liefde in potjes

Op de planning stond een blogje over wat voor een geweldig fantastisch idee dat wel niet was, zo'n verjaardagsfeest voor een 6 jaar en 6 maanden oud Mijnheertje. Zes maanden geleden zaten mijn hoofd en mijn agenda te vol voor een verjaardagsfeest en verkocht ik vol vuur het nieuwe concept we-vieren-het-gewoon-een-half-jaar-later.
Nooit had ik kunnen vermoeden dat er nu nog minder plaats zou zijn in mijn hoofd. Een uur voor we een bende jongetjes op school moeten afhalen op vrijdagmiddag loopt er slecht nieuws binnen. Gelukkig zijn de pannenkoeken al gebakken en de weergoden ons welgezind. De stoomoven doet gedwee haar opwarmwerk en de tuin ontvangt het uitgelaten jong geweld met open armen. Manlief en ik doen ons hart voor even op slot en drentelen er tussendoor.



Op woensdag is mijn hart al lang niet meer versleuteld en bereikt het gerommel in mijn hoofd een hoogtepunt. 's Ochtends leg ik in de supermarkt een pak geleisuiker in mijn kar. 's Middags rijd ik voor het eerst dit seizoen naar de aardbeienautomaat. 's Avonds, als ons huis stil is geworden, roer ik al mijn onrust met een flinke dosis liefde door een ketel aardbeienconfituur. Alles wat ik wil zeggen, zit in die potten confituur...

#dag2: le blanc prend des couleurs

Op dag 2 hadden we een verjaardag in te halen. De jarige mocht de taart kiezen. Na een kleine hint van mijnentwege kwam pavlova als winnaar uit de bus. Het is sinds kort mijn favoriete feesttaart: indrukwekkend en poepsimpel om te maken. Het is een perfecte combinatie van krokante zoete merengue, zachte volle slagroom en zurig rood fruit.

De tafel dekte ik zorgvuldig in vijftig tinten wit zodat de koningin onder de taarten voluit kon schitteren. Een echte feesttaart, die pavlova, want kaarsjes worden helemaal overbodig.

Pavlova, dat was toch een beroemde ballerina? Nadat we de taart helemaal opgesmikkeld hadden, keken we dan ook samen nog gezellig naar een aflevering van Dance Academy. Nooit gedacht dat ik met twee zonen in huis nog naar een ballet-serie zou kunnen kijken.

luxeverzuim

In mijn tijd bestond dat al: luxeverzuim. Steevast vertrokken ze al de laatste schooldag voor de vakantie naar een winterse bestemming. Steevast kwamen ze terug met van die panda-ogen: bleke vlekken in een voor de rest zongebruind gelaat. Soms kwamen ze terug op krukken.


E. deed dat ook. Die vertrok soms wel een week eerder. Ik hield dan mooi de notities bij van de gemiste lessen. Als bedanking kreeg ik telkens een mooie tuinagenda of een opschrijfboekje. E. wist dat ik daar zot van was, van opschrijfboekjes en tuinagenda's. In de tuinagenda's noteerde ik netjes en precies wat ik had gezaaid of gepland in mijn stukje van de ouderlijke tuin. De agenda's zijn ondertussen allemaal verdwenen op de weg van mijn leven. Maar zo'n notitieboekje heeft het wel overleefd. Waarschijnlijk omdat ik - gezegend met een schoolagenda - toen niet meteen het nut inzag van blaadjes met weekplanningen. Een kleine 20 jaar later hou ik geen notities meer bij voor klasgenoten, maar run ik een huishouden. Een huishouden met een wekelijks groentepakket en sinds kort hoort dat ook een weekmenu bij. En laten nu net die kleine notitieblaadjes bijzonder goed van pas komen om mijn weekmenu neer te pennen. Het formaat is precies goed om met een magneetje aan de dampkap te bevestigen. Elke dag een snelle blik en nooit meer piekeren over wat er die dag op tafel moet komen.

Dankjewel E.
 

een beetje minder geluk

Ons kleinste Mijnheertje is zwaar fan van kookprogramma's. Topfavoriet is Dagelijkse Kost en Jeroen Meus heeft hij omgedoopt tot 'de Monsieur',  een bijnaam om trots op te zijn.
Als er weer eens in een recordtempo avondeten op tafel moet staan en ik liever geen pottenkijkers in de keuken heb, druipt Mijnheerje T altijd beteuterd af. Manlief ziet deze groeiende interesse voor het koken met lede ogen aan. Als hij maar geen kok wordt...

In Dagelijkse Kost staan er regelmatig mensen schaamteloos naar binnen te gapen. Dat was ons kleinste Mijnheertje niet ontgaan. Dus besloten we om deze vakantie de tocht naar Leuven aan te vatten om op z'n minst die keuken eens te gaan bekijken, met of zonder Jeroen erin.
Nu was een treinrit van ruim een uur mij net iets te ver om gewoon naar een mogelijk lege keuken te gaan kijken. Dus ontplooide er zich een Leuven-plan.

Ik vulde het programma aan met een bezoekje aan The Grasshopper. Zo kon ik meteen twee verjaardagskadootjes van mijn lijstje afvinken. Oorspronkelijk zouden we 's middags een worstenbroodje eten bij Würst. Mijnheer O besloot echter een week of twee geleden om geen vlees meer te eten (na het zien van een aflevering van Dagelijkse Kost trouwens, maar dat is een ander verhaal). Mijnheertje T sloot zich de avond voor ons uitstapje aan bij dit standpunt. Het worstenbroodjes-plan werd afgevoerd. Hij at de volgende middag wel zonder scrupules smakelijk een broodje met ham.

De namiddag vulden we met een onschuldig doch geestverruimend bezoek aan Museum M. Zelf was ik tot mijn scha en schande nog nooit verder geraakt dan de inkomhal. Met een speurboekje dwaalden de jongens en ik samen een dik uur door de vaste opstelling. Een echte aanrader dat boekje: bij elke opdracht zette ik de jongens op weg en terwijl ze hun zoektocht afwerkten kreeg ik de tijd om rond te kijken. Zij leerden heel wat bij en ik friste nog eens mijn kunstkennis op.



We gingen tot twee maal toe piepen in de keuken, maar - zoals af te leiden uit de snoet van Mijnheertje T - geen 'Monsieur' te bespeuren. Soms hebben we ook een beetje minder geluk...

klein geluk #04: gespaarde tijd

De kerstvakantie laste een pauze in voor ons groente-, fruit- en broodabonnement. Met al dat feesten, voetjes onder tafel schuiven en restjes verorberen was dat maar goed ook. Dat draaide op zondagavond uiteraard uit op een lege koelkast. De laatste kool, wortelen en aardappelen waren 's middags verdwenen in een hutsepot. Maandag/werkdag en geen tijd om 's avonds nog te stoppen bij de groentenwinkel op weg naar huis, want het is ook voor de kroost meteen een lange eerste schooldag geweest. Lang genoeg.

Op maandagavond moet ik dus toveren: rode kool & een hamburger uit de diepvries, een paar vernukkelde patatjes en een pot appelmoes uit de kelder. Elastiekje lostrekken, pshhht.... en daar open ik potjes tijd. Tijd die ik een poosje geleden op overschot had en die ik zorgvuldig verpakte in diepvriesdoosjes en weckpotten.

Toch even naar de winkel morgen, want ik vind mijn toverstokje niet meer.

hoe eten we vandaag?

De vragen:
Wat zijn jullie favoriete gezonde gerechten? Trekken jullie elke dag tijd uit om vers te koken? Doe je dat met plezier of is dat zo'n noodzakelijk kwaad?

De antwoorden:

mijn kookhistorie:
- tot 2010 ongeveer maakte ik eten
- toen Jeroen in mijn leven kwam, begon ik te koken
- in 2012 leerde ik goed eten, dankzij Dorien. Ik was meteen 'verknockaert' aan haar boek. Curryspruitjes en pompoenpilav zijn mijn favorieten.



hoe eten we vandaag?
- eten is heel erg belangrijk in mijn leven
- op tijd eten is nog veel belangrijker in mijn leven (I'm sorry for what I said when I was hungry)
- om 18u moet het eten op tafel staan (zodat de kinders op tijd naar bed kunnen)
- tussen 17u en 18u moeten ze mij met rust laten zodat ik kan koken
- ik kook (bijna) altijd, omdat ik dat graag doe
- we hebben een groenten- & fruitabonnement
- ik werk halftijds
- ik kook (bijna) iedere dag
- op maandag staat er altijd spaghetti op tafel, want dan werk ik een volle dag
- op donderdag werk ik ook een volle dag en dan eten we allemaal warm ' s middags: de Mijnheertjes bij Oma oma, de Man op het werk en ik buitenshuis
- ik denk dikwijls aan mij oma als ik aan het koken ben
- ik heb een schoonbroer die veeeeeel beter kan koken dan ik

ik ben er helemaal klaar voor

Morgen heb ik hier ten huize een huisvlijtdagje met ex-collega's/vriendinnen om kussens en ander moois te maken. Vandaag bereidde ik alles zo goed mogelijk voor om morgen minder zorgen aan mijn hoofd te hebben. Boodschappen doen en koken: iets anders heb ik precies niet gedaan vandaag. Eerst de weekvoorraad groenten halen op de bioboerderij. Daar hadden ze courgettes op overschot, dus kocht ik een stapeltje om pickles mee te maken. Ik vind dat zo mooi, zo'n pot pixels...



Na het werk in de keuken voor de pickels en het middagmaal voor morgen, mocht ik voor een keertje gewoon mijn voetjes onder tafel schuiven in Lekker GEC. Ik racete nog even naar de naaiwinkel om de voorraad naaigaren aan te vullen tegen morgen, de fournituren voor een nieuw rokje voor mijzelve en een rits om eindelijk eens in die trui te zetten.
Zowel voor mij als voor Mijnheer O is de naaiwinkel als een grot van Alibaba. Mijnheer O kan zich helaas iets minder onder controle houden als het er op aan komt gewoon je ogen de kost te geven en niet overal aan te prutsen. Ik hield hem zoet met het uitzoeken van 30 knopen in de graaidoos.

Na het afleveren van verjaardagskaarten en het halen van de laatste boodschapjes, zette ik nog even een cake in de oven. Hier ten huize noemen we die rotte-bananen-cake. Dat klinkt misschien niet zo lekker, maar het is zo'n ideaal recept om overrijpe bananen in weg te werken. Daarna stopte ik kindertjes in bed en maakte een ketel soep. En nu ben ik er helemaal klaar voor, voor mijn huisvlijtdagje, denk ik. Al ligt er al een lijstje klaar voor morgenvroeg:
- sandwichdeeg maken
- gehaktbrood maken
- appel/pruimen crumble bakken

...en misschien nog een wasmachine vullen en stofzuigen. Maar nu eerst slapen en morgen een krakend pistoleetje en een kop koffie.

een schone peloeze

Omdat Manlief vandaag afwezig was en er donkergrijze wolken onze richting uitdreven, reed ik voor het eerst in mijn 31-jarig bestaan eigenhandig onze peloeze tot een strak geknipte eindeloos groene vlakte, terwijl het oudste Mijnheertje met kleren aan in het zwembad speelde en water schepte met zijn laarzen om chocomelk (lees: modder) te maken en het jongste Mijnheertje zijn buikje vol at met grasmaaisel en gebiologeerd naar zijn heen-en-weer-rijdende moeder keek.
Tussendoor deden we nog een Meuseke en maakten we citroenlimonade, Mijnheertje Koekepeertje en ik.

S.V. les quatre mères & zn.

Nadat de vogels eerder dit jaar de kersen hadden geoogst, was ik ze dit keer voor bij de pruimen. Die vinden ze blijkbaar minder aantrekkelijk. Van een kilootje pruimen en een kilootje suiker maakte ik vier potjes jam. De rest van de pruimen verdween netjes schoongemaakt en in stukjes gesneden in de diepvries voor later. Het werd een samenwerkende vennootschap met Mijnheertje Koekepeertje, want hij mocht de etiketten versieren. Voor de archieven stempelde ik er nog de inhoud (confiTUUR, snapt u hem?) en de datum op. Tot slot kregen de gerecycleerde jampotjes een ouderwets stoffen kraagje (uit een oud hemd van de jongens geknipt).



Omdat wij hier geen grote jam-eters zijn, gaan de potjes naar de Grote Moeders van de Mijnheertjes. Om het leven spannend te houden kookte ik één pit mee en die zit nu in een van de potjes. Wie de pit binnenkort op zijn zondagse toast smeert, mag me iets vragen om te maken: sjaal, rokje, ovenwanten, laptop-cover, een set kaartjes, een vlaggetjesslinger,...
Ik hou u op de hoogte!

ingrediënten: mascarpone, aardbeien en Mme Zsazsa

Neen, ik heb ons aller Mme niet verwerkt tot een taartje, maar ik haalde bij haar wel de mosterd voor een machtig aardbeientaartje. Ik gebruikte Mmes koekjesdeegrecept voor de bodem, maar paste voor de rest het recept aan volgens wat ik in mijn koelkast aantrof. Er stond geen ricotta, maar wel mascarpone en wat room. Na mijn reeks kaastaarten-zonder-koffie vond Manlief dit een verademing. Niet dat die kaastaarten niet geweldig lekker waren, maar hij is er niet wild van te krijgen. Van zo'n aardbeientaartje op ons geïmproviseerd terras op een luie zaterdag dan weer wel. Het avondeten hebben we wel overgeslaan, want een taartje ter grootte van een ondertas bleek eigenlijk toch een beetje groot uitgevallen...

Ik kreeg ook nog hulp van het grootste Mijnheertje.

Stoofpotje

Ik hou geweldig veel van stoofpotjes, vooral als ik ze klaarmaak in mijn oerdegelijke kookpot van Le Creuset. Een kookpot die ik voor nog geen 6 € in de Kringloopwinkel kocht.
Soms gebruik ik een kookboek en soms vind ik zelf eens iets uit. Gisteren was zo'n dag waarop ik zin had om zelf iets te verzinnen en het draaide verdomd lekker uit, al zeg ik het zelf. Het recept wil ik u natuurlijk niet onthouden, dus probeer ik het hier even te reconstrueren:

Ingrediënten
1 ui, grof gesneden
2 volledige tenen knoflook
1/2 kleine pompoen (hokaïdo) zonder schil en in blokjes
ca. 10 bladeren boerenkool in stukjes (ca. 3x 3 cm)
2 kleine aardappelen, geschild en in blokjes
1 blik gepelde tomaten (400 g)
1 kopje linzen
groentenbouillon
provençaalse kruiden
pikante paprikapoeder of cayennepeper
peper
kaneel

Verhit in je kookpot een laagje olijfolie en stoof daarin kort de ui, de knoflook, de pompoen en de boerenkool. Na een paar minuutjes de aardappelen en de gepelde tomaten toevoegen. Daarna zoveel groentenbouillon bijgieten tot het mengsel ongeveer voor de helft onder staat. Het kopje linzen en de provençaalse kruiden erbij gieten en goed onder mengen, deksel erop en laten sudderen. Hoe lang ? Net zo lang tot de linzen gaar zijn. Voor het opdienen nog op smaak brengen met paprikapoeder, peper en kaneel. Jawel, kaneel, dat gaf er een ongewoon maar bijzonder lekker smaakje aan. Ik denk dat een laurierblad laten meesudderen ook wel een goed idee zou zijn, maar dat had ik niet in huis. Probeert u dat even voor me uit ?
Smakelijk!

PS Nog lekkerder de dag nadien, zoals alle stoofpotjes.