans nog niet zo lang geleden dat mijn tenen er nog bijna afvroren.
Binnen een maand of zes ligt er bij ons in de familie namelijk weer een klein mensje in een wiegje, met koude voetjes. Pardon, rechtzetting: binnen een maand of zes ligt er bij ons in de familie namelijk weer een klein mensje in een wiegje, met heerlijke warme voetjes.
Omdat ik altijd zo blij wordt van de belofte van nieuw leven - zowel bij de eerste zaailingen in de tuin als bij de aankondiging van een kleine mens in wording - geef ik graag een pre-geboortekadootje. Om mijn eigen blijheid een beetje de kanaliseren. Een paar babysokjes, dat is toch het ultieme kadootje om als aanstaande moeder bij weg te dromen en je alleen de allerzoetste babyvoorstellingen te maken. Zo'n paar dat je af en toe eens kan vastnemen en meten op je handen: zo klein zullen die voetjes dus zijn... Dus was in in de warme zomerse dagen in de weer met warme wolletjes. Om toch een stukje van die zomerse warmte in de sokjes te stoppen, koos ik voor knalgele wol.


Uit ervaring weet ik dat dit model sokjes perfect aan trappelende babyvoetjes blijft zitten. Mijn moeder weet dat, en mijn grootmoeder en mijn overgrootmoeder wisten dat ook. Die laatste leerde de sokjes breien in Exmouth, waar ze verbleef tijdens WO I en waar mijn grootmoeder geboren werd. Mijn grootmoeder leerde op haar beurt de sokjes breien en gaf het patroon door aan mijn moeder, toen die haar eerste kind verwachtte. En zowat 5 jaar geleden was het eindelijk ook mijn beurt om het te leren. Sokjes met een (lang) verhaal...

de wind in de zeilen

Om er snel vanaf te zijn, liet ik zaterdagochtend de kurkdroge random number generator twee cijfertjes kiezen. Effi & Stien waren de gelukkigen (mailen jullie het adres waar ik het pakketje naartoe mag sturen?). Het weer zag er 's ochtends al zo stralend uit, dat ik geen zin meer had om ook nog een blogje te schrijven. Op zondagavond begon het een beetje te knagen dat ik jullie nog niets had laten weten. Al hadden jullie waarschijnlijk ook wel wat beters te doen dan blogs te lezen.

Vandaag was er ook nog iets anders...

Zeven jaar geleden ben ik om geheel onromantische redenen getrouwd. Wacht, zo onromantisch was het niet: ik had een trouwjurk en een (zelfgemaakt) bruidsboeket. En er was een handvol volk om dat te vieren. Vandaag lieten we onze huwelijksverjaardag -  zoals ieder jaar - geheel onromantisch voorbijgaan. Wacht, zo onromantisch was de dag niet: er was zon, veel zon, en er waren twee flinke zonen. En een Man natuurlijk, nog steeds...

Nummer vijf!

Woensdag haalde ik ze op bij de drukkerij. Gisteren werden de eerste exemplaren in gebruik genomen. En vandaag staat het netjes in de webshop.

Eigenlijk was het gisteren al te zien: mijn nieuwe postkaartje. Maar vandaag zet ik het nog eens extra in de kijker. Ik vind het altijd bijzonder spannend om een doosje op te halen in de drukkerij. Zullen de kleuren wel zijn zoals ik het in mijn hoofd had en zoals ik het op mijn scherm zag? Heb ik geen foutjes gemaakt?

Maar voorlopig loopt alles redelijk op wieltjes. En zo'n stapel netjes gedrukte kaartjes, daar wordt ik blij van.

Het werd een zomerkaartje, niet uitbundig en zo passend voor heel wat gelegenheden: zomerse jarigen, uitnodigingen voor feestjes, vakantiekaartje voor thuisblijvers,...

Om deze nummer vijf  en het begin van de vakantie te vieren, geef ik twee pakketjes weg: eentje met 5 exemplaren van het zomerkaartje en eentje met 5 verschillende kaartjes. Meedoen kan tot en met vrijdag 5(!) juli door hieronder een reactie achter te laten.

Grote Vakantie!

Goede voornemens zijn er ook aan het einde van het schooljaar. Deze keer had ik namelijk het voornemen om iets te naaien voor de juf.
Maar plots zomerde het en bleek het eind juni te zijn. Dus borg ik de goede voornemens weer op en draaide op routine: koekjes bakken en boekjes vouwen. Daarmee kom je al een heel eind, zo blijkt.
Koekjes en boekjes dus morgen, bij de laatste zwaai...



