Het Grote Verkleedplan | aflevering 1

Een gesprek een paar weken geleden in het klasje van Mijnheer O.
- O verjaart binnenkort en als klaskado zou ik graag iets maken voor de klas. Had je iets in gedachten?
[De juf denkt diep na.]
- Verkleedkleren... of kussens, of...
Oh ja, verkleedkleren. Dat is een goed idee, want dat hebben we eigenlijk nog niet.

De verjaardag van Mijnheer O is intussen verstreken en dus werd het hoog tijd om het Grote Verkleedplan ook daadwerkelijk uit te voeren. Ik keek de afgelopen weken op mijn prikbord, snuisterde in een paar naaimagazines en kocht zelfs een boekje over verkleedkleren maken. Zo verzamelde ik allerlei leuke uitvoerbare en minder uitvoerbare ideeën. De bedoeling is om eerst wat lappen stof uit de voorraad weg te werken. Lap 1 is een restje donkergrijze gekookte wol. Daar zag ik wel een cowboyhesje in. Je kan het patroon van Made gebruiken, maar ik had geen printer in de buurt, dus nam ik een trui van Mijnheer O en tekende iets wat er op leek. Van een restje rode vilt en enkele pailletten toverde ik een ster op de borst.



Biasband langs de randen is waarschijnlijk heel erg netjes, maar een cowboy hoeft niet netjes te zijn en ik wou snel resultaat. Dus schooide ik zilverdraad bij Oma oma en werkte ik de randen af met de overlocksteek van mijn naaimachine. Ik schooide ook nog een stofje met rode ruitjes bij Oma oma voor een sjaaltje.
Een foto van de eindfase met de zilverdraad en het sjaaltje is nog onderweg, want ik deed ijverig verder met aflevering 2 in plaats van foto's te maken.

over de belastingsbrief en belangrijke beslissingen

Zou ik de afgelopen zomer wat te veel in mijn Flow magazine gelezen hebben? Of met iets te veel aandacht de artikelreeks Zijn&Tijd in de gazet hebben gelezen (Tijd is het nieuwe geld - )? Of is de ziekte van een andere zonenmama onder mijn vel gekropen? Of is het gewoon mijn eigen gezonde verstand?
Laten we het op een combinatie daarvan houden. Feit is dat ik wat te veel ben beginnen nadenken over mijn tijd en ons geld toen Het Aanslagbiljet moest ingevuld worden.
Minimum 12,5 % van de dag ben ik onderweg van thuis naar kantoor en vice versa. Zot, dat zeg ik u.
Dan hou je geen tijd meer over om zelf boodschappen te doen en dus betalen we een ander die dat voor ons doet. Zot, dat zeg ik u.
Het blijkt dat ik zowat 1 maand per jaar ga werken om mijn poetsvrouw te betalen. Zot, dat zeg ik u.

Stap 1. De poetsvrouw werd aan de deur gezet. Nu moest ik nog slechts 11 maanden per jaar gaan werken.
Stap 2. Er werd gerekend en geteld en we kwamen tot de slotsom dat ik eigenlijk maar een klein beetje hoefde te werken om voldoende brood op de plank te krijgen.
Stap 3. Ik binnenkort maar een klein beetje meer werken en voor de rest tijd geven, nemen en krijgen.
Stap 4. We gaan niet alleen anders gaan werken (zoals de Vacature predikt), we gaan ook anders gaan eten (zo wees Dorien Knockaert ons de weg), kortom... we gaan anders gaan leven in 2013.
Stap 5. Nog even 2012 afwerken.

het geluk in een suikerpot zonder deksel

De Mijnheertjes zitten kilometers verderop en zijn toevertrouwd aan de goede zorgen van Oma Nele en Opa Vis. Voor ons liggen twee dagen en twee nachten zonder zonen. Het is vier jaar geleden dat we nog eens zoveel tijd en ruimte voor onszelf hadden. We proppen de die vol met films kijken, ontbijten in de stad, winkelen, kadootjes kopen voor onszelf, uit eten gaan en een bezoekje aan de kringloopwinkel. Daar vind ik een mooie blauwe suikerpot: perfecte aanvulling van mijn collectie blauw serviesgoed. Maar het deksel ontbreekt. Toch is dat een vrije vertaling van mijn geluk: een mooie suikerpot zonder deksel.
Omdat niet alles perfect hoeft te zijn...

