De koala en de Power Ranger

Onze mooiste foto's verschijnen als screensaver op ons televisiescherm. Zodoende zien de Mijnheertjes af en toe hun eigen kleine zelf passeren.
Met Pasen in zicht herinnerde het jongste Mijnheertje zich plots een knutselwerkje van een paar jaar geleden. Vakantie betekende tijd om nog eens zoiets te maken. Super simpel: men neme een ballon, blaast die op en beplakt die met krantenpapier. Een heerlijk smossig werkje dat - gezien het mooie weer vorige week - gelukkig buiten kon uitgevoerd worden teneinde te vermijden dat ook mijn eettafel en de stoelen in papier maché kunstwerken zouden worden omgetoverd.



Waar de ballon bij de vorige editie nog gewoon in twee werd gesneden, lagen de ambities deze keer een klein beetje hoger. Inspiratie zoekend op Pinterest hadden we namelijk diertjes zien passeren. Om de een of andere onverklaarbare reden ontwikkelde zoonlief een voorliefde voor koala's, dus een koala zou het worden. Nu heeft hij een paasmandje om eieren in te verzamelen zondag.



En de overgebleven helft bleek zich perfect te lenen voor een Power Ranger masker.

Hoe gaat het nog met de kindjes?

Het toeval wil dat ik gisteren een aantal ex-collega's terug zag.
- En hoe gaat het nog met de kindjes?

Ik slikte even bij het woord kindjes. Drie jaar geleden zegde ik met een krop in de keel een mooie vaste baan vaarwel. Toen had ik nog een peuter en een 4-jarige kleuter onder mijn vleugels.
Deze middag rondde ik mijn allerlaatste oudercontact als kleuterouder af. De jongste dendert met een sneltreinvaart richting eerste leerjaar. Toen ik om halfvijf mijn collega uitlegde waarom ik op tijd moest vertrekken vandaag, werd ik er zowaar een beetje emotioneel van. Het is een huizenhoog cliché, maar de kleutertijd van de jongste is voorbij gevlogen. Alweer een tijdperk dat ik stilaan moet afsluiten.

Het lijkt alsof ik gisteren nog mijn baan opzegde en de jongste voor het eerst naar de kleuterklas huppelde op een mooie septemberochtend...

klein geluk: tafelbriefjes

Vrijdag / thuisdag. Het huis voor mij alleen. Ik bepaal het ritme van de dag.
Voor ze 's ochtends het huis verlaten, beloof ik aan de jongens om na schooltijd met hen te knutselen. Dus laten ze elk hun boodschappenlijstje voor me achter.

ijs met zand

Het was zo'n ochtend waarop de oudste met alle mogelijke ledematen verkeerd uit bed was gestapt en ik hem boos en verongelijkt achterliet op school. Dat doet toch altijd een beetje pijn aan een moederhart. Die pijn werd snel verzacht door een kop koffie én een babbel.
De laatste restjes boosheid ebden weg tijdens een efficient rondje boodschappen doen en samen met de aansterkende septemberzon kreeg ik weer zin in mijn oorspronkelijk plan: de jongens 's middags oppikken aan school en naar zee rijden.
Gelukkig was ook het humeur van de oudste intussen helemaal opgeklaard en reden we na een snelle boterham naar de rand van ons land, waar "de zee tot op het strand komt!". Ze renden, groeven en aten ijsjes met zand. En ik lag bijna twee uur lang op mijn rug te genieten van de zon, de wolken en hun stemmen. Een leven om jaloers op te zijn...

mijn plek onder de zon

Misschien zat u vandaag op een terrasje te genieten van de eerste echte beloftevolle lentedag. Misschien zocht u naar het perfecte plekje en nam er meteen een lekkere koffie bij.
Toen ik rond de middag door de binnenstad fietste droomde ik daar ook stilletjes van: een lekkere kop koffie met mijn gezicht in de zon ergens op een leuk terras. Maar ik had beloofd om te helpen bij de jongens op school...

Dus maakte ik pas rond een uur of vier een kop thee en installeerde mij in de laatste stralen op ons eigen terras met een tijdschrift terwijl de jongens nog even buiten speelden. Tot de oudste mij aanbood om mee te komen naar hun speelplek, 'want daar is nog super veel zon, mama, veel meer dan hier'. Dus nam ik mijn kop thee en mijn tijdschrift en vleide mij zo goed en zo kwaad als het kon met mijn rug tegen de remorque en mijn bibs op de kiezeltjes. En ik werd overspoeld door de zon en het geluk. Want daar was mijn plek onder de zon en daar kon geen terras in de binnenstad tegenop...

kerstboodschap

Na het geharrewar van de afgelopen dagen was de hemel hier ten huize deze ochtend volledig opgeklaard. Dat gaf me weer zin om te bedenken wat voor leuke dingen de jongens en ikzelf deze middag samen konden gaan doen.

