Toen ik rond de middag door de binnenstad fietste droomde ik daar ook stilletjes van: een lekkere kop koffie met mijn gezicht in de zon ergens op een leuk terras. Maar ik had beloofd om te helpen bij de jongens op school...
Dus maakte ik pas rond een uur of vier een kop thee en installeerde mij in de laatste stralen op ons eigen terras met een tijdschrift terwijl de jongens nog even buiten speelden. Tot de oudste mij aanbood om mee te komen naar hun speelplek, 'want daar is nog super veel zon, mama, veel meer dan hier'. Dus nam ik mijn kop thee en mijn tijdschrift en vleide mij zo goed en zo kwaad als het kon met mijn rug tegen de remorque en mijn bibs op de kiezeltjes. En ik werd overspoeld door de zon en het geluk. Want daar was mijn plek onder de zon en daar kon geen terras in de binnenstad tegenop...
Heerlijk! Ik zie het zo voor me en moet er spontaan om glimlachen.
BeantwoordenVerwijderenMooi! En goed dat je dat hier opschrijft, anders zou je je dat misschien over x aantal jaar al niet meer herinneren.
BeantwoordenVerwijderen