even out

Toen ik een poosje geleden bij spiegelstiksels de aankondiging voor de Kids Clothes Week Challenge weer zag verschijnen, besloot ik om deze keer toch maar mee te doen. Misschien was dit een kans om de Jacob-broek af te hebben voor Mijnheer O er uitgegroeid zou zijn. Met een reeds goedgevulde weekplanning in het vooruitzicht, vroeg ik me af of ik met de citruspers ook extra uren uit de dag zou kunnen persen. Een luttel uurtje per dag, dat kon ik nog wel ergens afsnoepen van het strijken, koken, poetsen, voorlezen of - als het echt niet anders kon - van het slapen.
Het patroon was in de loop van de week voordien al geplakt, doorgetekend en uit stof geknipt. Op het einde van dag 1 klokte ik na een uur af op: stukken afgewerkt met overlocksteek, vlieseline gestreken, nepen ingestikt en zakken geplooid en opgespeld. Prachtig op schema en het resultaat zag er veelbelovend uit.

En toen... toen kwam daar 'iets' tussen. Dat 'iets' was eigenlijk 'iemand'. Om precies te zijn: het was mijn lieve collega E. die met spoed geopereerd moest worden. Helaas was er ook een drukproef die gecorrigeerd moest worden. Blogland mocht al proeven van de stress van het maken van een boek. En dus snoepte ik uurtjes van het strijken, koken, poetsen, voorlezen en vooral van het slapen om alles op tijd rond te krijgen op het werk. De Jacob-broek werd even in de koelkast gezet. Figuurlijk, maar dat begrijpt u wel.
Ondertussen is de proef naar de drukker en maakte ik de Jacob-broek af. Zalig patroontje! En voor een keer was iets wat blijven liggen was niet te klein geworden, maar bleek maatje 110 toch nog net iets te groot voor Mijnheertje O. Bij Vermiljoen bestelde ik gauw nog een voorraadje velours...

druk

Een poos geleden kregen wij ongewenst bezoek over de vloer. De bezoekers namen bovendien wat spullen mee bij het verlaten van ons huis. Niet alleen was ik even een beetje van slag, maar het was ook moeilijk bloggen zo zonder fototoestel en computer. Ondertussen heb ik onze afgedankte laptop weer aan de praat gekregen en kan ik met wat geluk toonbare foto's produceren met het toestelletje dat reeds aan Mijnheer O's toolkit was toegevoegd.

Deze week offerde ik een dag verlof voor het eerst sinds lang eens volledig en alleen voor mezelf. In het MIAT volgde ik de workshop actuele typografie in historisch perspectief. De aankondiging beloofde me "...op een andere manier naar letters en woordbeelden (te) kijken". De impact zou ik misschien wat minder spectaculair omschrijven. Ik genoot alvast van het gepriegel met de loden lettertjes en het lossere werk met houten blokletters. Inspiratie borrelde al doende naar boven, dus binnenkort waarschijnlijk meer grafische huisvlijt als ik het wat minder druk krijg.

Op de terugweg naar huis haalde ik nog een stapeltje kleurige winterbroeken voor Mijnheer O en zo was mijn dagje helemaal goed...

schatten in de tuin

Ieder jaar is het weer een succesverhaal. In de lente stoppen we een paar overgebleven aardappels in de grond, we leggen er een mooie laag paardenmest bovenop. En op het einde van de zomer graven we onze eigen goudklompjes op. Dit jaar is het voor het eerst een ware schattenjacht. Nadat ik de grond heb losgewoeld met de spitvork, vallen de jongens aan als echte goudzoekers. Elk klompje botergele knol wordt met veel enthousiasme opgegraven en als een ware trofee verzameld.