Ik wil al langer wat meer orde in de voorraad 'droge voeding'. Een reeks bewaardozen staat ondertussen keurig in het gelid, gevuld met graan, rijst, pasta, suiker,... Maar er blijven nog een heleboel doosjes en potjes over. Het zijn vaak ingrediënten die ik ooit eens voor een welbepaald recept heb gekocht en waar ik maar een kleine portie van nodig had. Die moeten dus de kast uit en liefst niet in de vuilnisbak.

Het eerste pakje dat vandaag sneuvelde was een aangebroken doosje amandelpoeder. Ik weet niet meer waar ik die eetlepel amandelpoeder voor nodig heb gehad en amandelpoeder wordt nu eenmaal niet lekkerder door in mijn keukenkast te liggen, integendeel. Op zoek naar een recept dan maar. Zelf ben ik niet zo'n fan van taarten of cake met amandelpoeder en waar gaat er meer amandelpoeder in dan in... marsepein! Daar kon ik ook gewoon voor opgebruiken wat ik nog over had, zonder weer met een zielig restje over te blijven. 1 deel amandelpoeder mengen met 1 deel bloemsuiker. Eiwit toevoegen en kneden tot je een stevig deeg krijgt en nog wat vers limoensap erbij (die lag ook nog verweesd in de lade van de koelkast).



De jongens kneedden elk om beurt en rolden vervolgens kleine balletjes van de marsepein. Die gingen nog even door de cacao en klaar was ons snoepje voor vandaag. Er werd alvast een portie geleverd aan Opa opa en aan de yoga-juf. Met de laatste levering ging ook nog een kerstkaartje mee waarvoor Mijnheer O mij geheel spontaan volgende boodschap dicteerde:




En die eierdooier die ik over had, vraagt u zich nu waarschijnlijk af. Die verdween in een portie mayonaise. Nu moeten we binnenkort zeker eens frietjes eten om die voorraad weer op te krijgen...

't is weer voorbij die mooie zomer

Zo af en toe vond ik het 's ochtends kil beneden en sjoemelde ik wat met de thermostaat. Gisterenochtend was de centrale verwarming eindelijk spontaan gezwicht en 's avond snorde de kachel reeds heerlijk warm toen ik thuis kwam. We hebben het tot 7 oktober volgehouden, maar de zomer is nu echt wel voorbij.

Op het einde van de zomervakantie versierde ik als herinnering voor de Mijnheertjes een mok met een greep uit wat ze allemaal beleefd hadden. De jongste nam de mok ook mee als geheugensteuntje om over zijn vakantie te vertellen in de praatronde. Wat de juf meteen inspiratie leverde voor een volgend knutselklusje.

Nu kunnen we nog een winter lang bij het ontbijt mijmeren over die mooie zomer en al het lelijke ervan gewoon vergeten.

mok: Hema

porseleinsift: De Banier

gelukkig op een moederdag zonder cadeautjes

Deze ochtend waren er geen geknutselde cadeautjes voor moedertjesdag, zelfs geen lieve wensen van mijn kroost. Voor ik het vergeet: van hun vader kreeg ik wel een extra koffiekoek bij het ontbijt.
Dit jaar worden er op de school van mijn kinderen geen moeder- en vaderdagknutsels meer gemaakt. Niet omdat de juffen het moe zijn om iets te verzinnen, maar omdat het voor veel kinderen tegenwoordig pijnlijker is om een moederdagcadeautje te maken dan om er geen te maken.
Ik kan ze bijna op één hand tellen: de kinderen die deze ochtend bij een 'klassiek' gezin wakker werden. Bij de meeste echter wordt de tijd tussen mama en papa netjes verdeeld, zijn er twee mama's of twee papa's, of is er geen mama of papa meer. En dan sta je daar met je knutselwerkje, gedichtje en voorraadje zoenen...

Dus dit was voor mij een hele mooie moederdag: samen zijn met mijn twee allermooiste cadeautjes en hun vader.

Zo'n dag...