Alhoewel de Mijnheertjes er weinig gebruik van hebben gemaakt, zou ik ze zo af en toe toch niet kunnen missen: de mensen die voor dag en dauw al klaar staan om kindjes op te vangen, 's middags hun bekertjes vol schenken en de occasionele plasbroeken verschonen. Dus naast de juffen, ook voor de heren en dames van de opvang een welverdiende fijne vakantie!

gedaan met fronsen

Vandaag weer eens tijd genomen om wat foto's van de tuin te maken. Het is gedaan met fronsen.
Sommige dingen gaan prima dit jaar: erwten, bloemkolen, patatjes, ruccola, ajuin, selder, tomaat en rode biet. Andere lukken helemaal niet of slechts met veel zorg en moeite: boontjes, wortelen, sla, nieuwzeelandse spinazie en courgettes. Maar spontaan en weelderig uitgezaaide papavers en bernagie vullen gewillig en met schoonheid alle lege plekjes op.
Verder genieten we van het zevenblad dat in bloei staat, zo mooi. Zo zonde om het uit te willen roeien...

vader & zonen

Vader hangt des avonds, na de zware dagtaak wel eens in de zetel voor de tv. Op zo'n momenten kan je geen kussens genoeg hebben.

Voor papadag had ik een leuk ideetje in mijn hoofd. Maar zomaar een lapje borduren, leek mij niet zo zinvol. Het lapje inkaderen leek mij al helemaal te zot, temeer wij hier met een bak kunstwerkjes staan die geen plekje aan de muur vinden omdat wij niet van volle muren houden. Dus speel ik maar van tijdelijke tentoonstellingen hier bij ons thuis.

De toegelaten werken beperken zich voornamelijk tot de schoonouders en een wandje portretten.

Het leuke ideetje werd dan maar op een kussenovertrek geborduurd: de handen van mijn mannen, anno 2013. Eigenlijk is dit meer een kussen voor mezelf, bedenk ik nu...

een stukje oma

Noem het duurzaamheid of zuinigheid, maar in ons nieuwe leven worden de versleten handdoeken niet meteen verbannen naar de lappenmand, maar worden ze deskundig versteld. Alhoewel ik blij ben dat ik als jong meisje niet voorbestemd werd om snit en naad, keukenrecepten en etiquette-regels tot in de perfectie te beheersen, zou ik nu toch graag de techniek van het stoppen onder de knie hebben gehad. Mijn eerste poging - meteen in een onconventionele stervormige stopvorm - vond ik niet al te geslaagd. Misschien baart oefening wel kunst, maar ik wou de handdoeken snel weer in gebruik. Dus diepte ik uit de bak met oude-lappen-voor-allerlei-vieze-klusjes oude keukenhanddoeken van mijn oma op, verknipte ze in rondjes en strooide wat confetti over de gaatjes in mijn handdoeken. Nu heb ik altijd een stukje oma bij de hand in de keuken. Handig, want zij wist wel raad met snit en naad of keukenrecepten en vast ook met etiquette...

voor een kleine kikkerprins

De buurvrouw werd nog eens oma en dus flockte ik gauw nog een setje body's bij elkaar. Je weet nooit wat voor weer het wordt deze zomer, dus is er een body met lange mouwen en eentje met korte mouwen. De bolletjes vind ik wat gepriegel, maar eigenlijk super om de kleine restjes flockfolie nuttig te gebruiken.

les bicyclettes

De set postkaartjes heb ik niet zelf gekocht, daar ben ik zeker van. Not my cup of tea. Ik heb ze vast van iemand gekregen en een gekregen kaart kijk je niet in de bek. Dus ik gooide ze niet weg, maar ze verhuisden eeuwig mee in de voorraaddoos met postkaartjes.

Onlangs ik zag een geweldig idee bij Karen Barbé en ging nog eens door de voorraad op zoek naar de stiefdochters onder de postkaarten. En zie: wat gaatjes en felroze borduurgaren later ziet het er al veel beter uit.

En een titel hoefde ik zelf niet meer te zoeken.

bomen

Wij hebben veel soorten bomen in onze tuin:
geërfde bomen, die er al stonden toen we onze bouwgrond kochten,


en een trouw-boom, die we kregen van mijn collega's.

Voor de zonen plantten we bomen in het Geboortebos, kwestie dat iemand anders er ook vreugde aan kan beleven, en nu hebben we ook spontane bomen, willekeurig gezaaid door de vogels:

knusse kussens

Vorige zondag had ik hier weer een fijn huisvlijtdagje. De verwachte opkomst werd eerst gehalveerd door drukke agenda's van de dames. vervolgens werd het gezelschap aangevuld met twee speelkameraden voor de Mijnheertjes. Met al dat jong geweld in de buurt waren de verwachtingen over afgewerkte resultaten wat minder hoog gespannen. Maar de twee aanwezige dames gingen toch tevreden naar huis met een knusse kussensloop.
Druk in de weer met het verlenen van naaibijstand en de catering, raakte ik niet verder dan het omspelden van mijn lapjes. Gelukkig had ik mijn huiswerk al gemaakt.