in wording

Nadat ik deze vakantie meestal met de auto fileloos naar het werk reed, zit ik nu weer dagelijks op de trein om de verkeerschaos te ontwijken. Tijd voor een nieuw breiproject en het inlossen van een reeds lang gemaakte belofte aan Manlief. Voor mijn kleine Mijnheertjes kan ik nog vrijelijk zelf modellen en kleuren kiezen, maar voor Manlief moet alles goedgekeurd worden door het opperhoofd zelve. Debbie Bliss had gelukkig een model dat in de smaak viel en de wol was snel besteld bij mijn vertrouwde leverancier.
Het proeflapje ziet er alvast veelbelovend.

over groter worden en de eerste schooldag

De eerste schooldag hebben we hier al gehad. Voor ons kleinste Mijnheertje T althans. Na vijf weken vakantie ging hij vorige week maandag weer naar de peutertuin. Dag ventje. Dag mama. Zwaai. Zwaai. Zonder gejammer en zonder tranen.
Na de eerste week waren er de eerste snottebellen en aan het eind van de tweede week had Mijnheer T lichtjes koorts en ik een keelontsteking.

Ons grootste Mijnheertje O hoeft pas morgen weer naar school. Er komt een derde leefgroepje bij en een nieuwe juf. Om haar alvast een mooie start te geven, maakten we samen een vlaggenlijn. O koos de kleuren en ik knipte en stikte. Hij deed er nog een gelukssteentje bij.

Er moet ook nog een grote ringmap mee naar school voor alle versjes en liedjes. Die van vorig jaar zag er nog helemaal niet versleten uit, die kon dus gerecycleerd worden. Alleen stond er een krokodil op en weet Mijnheer O maar al te goed dat hij in de dieren(kleuter)tuin geen krokodil meer is, maar een beer. En de orde der beren staat boven die van de olifantjes en de krokodillen. Dus maakte ik er een dierentoren van.

Zo is het meteen duidelijk dat hij gegroeid is. En volgend jaar klimt daar een aapje bovenop.

wilde borders getemd

Wij erfden een overwoekerde tuin en dus zijn we zeven jaar na aankoop en drie jaar na de verhuis nog steeds bezig met ontginnen en temmen van de wildernis. Vorige winter waren de meer dan manshoge hulst, liguster- en taxushagen aan de beurt. Het snoeisel was een warboel: geen stammetje recht en dik genoeg om het te verzagen. Ik opperde het idee om het gewoon in een rij te schikken en te laten overgroeien. Een lekker wild bordertje, zo had ik het in mijn hoofd. Een fijne schuilplek voor allerlei diertjes en vol met wilde bloemen. Het draaide even anders uit. O ja, er bloeiden wilgenroosjes en kattenstaarten, maar vooral de wilde braamscheuten leken het naar hun zin te hebben. En er woonden vast allerlei diertjes, maar dan vooral naaktslakken die zich overdag schuilhielden om daarna uit te rukken voor nachtelijke aanvallen op de nabijgelegen moestuin.













Op de laatste mooie vakantiedagen ging ik - onder het alziende oog van Mijnheer O - aan de slag met de zeis. Verwonderd bekeek hij mijn prehistorisch wapen waarmee ik de taaie stengels en braamscheuten te lijf ging. Met vaders tuinhok vol motorisch alaam leek die moeder toch ineens een beetje bizar, zo rondzwaaiend met die zeis. Er volgde een uiteenzetting over de bijzondere handigheid der zeisen, de soorten zeisen en over hoe ze voor de uitvinding van die lawaaierige motorbendes het graan oogsten. Ik onderwees hem ook over de Nuttige Dieren terwijl we pissebedden, roste mieren en hooiwagens bekeken op een vermolmd stuk hout.
Van het opgeviste snoeihout maakte ik een mooi stapeltje en morgen stoken we met de jongens een vreugdevuurtje in de vuurschaal om het einde van de vakantie te vieren.

hier & daar

Daar is nu voor even hier. Daar is de stilte oorverdovend. Daar zoeken we de zomer. Daar gaat het leven trager en de dagen sneller. Daar vergeet je of het vandaag of morgen is.

Gerrit, kom rij over de bergen

Gerrit Komrij is overleden. Ik denk dat ik nog nooit een boek van hem heb gelezen. En toch heb ik een speciale herinnering aan Over de bergen. Mijn moeder heeft namelijk wel al boeken van Komrij gelezen. Nu misschien nog, maar zeker vroeger, toen ik klein was.
Toen lag het boek Over de bergen op haar nachtkastje. Op een keer vroeg ze me het boek te halen om het aan iemand te laten zien. Ik vroeg "Het boek van Gerrit kom rij over de bergen ?". Daar moest ze hartelijk om lachen, toen en ook nu. Nu is Gerrit voorgoed vertrokken over de bergen. Misschien moet ik het boek maar eens gaan lezen...

groeien

Als titel had ik ook kunnen kiezen voor Zeg dat het niet waar is #2. Vastbesloten was ik om nog 'gauw' een nieuw rokje voor mezelf in elkaar te steken voor het Groeifeest van neefje T een week later. Even vastbesloten was ik ook over de keuze van de stof (In Den Beer) en het model (Burda 2005/10, n° 121).
Na kinderbedtijd ontruim ik dan ook met veel enthousiasme de eettafel. De lap stof blijkt bij het open plooien smaller dan een doorsnee stof. Geen probleem, ik ben van mening dat mijn ingenieuze brein het weer eens zal flikken om toch alles uit de lap te krijgen. Ik vouw, schik, vouw opnieuw, herschik tot ik alle rok-, pas- en zakdelen uit de lap heb geknipt. Trots overschouw ik de luttele snippers stof die nog over zijn en de geknipte patroondelen die klaar liggen om af te boorden. Dat heb ik weer prima gedaan.
Voor ik moe maar voldaan richting bed wil vertrekken, overloop ik nog een laatste keer het lijstje met benodigdheden en patroondelen in de werkbeschrijving. De euforie maakt plaats voor mistroostigheid: ik ontbreek een tweede zijpand en de stof is op. De teleurstelling wordt gedeeld met Manlief. Zoals bij alle Belangrijke Kwesties, heeft hij een oplossing: "Zoek een stofje dat er bij past voor dat tweede zijpand. Dat wordt een origineel effect." Daarom is hij dus mijn Man...
De volgende ochtend, zeil ik Mertens binnen, met in mijn zog Manlief en kinderen. Daar vind ik de laatste centimeters (net genoeg!) katoen in het perfecte geel, bijpassende gele bias om paspel van te maken, garen en een rits. De hele week werd er elke avond driftig genaaid en op zaterdagmiddag wordt  de voering nog gezoomd terwijl Man en kinderen al vertrekkensklaar zitten te wachten in de auto voor het ritje richting Groeifeest.
Geen kat die ziet dat die gele lap oorspronkelijk niet de bedoeling was. 't Is gewoon het allerhipste rokje ooit geworden, het zit als gegoten en het heeft zakken. Kortom, start de lopende band maar alvast!

 

hemdjes sew along II: zeg dat het niet waar is!

Ziet u dat ook op onderstaande foto, dat de uiltjes op het onderste deel net iets vager afgetekend zijn dan bovenaan?



Als u dat niet ziet, dan is dat omdat ik een slechte foto heb gemaakt en niet omdat het niet zo is. Ik hoor het mij nog zeggen tegen Oma oma: "Goh, die stof ziet er bijna hetzelfde uit aan de binnen- en de buitenkant. Ik zal extra moeten opletten".
Vervolgens maak ik het mij gemakkelijk en begin ik 's avonds doodmoe in het halfduister nog met het vaststikken van de pas. De westernpas, waar ik prachtige scherpe hoeken in maakte en de naden bijknipte tot tegen het stiksel zodat alles mooi zou meegeven. Voldaan kroop ik onder de lakens. Ik gaf vast licht in het donker, zo glimmen van trots deed ik over het resultaat.

De volgende middag stikte ik bij klaarlichte dag de mouwtjes in. Pas bij het doorstikken van de naden, vond ik dat er precies iets scheelde met de uiltjes op het achterpand.
Ik had een driftbui kunnen krijgen (ons kleinste Mijnheertje heeft dat namelijk van geen vreemden), het hemdje verfrommelen of mijn speldendoosje door de kamer keilen, maar ik bleef stoïcijns, tornde zorgvuldig alle stiksels los tot ik weer lossen onderdelen had en begon doodkalm van vooraf aan. Met het achterpand deze keer met de goede kant naar buiten.

Hoe het komt dat ik geen driftbui kreeg? Manlief was niet in de buurt en de zonen deden wat ze moesten doen, een middagdutje zodat mama rustig kon naaien. En zo zonder publiek is een driftbui een beetje belachelijk, vindt u niet?

hemdjes sew along I : stof knippen

 Zoals velen doe ik deze week enthousiast mee met Mamasha's hemdjes sew along. Het is een beetje in uitgesteld relais, want ik wacht natuurlijk eerst de tips en tricks af voor ik er zelf aan begin. Bovendien zijn de avonden te kort en ben ik te perfectionistisch om het tempo aan te houden.

Fase 1 bestond uit het knippen van het patroon uit stof. Daarbij moest ik al meteen de meeste tips overboord gooien. Ik had maar een krappe 0,50 m stof en dus werd het puzzelen geblazen. Met overal 1 cm naadwaarde en 3 cm zoomwaarde voor de onderrand en de mouwtjes, kreeg ik er net de essentiële onderdelen uit. 't Was gelukkig niet van doen, maar de tekening van de stof doen doorlopen was wel helemaal onmogelijk.



Een eresaluut aan de gesneuvelden:
- het tweede borstzakje
- een mooi belegje voor de reverskraag
- een dubbele achterpas

zondagavond: checklist

- keukenplinten verven. Check!
De afgelopen week rolde ik iedere avond zorgvuldig een laagje verf op onze keukenplinten, tot ze er ontzettend netjes gelakt uitzagen. Adieu stofwolken, kruimels, duploblokken en autootjes onder de keukenkasten.
-

- het in productie zijnde werkstuk van onder de naaimachine afwerken. Check!
De zonen deden wat ze moesten doen, namelijk een lange middagdut op zaterdag. Zodus had ik op tijd mijn eigen moederdagkado klaar: een boleo.
Het lijkt altijd een beetje op een magisch trucje zo op het einde wanneer je die lagen stof door het gat frommelt en er dan een wondermooie en superhandige tas tevoorschijn komt.


- patroon kiezen. Check!
Knippe 2011, nr. 3, model 4a, ik hou precies wel van westernpassen
- stof kiezen. Check!
Bedrukt dun katoenen stofje uit de voorraadkast
- stof wassen. Check!
Met dank aan de zon.

...en dus mag ik meedoen aan de hemdjes sew along!

ondertussen

De laatste tijd worden we verwend, wij, mama’s met zonen. Eerst was er al het patroon van de Jacob-broek (die prijkt nog altijd bovenaan op mijn maak-verlanglijstje) en nu is er de hemdjes sew along van Mamasha. Niet dat ik nog nooit een hemdje in elkaar heb gezet, maar we zijn altijd bereid om bij te leren. Gelukkig geeft Mamasha ons nog even de tijd om een patroon te zoeken, stofjes te kiezen en mijn keukenplinten te schilderen. Want als die eind deze week niet netjes zwart geschilderd zijn, mag ik van Manlief niet meedoen met de sew along, vrees ik. Dus, u vindt mij de komende avonden in onze garage, maar vanaf volgende week weer achter de naaimachine. Tot dan!

de lapjesmand

Na het een reeksje afgewerkte producten had ik een stapeltje lapjes over. Ik kreeg ze met geen mogelijkheid meer in de lapjesmand gepropt. Tijd dus voor een lenteschoonmaak: alles werd netjes opgevouwen (onvoorstelbaar hoeveel plaats je daarmee uitspaart) en op kleur gesorteerd (als je dan toch bezig bent, is dit een kleine moeite).



Van zodra het deksel nu van de doos gaat, spatten de kleuren in je gezicht en krijg ik meteen wel honderd projectideeën en -ideetjes. Het is eigenlijk ook een doos vol verhalen en herinneringen. Er zijn oude lapjes en jonge lapjes, lapjes die ik nooit zal durven gebruiken, grote lapjes en kleine lapjes...

Tante Hilde, wil je hem nog?

Het moet een van mijn oudste halfafgewerkte producten zijn, de schort voor Tante Hilde. Startdatum: eind 2009.













Maar nu is ie eindelijk af:

Tante Hilde, wil je hem nog?

raketman

Het was spannend afwachten welk thema ze na de Paasvakantie op school zouden aansnijden.
Maandag: Wat heb je geleerd vandaag? Heb je een nieuw liedje geleerd? Waar ging het verhaal over? Geen antwoord.
Dinsdag: Spontaan duiken de woorden raket en astronaut op in onze avondconversatie.
Woensdag: Hij tekent "het vuur van de raket, de zon, een planeetje en nog een stukje van een planeet"

Woensdagavond flock ik in de rapte een raket bij elkaar op zijn t-shirt.

Donderdag: Een stralend gezicht bij het aankleden.

Zaterdag: Bij toeval een zeer passend kado van vrienden op bezoek.

biezeke

Terwijl de hele creatieve blogwereld gonst van Het Rokjesboek van Mme Zsazsa (en Elza D. niet te vergeten!), zijn we hier in huis volledig in de ban van een andere zaza, meerbepaald Zaza de kakkerlak uit Pluk van de Petteflet.
Iedere avond voor het slapengaan lees ik een hoofdstukje voor ons oudste mijnheertje. Hij zit altijd muisstil en gefascineerd te luisteren. Zelf beleef ik ook ontzettend veel plezier aan het voorlezen. We zitten gezellig samen in zijn grote bed en zijn lijfje leunt moe tegen het mijne. Het is een geweldig verhaal met vreemde woorden zoals plantsoen of etage en met intrigerende personages zoals Mevrouw Helderder of de Stampertjes. Alleen... mijn rug deed zo'n pijn van het lange zitten tegen de harde achterwand van mijnheertjes bed tijdens het voorlezen.

Daar moest dus een extra kussen komen, liefst met een mooi sloopje erom heen. Dus zocht ik leuke stofjes uit op het Stoffenspektakel. Na al die prachtige werkstukken die ik hier op het net voorbij zag flitsen - van kussen tot rokje en van broek tot dekbedovertrek (jawel!), stond ik te popelen om ook met paspel aan de slag te gaan. Zelfgemaakte paspel welteverstaan, want als we iets doen, gaan we all the way.
De trucen keek ik af bij elisanna, een fluitje van een cent. Mme Zsazsa kwam toch nog van pas, want uit haar boek halde ik de tip om voorgevouwen biais gewoon in twee te snijden. Veel minder werk dan openstrijken en dubbel vouwen en nog profijtig ook.

De paspel mooi tussen de naden stikken was een ander paar mouwen, maar de kneepjes van het vak worden door Mina Dotter (aka Polkadotjes) haarfijn uitgelegd. En oefening baart kunst, nietwaar, dus fabriekte ik meteen twee sloopjes.

En mijn rug? Daar gaat het nu veel beter mee...

appelmannetje

Zowat een jaar terug knipte ik de stukken voor een hemdje. Zoonlief droeg toen nog maatje 86 en alvast anticiperend op de langdurigheid van dit naaiproject besloot ik voor maat 92 te kiezen. Risicomanagement heet dat, geloof ik.

Maar dat was buiten mijzelf gerekend: na het knippen bleef het liggen, met het patroonpapier er nog opgespeld. De zoon groeide het afgelopen jaar uiteraard keihard en twijfelt momenteel tussen maat 98 en 104. De benen groeien wat trager dan de armen.

Het geknipte hemdje begon eerst af en toe door mijn hoofd te flitsen tot het er bleef hangen en smeekte om gestikt te worden. Gesteund door mijn nieuwe liefde en door mijn creatieve voornemens diepte ik de ondertussen een beetje verfrommelde stukken weer op en puzzelde alles in elkaar. Ik leerde met links van mij de Knippie en rechts van mij mijn Naaibijbel mouwsplitten maken en manchetten aanzetten. Toen ik aan het inzetten van de mouwen kwam, had ik het perfecte excuus om een boventransportvoet te kopen. 

Bij de afwerking ten slotte keek ik van Oon het idee af om één van de knoopjes in een ander kleur er aan te zetten.

Het maatje 92 bleek uiteindelijk nog redelijk ruim, alleen de mouwen zijn aan de korte kant. Dat heeft ook wel z'n voordelen: ze worden minder snel nat bij het handjes wassen. Zoon O. laat zich - zolang het nog kan - gewillig in het hemdje heisen en de te korte mouwen verstop ik onder zijn trui. Zijn kopje straalt boven het vrolijk kleurengespetter. Mijn appelmannetje.

Gelukkig is er ook nog een kleinere zoon die al staat te trappelen om het hemd over te nemen. Dan kan ik weer genieten van mijn werk: het hemd...en de zoon!

de allerlaatste kerstkadootjes

Goede voornemens, dat is zo degelijk en saai en op de koop toe onuitvoerbaar. Geef toe, meestal blijft er niet veel meer over van al die goede voornemens op het eind van het jaar. En dat vind ik zo deprimerend. Dus om een eindejaarsdepressie voor te zijn, maakte ik deze keer leuke voornemens en creatieve voornemens.

De leuke voornemens zijn zo’n beetje Amélie Poulain-achtig: zo verstopte ik onlangs voor mijn collega’s paaseieren op kantoor. Niet dat we collectief met een paasmandje op onze knieën onder ons bureau zaten te zoeken, maar ’t was weer een keertje iets anders.

De creatieve voornemens waren een beetje serieuzer: beurtelings iets afwerken dat al lang verknipt of half gestikt ligt te verstoffen en vervolgens iets nieuws uitproberen. Het had vooral tot doel de goed gevulde mand met halfafgewerkte producten leeg te krijgen zonder de moed erbij te verliezen. Zo werd de machine der creativiteit aangezwengeld.

Het begon al met wat sjoemelen: eerst iets nieuws uitproberen. Maar het was pure overmacht: er moesten nog wat late kerstkadootjes gemaakt worden. Ik gebruikte wel stofjes uit mijn voorraad, dus dat maakte het weer een beetje goed.
De handen gingen jeuken en ik kon mijn kinderen niet snel genoeg in bed en Manlief niet snel genoeg in de zetel voor de televisie krijgen. Warme maaltijden schoten erbij in, water en brood waren meer dan goed genoeg ter ondersteuning van mijn harde labeur. Ik sleurde mijn stikmachine naar de behaaglijk warme woonkamer (alwaar de kachel vrolijk knetterde) en draaide iedere avond een paar uurtjes intensief door. Er rolde ruimschoots op tijd een Boleo vanonder het stikvoetje voor Tante E, wiens naam ik had geloot.

Toen de eerste Boleo klaar was en vol trots getoond werd, polste Manlief of ik zijn kadootje voor Tante E (een andere E welteverstaan) ook niet wilde verzorgen. Ik had er zo'n plezier in gehad dat ik er best nog eentje wilde maken. Er werd een nieuw stofje uit de voorraad gekozen en nog wat langer op water en brood geleefd.

De Boleo’s werden intussen afgeleverd aan de Tantes die er blijkbaar content mee waren:

Maar nu vraag ik me af: wat zou ik in ruil voor mijn noeste arbeid vragen aan Manlief? Want zeg nu zelf, zo'n handgemaakte Boleo, dat is toch onbetaalbaar?

nestje

Ik geloof dat we zo'n beetje alle regels voor een veilig kinderbed aan onze laars hebben gelapt. Mijnheer O. kreeg voor zijn eerste verjaardag namelijk een oud metalen ziekenhuisbedje cadeau van Nonna. Nonkel M. spoot het vakkundig in koud Scandinavisch blauw, waarna het ruim twee jaar dienst deed als heerlijke slaapstede voor O.
Nadat we in een faliekant afgelopen experiment hadden geprobeerd om onze jongens samen te laten slapen en we uit pure miserie midden in de nacht het reisbed uitplooiden om het kleinste mijnheertje maar weer afzonderlijk te laten slapen (het in elkaar gevezen kinderbedje liet zich op nachtelijke uren niet zo gauw verplaatsen daar het niet door de deur kan), ontdekten we dat hij wonderwel veel beter sliep in dat reisbed. De zachte wanden en de beschutte omgeving voelden blijkbaar vertrouwder dan een open spijlenbedje. Dus sliep T. voortaan altijd in zijn fijne reisbed, ook thuis.
Groot was dan ook onze vrees om hem tijdens de kerstvakantie niet alleen van kamer te doen wisselen met grote broer, maar ook nog eens van bedje.
Ik besloot de stap kleiner te maken en een bedrand te naaien voor in het spijlenbedje, waarbij de wijze raad van Het Consultatiebureau steeds maar in mijn hoofd galmde Gij zult geen bedrand in uw kinderbed hangen. Ik knipte grote rechthoeken van gewatteerde stof en stikte er bias omheen. Bij rechthoek nummer vier had ik eindelijk het maken van rechte hoeken onder de knie.
Omdat mijn nieuwe naaimachine het hele alfabet kan stikken, besloot ik aan het hoofdeind een klein tekstje te borduren. Omdat grote broer het op dat moment zo überschattig kon zingen, werd het Twinkel twinkel kleine ster, o wat ben je hoog en ver.
Het grote moment was aangebroken: het reisbed werd dichtgeplooid (maar bij de hand gehouden) en de mijnheertjes wisselden van kamer... zonder problemen.
De bedrand was de start van een hele resem naaiwerken, die ik u eindelijk eens stuk voor stuk wil presenteren. Wordt vervolgd...
PS Eergisteren kwamen er eindelijk ook lichtgevende stickertjes van sterren en een 'maane' (bespeur ik daar toch een westvlaamse tongval?) op zijn rolgordijntje om het plaatje compleet te maken.

verslingerd aan een nieuwe liefde

Toen was ik ook al heel tevreden van de applicaties die ik maakte. Maar nu durf ik mijn eigen bloedjes bijna niet meer met dergelijke huisvlijt in het openbaar doen verschijnen. Sinds kort maak ik namelijk perfecte applicaties, al zeg ik het zelf.

Ik leerde mijn techniek verfijnen op de alternatieve datinglessen alias maak-kennis-met-je-nieuwe-vriend-de-naaimachine bij Mertens. Ik maakte eindelijk kennis met het boogje met kleine gaatje aan mijn spoelhuis en met vlieseline stickvlies. De vonk sloeg over. Op wat bij elkaar gesprokkelde uren fabriekte ik snel een slabbetje voor een vers babytje. Trots dat ik ben op het resultaat, maar dat had u nog niet door zeker?

brei(n)werk

Na veel geblader koos ik uiteindelijk het model Oscar uit het breiboek. De voorbije werkweek breide ik vlijtig heen en weer tussen Gent en Antwerpen. Want breiwerk, dat staat hier ten huize gelijk aan treinwerk. Zolang er geen wagons met naaimachines worden voorzien door de NMBS is de werkverdeling als volgt: thuis wordt er genaaid en op de trein wordt er gehaakt of gebreid. Aanspraak verzekerd met zo'n huisvlijtproject op je schoot. Medependelaars knopen spontaan een gesprekje met je aan of beginnen onder elkaar een gesprek. Ik verbeter in mijn eentje de sociale cohesie in onze maatschappij.

Thuis werd er dus genaaid: 2 tassen voor Van Katoen. Die gaan morgen op de post!

nieuwe oogst

't Is misschien nog wat vroeg op het jaar, maar de nieuwe oogst is binnen:

een stapeltje nieuwe fotoboekjes. Sinds we kinderen hebben is dat het ideale nieuwjaarskado voor de oma's en opa's van onze kroost. Het kost mij enkele avonden om foto's van het afgelopen jaar uit te zoeken en te schikken, maar een dikke week later bellen ze gewoon aan de voordeur met vers gedrukte exemplaren. Voor u begint te vrezen voor een complexe stamboom met Thuis-allures: onze zonen hebben (gelukkig) slechts drie paar grootouders, maar ik bestel altijd extra exemplaren voor de Mijnheertjes in kwestie. Zo kunnen ze hun albumpjes meenemen als ze ooit mijn veilige nest verlaten (snif).

Onderaan de stapel kan u het mooie breiboek Vintage baby Knits ontwaren dat ook ooit eens aan de voordeur aanbelde. Ik zoek alvast een nieuw breiproject uit voor op de trein volgende week.