Zo'n dag waarop de laatste resten weekendkrant worden uitgelezen,

waarop ik ontdek dat de bloeiende rucola niet alleen de moestuin opfleurt, maar ook ontzettend lekker ruikt,

en waarop de kinderen gewoon op de grond in slaap vallen...

hoopje was

Zoals bij velen was het hier tijdens de zomermaanden erg rustig. Er werd weinig geblogd, maar achter de (computer)schermen werd er naarstig gewerkt. Zo rond half augustus besliste ik dat ik voor de jongens nog een nieuwe outfit wilde naaien tegen de trouw van mijn schoonzussen. Een beetje ambitieus.

Ik startte met een hemd voor Mijnheer O. Het stofje lag al lang in de kast en werd aangevoerd door Oma oma uit Parijs. Toen ik in de winkel knopen stond te kiezen, kreeg ik een visioen. Ik zag mijn zonen in bruin en oranje outfit, mezelf daarbij in chique beige jurkje met oranje truitje en Manlief in een statig donkerbruin kostuum. We waren een plaatje, daar in mijn hoofd. Luttele seconden later stond ik weer gewoon in de winkel en rekende netjes de knopen af aan de kassa.
Thuis snuffelde ik eens virtueel door enkele stoffenwinkels op zoek naar een geschikt oranjekleurig stofje voor het hemdje van Mijnheer T. Bij Vermiljoen vond ik een über schattig vosjesstofje. Het werd besteld en in afwachting van het pakje werd er ijverig verder genaaid aan het hemd van grote broer.
Al naaiende had zich immers een strategie ontwikkeld: eerst een hemd voor O, dan eentje voor T en dan pas de broeken. Zo zouden ze toch op z'n minst elk een net hemd hebben en de broeken, daarvoor kon ik in uiterste nood nog een beroep doen op de prêt-à-porter van enkele behulpzame kledingketens.
Toen enkele dagen later het vosjesstofje arriveerde, zat het vijf minuten later al in de wasmachine. Gelukkig was het toen nog prachtig zomer weer en kon het even later aan de waslijn. 's Avonds was het al verknipt.

Maar de deadline naderde ongenadig. Er rolde enkel nog een feloranje (want zo had ik dat gezien in mijn visioen) Jacob van onder de naaimachine. De Jacobs maakte ik tot nu toe zonder ingestikte plooi, omdat ik dat een beetje te deftig vond in een ribfluwelen broek. Zoonlief noemt de Jacob-broeken zijn lievelingsbroeken omdat ze zo aangenaam wijd zijn, een verademing tussen al die broeken met smalle pijpjes die nu zo in de mode zijn. Ik moest de broek op een veilig plekje wegbergen opdat hij ze zeker nog niet zou aantrekken voor het feest.
Op jacht in de stad naar het geschikte truitje voor bij mijn beige jurkje, griste ik nog een bruine ribfluwelen broek mee voor Mijnheer T. Als troost voor de gekochte broek kreeg hij een passend accessoire uit een zweedse keten...

En ze waren een plaatje, daar op het feest:


Op maandagochtend smeekte Mijnheer O of hij zijn nieuwe broek nu wèl aanmocht om naar school te gaan. En zo geschiedde. Nu is hij rijp voor de was, de Jacob:

Zoonlief bestelde nog een paar exemplaren voor deze winter. Ook met sterretjes alsjeblief, mama...

de wind in de zeilen

Om er snel vanaf te zijn, liet ik zaterdagochtend de kurkdroge random number generator twee cijfertjes kiezen. Effi & Stien waren de gelukkigen (mailen jullie het adres waar ik het pakketje naartoe mag sturen?). Het weer zag er 's ochtends al zo stralend uit, dat ik geen zin meer had om ook nog een blogje te schrijven. Op zondagavond begon het een beetje te knagen dat ik jullie nog niets had laten weten. Al hadden jullie waarschijnlijk ook wel wat beters te doen dan blogs te lezen.

Vandaag was er ook nog iets anders...

Zeven jaar geleden ben ik om geheel onromantische redenen getrouwd. Wacht, zo onromantisch was het niet: ik had een trouwjurk en een (zelfgemaakt) bruidsboeket. En er was een handvol volk om dat te vieren. Vandaag lieten we onze huwelijksverjaardag -  zoals ieder jaar - geheel onromantisch voorbijgaan. Wacht, zo onromantisch was de dag niet: er was zon, veel zon, en er waren twee flinke zonen. En een Man natuurlijk, nog steeds...

vader & zonen

Vader hangt des avonds, na de zware dagtaak wel eens in de zetel voor de tv. Op zo'n momenten kan je geen kussens genoeg hebben.

Voor papadag had ik een leuk ideetje in mijn hoofd. Maar zomaar een lapje borduren, leek mij niet zo zinvol. Het lapje inkaderen leek mij al helemaal te zot, temeer wij hier met een bak kunstwerkjes staan die geen plekje aan de muur vinden omdat wij niet van volle muren houden. Dus speel ik maar van tijdelijke tentoonstellingen hier bij ons thuis.

De toegelaten werken beperken zich voornamelijk tot de schoonouders en een wandje portretten.

Het leuke ideetje werd dan maar op een kussenovertrek geborduurd: de handen van mijn mannen, anno 2013. Eigenlijk is dit meer een kussen voor mezelf, bedenk ik nu...

nestje

Ik geloof dat we zo'n beetje alle regels voor een veilig kinderbed aan onze laars hebben gelapt. Mijnheer O. kreeg voor zijn eerste verjaardag namelijk een oud metalen ziekenhuisbedje cadeau van Nonna. Nonkel M. spoot het vakkundig in koud Scandinavisch blauw, waarna het ruim twee jaar dienst deed als heerlijke slaapstede voor O.
Nadat we in een faliekant afgelopen experiment hadden geprobeerd om onze jongens samen te laten slapen en we uit pure miserie midden in de nacht het reisbed uitplooiden om het kleinste mijnheertje maar weer afzonderlijk te laten slapen (het in elkaar gevezen kinderbedje liet zich op nachtelijke uren niet zo gauw verplaatsen daar het niet door de deur kan), ontdekten we dat hij wonderwel veel beter sliep in dat reisbed. De zachte wanden en de beschutte omgeving voelden blijkbaar vertrouwder dan een open spijlenbedje. Dus sliep T. voortaan altijd in zijn fijne reisbed, ook thuis.
Groot was dan ook onze vrees om hem tijdens de kerstvakantie niet alleen van kamer te doen wisselen met grote broer, maar ook nog eens van bedje.
Ik besloot de stap kleiner te maken en een bedrand te naaien voor in het spijlenbedje, waarbij de wijze raad van Het Consultatiebureau steeds maar in mijn hoofd galmde Gij zult geen bedrand in uw kinderbed hangen. Ik knipte grote rechthoeken van gewatteerde stof en stikte er bias omheen. Bij rechthoek nummer vier had ik eindelijk het maken van rechte hoeken onder de knie.
Omdat mijn nieuwe naaimachine het hele alfabet kan stikken, besloot ik aan het hoofdeind een klein tekstje te borduren. Omdat grote broer het op dat moment zo überschattig kon zingen, werd het Twinkel twinkel kleine ster, o wat ben je hoog en ver.
Het grote moment was aangebroken: het reisbed werd dichtgeplooid (maar bij de hand gehouden) en de mijnheertjes wisselden van kamer... zonder problemen.
De bedrand was de start van een hele resem naaiwerken, die ik u eindelijk eens stuk voor stuk wil presenteren. Wordt vervolgd...
PS Eergisteren kwamen er eindelijk ook lichtgevende stickertjes van sterren en een 'maane' (bespeur ik daar toch een westvlaamse tongval?) op zijn rolgordijntje om het plaatje compleet te maken.

nieuwe oogst

't Is misschien nog wat vroeg op het jaar, maar de nieuwe oogst is binnen:

een stapeltje nieuwe fotoboekjes. Sinds we kinderen hebben is dat het ideale nieuwjaarskado voor de oma's en opa's van onze kroost. Het kost mij enkele avonden om foto's van het afgelopen jaar uit te zoeken en te schikken, maar een dikke week later bellen ze gewoon aan de voordeur met vers gedrukte exemplaren. Voor u begint te vrezen voor een complexe stamboom met Thuis-allures: onze zonen hebben (gelukkig) slechts drie paar grootouders, maar ik bestel altijd extra exemplaren voor de Mijnheertjes in kwestie. Zo kunnen ze hun albumpjes meenemen als ze ooit mijn veilige nest verlaten (snif).

Onderaan de stapel kan u het mooie breiboek Vintage baby Knits ontwaren dat ook ooit eens aan de voordeur aanbelde. Ik zoek alvast een nieuw breiproject uit voor op de trein volgende week.

plankje/bankje

Een paar jaar geleden kochten we bij onze favoriete zweedse meubelfabrikant de goedkoopste zitbank als tijdelijke oplossing in afwachting van een-nieuw-huis-met-perfecte-zitbank. Bij ons intussen door kinderlijk geweld behoorlijk aangetaste zitbank hoorde ook een monteerbaar tafelplankje. Wij vonden dat indertijd niet praktisch en bovendien erg lelijk. Dus verdween dat plankje ergens in een donker hoekje van ons toenmalige woonst. Tijdens de verhuis belandde het plankje bijna op het containerpark, maar in een vlaag van inspiratie redde ik het van de ondergang. Plots bleek het plankje een geweldig leuke vorm te hebben en was er misschien toch een toekomst voor het plankje weggelegd in onze huiskamer. Het plankje kreeg pootjes, een zacht kussentje en een mooi gehaakt overtrekje. En zo stond het gisterenochtend eindelijk te pronken tussen de sinterklaaskadootjes.

Kabouter

Tijdens de avondboterham neemt Vader de post door, ook de schoolpost. Er is een brief over taarten bakken voor het grootouderfeest eind november en er is een brief over verkleden… voor de dag erop. Als afsluiter voor het project rond de wondere wereld van het bos, met kabouters, paddestoelen, pompoensoep, spinnen en egeltjes in klei mogen ze zich op woensdag verkleden, “op vrijwillige basis”.
Wat een leuk idee, maar in mijn hoofd gaat de alarmbel heel luid af: ik heb helemaal geen verkleedkleren voor mijn Mijnheertje. De alarmbel activeert vervolgens mijn creatieve brein. Tijdens het in bed stoppen, het opruimen van de keuken, het koken van de aardappelen, het bakken van de worsten, het leegeten van mijn bord en het verdwaasd tv-kijken knetteren mijn hersenen. Maar een oplossing die nog diezelfde avond te realiseren valt, komt niet van de band gerold.
Zo rond half tien dreig ik te besluiten dat “op vrijwillige basis” betekent dat Mijnheertje O. ook in zijn gewone plunje naar school kan de volgende dag. Maar dan neemt het moederhart het over, volgt er nog een laatste knetter in mijn hersenpan en sluip ik vervolgens naar boven. Er ligt in de stoffenkast nog een restje rode fleece dat ik over heb van dit jasje. Terug beneden mik ik zijn wintermuts op een stuk krantenpapier, teken de omtrek over en pas het model aan tot het een puntmuts wordt. Vervolgens knip ik in al mijn euforie twee linkerhelften waardoor het restje fleece fel geslonken is ik even vrees dat er geen rechterhelft meer uit te knippen valt. De helften worden in ijltempo aan elkaar gestikt, ik wurm nog een belletje aan een lintje in de punt en stik voor de netheid een klein zoompje. Oef, en half uur later ligt er een ware kabouteroutfit klaar: een groen topje van mezelf dat voor Mijnheertje dienst kan doen als hesje, een leren riem van mezelf voor in zijn middel, een stoere ribfluwelen broek, een gehaakte paddestoel uit de speelgoedkoffer en een gloednieuwe kaboutermuts. Mijn creatieve brein heeft zijn werk gedaan en mijn moederhart is gesust: ons oudste Mijnheertje kan de volgende dag “op vrijwillige basis” verkleed naar de kleuterklas.

De volgende ochtend zie ik mijn niet van echt te onderscheiden kabouter vrolijk weghuppelen tussen een hoop heksen en spider-mannen.

Deze vakantie...

...maakte ik pruimenjam, voerde ik het systeem van uitslaapochtenden in, besliste ik de kleuren voor de verf van de berging, kocht ik nieuwe schoenen, stopte ik de diepvries vol met tomatensoep en passata, liet ik eindelijk weer eens mijn haar knippen, schilderde ik samen met mijn Man 3/4 van de berging wit, deed de was en de plas, reed ik het gazon af, rommelde ik wat in de tuin, ging ik twee keer barbecuen, oogste ik onze eerste courgettes, werd ik ondervoorzitter, aten we de laatste peultjes, maakte ik een verzameltafel aan de onze voordeur, kochten we een nieuwe computer, bracht ik bergen oude kleren naar de container, rooide ik samen met Mijnheertje Koekepeertje onze eerste aardappelen, sliep ik voor het eerst sinds bijna een jaar een keertje 10u ononderbroken (en helaas ook maar één keertje), plantte ik chocolade cosmos in de border, gingen we twee keer een halve dag naar zee, ontdekte ik dat ook Mijnheertje Woelwater Kapitein Winokio apprecieert en verlangde ik naar nog meer vakantie.

een schone peloeze

Omdat Manlief vandaag afwezig was en er donkergrijze wolken onze richting uitdreven, reed ik voor het eerst in mijn 31-jarig bestaan eigenhandig onze peloeze tot een strak geknipte eindeloos groene vlakte, terwijl het oudste Mijnheertje met kleren aan in het zwembad speelde en water schepte met zijn laarzen om chocomelk (lees: modder) te maken en het jongste Mijnheertje zijn buikje vol at met grasmaaisel en gebiologeerd naar zijn heen-en-weer-rijdende moeder keek.
Tussendoor deden we nog een Meuseke en maakten we citroenlimonade, Mijnheertje Koekepeertje en ik.

spookjesfabriek

Dit weekend was het weer Petit Bazaar. Daar wilde ik dolgraag naartoe. Maar als het Mijnheertje van 7 maanden 40°C koorts heeft, dan blijf je braaf thuis bij de haard in het weekend. Want al doet Manlief nog zo zijn best - en hij doet dat werkelijk waar - als je ziek bent, dan gaat er niets boven een mama. Ik maakte dan maar van de nood een deugd en fabriekte tijdens de dutten van het Mijnheertje zijn tweede (reserve)spook. Zo kon ik ook foto's maken van de opeenvolgende stappen om een handleiding te maken zodat u binnenkort zelf een spook kan fabrieken voor uw kroost.


Zo, nu weet u ook wat er aan de andere kant van het label staat.

Benodigdheden:
- lapje stof van 60 x 60 cm (bij voorkeur badstof tricot, maar met flanel werkt het ook wel) + wat extra voor de muts
- dotje ongesponnen wol (voor het hoofdje)
- katoenen draad in hetzelfde kleur als de stof (om het hoofdje af te binden)
- naaigaren

Werkwijze:
1. Zigzag het lapje stof (dat kan natuurlijk ook met de overlock, maar die heb ik niet).
2. Trek rijgdraden zoals je hier kan zien.
3. Leg op de kruising van het vertikale rijgdraag met de bovenste rijgdraad een bolletje ongesponnen wol, vouw de stof er rond en bindt het af tot een hoofdje met de katoenen draad. Zorg er voor dat je knoop met uiteinden van de draad aan de achterkant van het spook komt te zitten. Zo.
Om netjes de uiteinden van het katoenen draadje weg te werken vouw ik ze naar boven en zet ze vast met enkele steekjes aan de achterkant van het hoofdje.
4. Vouw nu het midden van elke zijde naar het middelpunt van je lapje zodat er armpjes en beentjes ontstaan en speld de naden dicht. Het hoofdje zit nu binnenin en het geheel ziet er ongeveer zo uit.
Als je een (naam)lintje wil meenaaien in de naad van een van de beentjes, vergeet dit dan nu niet te plaatsen. Omdat het lintje tijdens het naaien niet zou verschuiven rijg ik het vast.
5. Naai nu alle naden, maar laat een stukje open zodat u het spook nog kan keren en het hoofd uit zijn benarde positie kan bevrijden.
6. Keer het spook en naai het resterende stukje naad met de hand dicht. Zorg er voor dat het punt waar armen en benen elkaar kruisen extra stevig is dichtgenaaid.
7. Maak nog een muts en bevestig deze op het hoofd. Daar volgen nog foto's van, want ik zit voorlopig met een kaalhoofdig spook.

De stapsgewijze en schematische tutorial vind je hier.

nog een omslagje

Mijnheertje Woelwater is vandaag vier maanden oud en eindelijk heeft hij een omslagje voor zijn gezondheidsboekje, iets wat al op mijn lijstje stond van voor ie geboren was. Zo gaat dat bij een tweede kind, dat wordt een beetje verwaarloosd en moet wijken voor kraamkadootjes voor vriendinnen. Maar nu heeft ons kleinste Mijnheertje dus ook een mooi omslagje om fijn mee naar de dokter te gaan. Alleen heeft grote broer er op een kortstondig onbewaakt ogenblik met een balpen op getekend. Dat moet ik dus nog verdoezelen met een figuurtje uit flockfolie. Een worteltje zou wel toepasselijk zijn, niet?