 

geluk op een dienblad

Hoogstwaarschijnlijk vierde u woensdag een fijne feestdag ter ere van de Dag van de Arbeid. Voor mezelf was het gisteren feestdag: ik maakte weer een jaartje rond in de kringloop van het leven. Van Oma oma kreeg ik een prachtig verjaardagskado, dat helemaal past bij mijn borduurvlijt:


Voor mij was het gisteren pas dag van de arbeid: na twee heerlijke maanden thuis, ging ik weer (parttime) aan de slag. Het is een job die mij op een presenteerschaaltje werd aangeboden en waar ik gewoon 'ja' op moest zeggen. Het project lijkt wel speciaal voor mij verzonnen en de werkplek voldoet prima aan het criterium 'op fietsafstand'. Bovendien blijft ons aangename gezinsritme gevrijwaard van druk gejaag door flexibele werktijden.

De laatste jaren laveert ons huiselijk geluk zo vlotjes rondom alle klippen van het leven dat ik vrees dat we plots zware storm zullen krijgen. Maar voorlopig dompel ik me er gewoon in onder en geniet ervan.

met een oranje randje

Na een eerste probeersel, werkte ik vlijtig verder.

Ik werd zelfs een beetje besmet door de kroningsdag bij onze noorderburen:

En nu ik toch bezig was, maakte ik meteen ook visitekaartjes. Er moet wel nog wat informatie op.

ik ben er helemaal klaar voor

Morgen heb ik hier ten huize een huisvlijtdagje met ex-collega's/vriendinnen om kussens en ander moois te maken. Vandaag bereidde ik alles zo goed mogelijk voor om morgen minder zorgen aan mijn hoofd te hebben. Boodschappen doen en koken: iets anders heb ik precies niet gedaan vandaag. Eerst de weekvoorraad groenten halen op de bioboerderij. Daar hadden ze courgettes op overschot, dus kocht ik een stapeltje om pickles mee te maken. Ik vind dat zo mooi, zo'n pot pixels...



Na het werk in de keuken voor de pickels en het middagmaal voor morgen, mocht ik voor een keertje gewoon mijn voetjes onder tafel schuiven in Lekker GEC. Ik racete nog even naar de naaiwinkel om de voorraad naaigaren aan te vullen tegen morgen, de fournituren voor een nieuw rokje voor mijzelve en een rits om eindelijk eens in die trui te zetten.
Zowel voor mij als voor Mijnheer O is de naaiwinkel als een grot van Alibaba. Mijnheer O kan zich helaas iets minder onder controle houden als het er op aan komt gewoon je ogen de kost te geven en niet overal aan te prutsen. Ik hield hem zoet met het uitzoeken van 30 knopen in de graaidoos.

Na het afleveren van verjaardagskaarten en het halen van de laatste boodschapjes, zette ik nog even een cake in de oven. Hier ten huize noemen we die rotte-bananen-cake. Dat klinkt misschien niet zo lekker, maar het is zo'n ideaal recept om overrijpe bananen in weg te werken. Daarna stopte ik kindertjes in bed en maakte een ketel soep. En nu ben ik er helemaal klaar voor, voor mijn huisvlijtdagje, denk ik. Al ligt er al een lijstje klaar voor morgenvroeg:
- sandwichdeeg maken
- gehaktbrood maken
- appel/pruimen crumble bakken

...en misschien nog een wasmachine vullen en stofzuigen. Maar nu eerst slapen en morgen een krakend pistoleetje en een kop koffie.

de ezel met het varken op zijn rug...

Mocht u ooit bij ons op visite komen en mocht u tijdens dat bezoek een dringende boodschap hebben, verwonder u dan niet over de ezel met het varken op zijn rug. Deze kameraden bevolken sinds enkele weken ons kleinste kamertje en verrichten daar schitterend werk.

Koninginnedag

Zondag was het hier bij ons Koninginnedag: we haalden twee majesteitelijke leghennen op de beestenmarkt. Ze voelen zich al prima thuis in hun paleistuin en koninklijk kippenhok. Ik hou van hun gescharrel en gezang terwijl ik zelf aan het scharrelen ben in de moestuin. Hun kleine bruine eitjes worden telkens op gejuich onthaald door de Mijnheertjes.





Terwijl ik en de nieuwe koninginnen wat nieuwtjes uitwisselden, scharrelden we elk in onze eigen ren.
Ik stopte na de ajuinen ook de erwten in de grond. Volgens de informatie op het zakje hebben de lage erwten geen steun nodig. Ervaring leert me dat een beetje steun altijd welkom is. Anders klampen die ranke erwten zich wankelend aan elkaar vast om bij de eerste stevige windstoot samen tegen de grond te gaan. Dus weefde ik losjes een soort hekwerkje met esdoorn- en wilgentakken. Het ziet er nog wat kaal uit, maar met een beetje fronsen zie je al de peultjes al hangen.

voortborduren

Ik hou van borduren.
Al van toen ik nog maar zeven was.

Mijn eerste borduurwerkje hing jarenlang aan de muur in mijn ouderlijk huis.

Ik had zelfs een lievelingsborduurboek:

Dat haalde ik met Pasen bij Oma oma weer uit de kast.

En ik borduur nog altijd: