experimenteren

Toen we ruim elf jaar geleden ons lapje aardbol claimden bleek de zandgrond uitermate geschikt voor het spontaan ontspruiten van eikels. Nog steeds duiken hier en daar mini-eikenboompjes op, maar die worden tegenwoordig tijdig weggehaald.
Uit de opgeschoten boompjes van toen, selecteerden we de mooiste loten en plantten deze langs de perceelgrens naast een meidoornhaag. De haag is ondoordringbaar geworden en de ranke loten krijgen stilaan het postuur van een echte boom. Tijd om het plan van elf jaar geleden uit te voeren. Toen kwam ik namelijk toevallig het fenomeen knoteiken op het spoor. Dat leek ons ideaal om die vele eiken letterlijk onder de knoet te houden en ons ondertussen regelmatig te voorzien van snoeihout.

Vandaag zette ik de zaag in de zes eiken die bedoeld waren om knoteiken te worden. De top ging er uit. De kleinere takken aan de voet van de kroon blijven staan om in de lente de sapstroom weer op gang te trekken. Volgende winter kan daar 80% van weggesnoeid worden om nieuwe loten in de knot te doen ontstaan.
Het levert voorlopig een wat vreemd zicht op, maar gelukkig ook een mooie voorraad snoeihout dat in de lente gebruikt kan worden voor moestuinklusjes allerhande. Ik zie de erwtjes al klimmen langs hun eikenhouten steunen...

Een dikke maand geleden startte ik een ander experiment, namelijk dat van tuinbonen zaaien in de herfst. En ja hoor, ze steken vol overtuiging hun kopjes boven de grond en gaven geen kik bij de eerste vorst.

gedaan met fronsen

Vandaag weer eens tijd genomen om wat foto's van de tuin te maken. Het is gedaan met fronsen.
Sommige dingen gaan prima dit jaar: erwten, bloemkolen, patatjes, ruccola, ajuin, selder, tomaat en rode biet. Andere lukken helemaal niet of slechts met veel zorg en moeite: boontjes, wortelen, sla, nieuwzeelandse spinazie en courgettes. Maar spontaan en weelderig uitgezaaide papavers en bernagie vullen gewillig en met schoonheid alle lege plekjes op.
Verder genieten we van het zevenblad dat in bloei staat, zo mooi. Zo zonde om het uit te willen roeien...

bomen

Wij hebben veel soorten bomen in onze tuin:
geërfde bomen, die er al stonden toen we onze bouwgrond kochten,


en een trouw-boom, die we kregen van mijn collega's.

Voor de zonen plantten we bomen in het Geboortebos, kwestie dat iemand anders er ook vreugde aan kan beleven, en nu hebben we ook spontane bomen, willekeurig gezaaid door de vogels:

groen is gras, groen is gras...

Hier ten huize is er geen gazon. Er is wel gras, gras dat overigens netjes gekortwiekt wordt van zodra het te lang wordt. Maar geen gazon zo strak als een biljartlaken. De mollen hebben vrij spel en daar maken ze dankbaar gebruik van.
Naar mijn zin hebben we zelfs te veel gras, maar daar komt langzaam verandering in, met een wilde border bijvoorbeeld.

Maar wij hebben dus geen gazon, daar ging het over. Daarom kunnen wij in de herfst ongestoord de gevallen bladeren laten liggen en niet als een gek met elektrisch aangedreven wind de bladeren in hopen bij elkaar te blazen. Ik hark wel eens een hoopje bij elkaar tot ik lamme armen heb: een extraatje om door de compost te mengen. De rest wordt aan zijn lot overgelaten en uitgeleverd aan de wetten der natuur.

En zo laten wij ook wekenlang snoeihout slingeren op het gras, van de ene vakantie tot aan de volgende. Nu pas stapelde ik een voorraadje brandhout voor de volgende barre winter.

Het is lente !

Jazeker, het is lente!


Mijn wasje hangt weer buiten te wapperen in de zon. Nadat de vorige draad was geknapt bij al te enthousiaste snoeiwerkzaamheden deze winter, spanden we een nieuwe tussen de kersenboom en de weet-ik-veel-wat-voor-boom. Adieu wasrekjes in de gang, het bureautje of de slaapkamer.


De paaslelietjes vrolijken ons gras op, ze zijn perfect op tijd dit jaar.

Met hulp van de Schoonbroer werd er verder gewerkt aan de kippenren.

Geloof me nu maar: het is lente!

wilde borders getemd

Wij erfden een overwoekerde tuin en dus zijn we zeven jaar na aankoop en drie jaar na de verhuis nog steeds bezig met ontginnen en temmen van de wildernis. Vorige winter waren de meer dan manshoge hulst, liguster- en taxushagen aan de beurt. Het snoeisel was een warboel: geen stammetje recht en dik genoeg om het te verzagen. Ik opperde het idee om het gewoon in een rij te schikken en te laten overgroeien. Een lekker wild bordertje, zo had ik het in mijn hoofd. Een fijne schuilplek voor allerlei diertjes en vol met wilde bloemen. Het draaide even anders uit. O ja, er bloeiden wilgenroosjes en kattenstaarten, maar vooral de wilde braamscheuten leken het naar hun zin te hebben. En er woonden vast allerlei diertjes, maar dan vooral naaktslakken die zich overdag schuilhielden om daarna uit te rukken voor nachtelijke aanvallen op de nabijgelegen moestuin.













Op de laatste mooie vakantiedagen ging ik - onder het alziende oog van Mijnheer O - aan de slag met de zeis. Verwonderd bekeek hij mijn prehistorisch wapen waarmee ik de taaie stengels en braamscheuten te lijf ging. Met vaders tuinhok vol motorisch alaam leek die moeder toch ineens een beetje bizar, zo rondzwaaiend met die zeis. Er volgde een uiteenzetting over de bijzondere handigheid der zeisen, de soorten zeisen en over hoe ze voor de uitvinding van die lawaaierige motorbendes het graan oogsten. Ik onderwees hem ook over de Nuttige Dieren terwijl we pissebedden, roste mieren en hooiwagens bekeken op een vermolmd stuk hout.
Van het opgeviste snoeihout maakte ik een mooi stapeltje en morgen stoken we met de jongens een vreugdevuurtje in de vuurschaal om het einde van de vakantie te vieren.

een schone peloeze

Omdat Manlief vandaag afwezig was en er donkergrijze wolken onze richting uitdreven, reed ik voor het eerst in mijn 31-jarig bestaan eigenhandig onze peloeze tot een strak geknipte eindeloos groene vlakte, terwijl het oudste Mijnheertje met kleren aan in het zwembad speelde en water schepte met zijn laarzen om chocomelk (lees: modder) te maken en het jongste Mijnheertje zijn buikje vol at met grasmaaisel en gebiologeerd naar zijn heen-en-weer-rijdende moeder keek.
Tussendoor deden we nog een Meuseke en maakten we citroenlimonade, Mijnheertje Koekepeertje en ik.

S.V. les quatre mères & zn.

Nadat de vogels eerder dit jaar de kersen hadden geoogst, was ik ze dit keer voor bij de pruimen. Die vinden ze blijkbaar minder aantrekkelijk. Van een kilootje pruimen en een kilootje suiker maakte ik vier potjes jam. De rest van de pruimen verdween netjes schoongemaakt en in stukjes gesneden in de diepvries voor later. Het werd een samenwerkende vennootschap met Mijnheertje Koekepeertje, want hij mocht de etiketten versieren. Voor de archieven stempelde ik er nog de inhoud (confiTUUR, snapt u hem?) en de datum op. Tot slot kregen de gerecycleerde jampotjes een ouderwets stoffen kraagje (uit een oud hemd van de jongens geknipt).



Omdat wij hier geen grote jam-eters zijn, gaan de potjes naar de Grote Moeders van de Mijnheertjes. Om het leven spannend te houden kookte ik één pit mee en die zit nu in een van de potjes. Wie de pit binnenkort op zijn zondagse toast smeert, mag me iets vragen om te maken: sjaal, rokje, ovenwanten, laptop-cover, een set kaartjes, een vlaggetjesslinger,...
Ik hou u op de hoogte!

het sprookje van de groene tomaat

Nu er ook al geblogd wordt over groene tomaten kan ik niet achter blijven. Hier in de moestuin hangt er voorlopig slechts één eenzame groene tomaat aan de verder uitbundig bottende en bloeiende planten. We hebben er een bijna dagelijks ritueel aan gekoppeld.
"Mijnheertje Koekepeertje, ben je al naar de tomaat gaan kijken?"
- Neen mama.
"Ga dan maar gauw eens kijken"
Vervolgens rent hij naar de moestuin en hurkt neder voor de Eenzame Groene Tomaat.
"Is hij al rijp?"
-Neen, hij is nog groen en hij moet nog veel groeien.
"Ja, hij moet nog veel groeien en de zon moet nog veel schijnen, zodat hij rood wordt en we hem kunnen opeten."


Helaas is het de laatste dagen een beetje minder gesteld met die zon, dus kunnen we nog wel even doorgaan met ons ritueel...

Bollekes

Net voor de eerste nachtvorst (en de eerste sneeuw !) stopte ik een doos vol bolletjes in de grond, mini-narcisjes om precies te zijn.


Deze mooie doos vol lange-termijn-bloemen kreeg ik als geboortekadootje voor Mijnheertje Woelwater van zijn 5-jarige nichtje. En nu is het wachten op de lente....