fietsrokje #2

Twee jaar geleden startte ik de band, maar na aankoop van een lap stof en het knippen van de patroondelen, begon te band te haperen. De stukken belanden na een poosje in de doos met halffabrikaten.
Telkens ik mijn spelden bovenhaalde, keek ik eerst een beetje verbaasd naar het halflege doosje en werd er vervolgens aan herinnerd dat er ergens nog heel veel spelden in wat lappen stof zaten.

Toen enkele weken geleden de machinerie der verkiezingspropaganda op gang werd getrokken, startte ik mijn eigen lopende band. Omdat ik stevig met beide voetjes op de grond sta in plaats van ergens in het ijle te zweven, had ik geen boodschap aan die politieke praat. De verleiding om 's avonds na gedane arbeid in de zetel te ploffen verdween als sneeuw voor de zon. Telkens het startsein voor een volgend moddergevecht werd gegeven, knipte ik de naaimachine aan. Telkens de discussies hoger oplaaiden, duwde ik wat harder op de pedaal of liet mijn strijkijzer luidruchtig stoom afblazen.
En zo rolde er weer het een en ander van de band...

De verfrommelde rokdelen werden opgediept uit de lappenmand, de plooien gladgestreken en alle delen werden vakkundig aan elkaar gestikt. Het binnenbeleg knipte ik uit de allerlaatste snippers van een zonenhemd.



Het rokje lag al twee jaar te wachten, dus daar kunnen nog wel een paar weken bij. Ik bewaar het nog even voor een lentefeestje. Daarna mag het mee op de fiets, want mijn witte fietskuiten hunkeren naar zon en het aantal fietsvriendelijke rokjes in mijn garderobe is eerder beperkt.

groeien

Als titel had ik ook kunnen kiezen voor Zeg dat het niet waar is #2. Vastbesloten was ik om nog 'gauw' een nieuw rokje voor mezelf in elkaar te steken voor het Groeifeest van neefje T een week later. Even vastbesloten was ik ook over de keuze van de stof (In Den Beer) en het model (Burda 2005/10, n° 121).
Na kinderbedtijd ontruim ik dan ook met veel enthousiasme de eettafel. De lap stof blijkt bij het open plooien smaller dan een doorsnee stof. Geen probleem, ik ben van mening dat mijn ingenieuze brein het weer eens zal flikken om toch alles uit de lap te krijgen. Ik vouw, schik, vouw opnieuw, herschik tot ik alle rok-, pas- en zakdelen uit de lap heb geknipt. Trots overschouw ik de luttele snippers stof die nog over zijn en de geknipte patroondelen die klaar liggen om af te boorden. Dat heb ik weer prima gedaan.
Voor ik moe maar voldaan richting bed wil vertrekken, overloop ik nog een laatste keer het lijstje met benodigdheden en patroondelen in de werkbeschrijving. De euforie maakt plaats voor mistroostigheid: ik ontbreek een tweede zijpand en de stof is op. De teleurstelling wordt gedeeld met Manlief. Zoals bij alle Belangrijke Kwesties, heeft hij een oplossing: "Zoek een stofje dat er bij past voor dat tweede zijpand. Dat wordt een origineel effect." Daarom is hij dus mijn Man...
De volgende ochtend, zeil ik Mertens binnen, met in mijn zog Manlief en kinderen. Daar vind ik de laatste centimeters (net genoeg!) katoen in het perfecte geel, bijpassende gele bias om paspel van te maken, garen en een rits. De hele week werd er elke avond driftig genaaid en op zaterdagmiddag wordt  de voering nog gezoomd terwijl Man en kinderen al vertrekkensklaar zitten te wachten in de auto voor het ritje richting Groeifeest.
Geen kat die ziet dat die gele lap oorspronkelijk niet de bedoeling was. 't Is gewoon het allerhipste rokje ooit geworden, het zit als gegoten en het heeft zakken. Kortom, start de lopende band maar alvast!

 

biezeke

Terwijl de hele creatieve blogwereld gonst van Het Rokjesboek van Mme Zsazsa (en Elza D. niet te vergeten!), zijn we hier in huis volledig in de ban van een andere zaza, meerbepaald Zaza de kakkerlak uit Pluk van de Petteflet.
Iedere avond voor het slapengaan lees ik een hoofdstukje voor ons oudste mijnheertje. Hij zit altijd muisstil en gefascineerd te luisteren. Zelf beleef ik ook ontzettend veel plezier aan het voorlezen. We zitten gezellig samen in zijn grote bed en zijn lijfje leunt moe tegen het mijne. Het is een geweldig verhaal met vreemde woorden zoals plantsoen of etage en met intrigerende personages zoals Mevrouw Helderder of de Stampertjes. Alleen... mijn rug deed zo'n pijn van het lange zitten tegen de harde achterwand van mijnheertjes bed tijdens het voorlezen.

Daar moest dus een extra kussen komen, liefst met een mooi sloopje erom heen. Dus zocht ik leuke stofjes uit op het Stoffenspektakel. Na al die prachtige werkstukken die ik hier op het net voorbij zag flitsen - van kussen tot rokje en van broek tot dekbedovertrek (jawel!), stond ik te popelen om ook met paspel aan de slag te gaan. Zelfgemaakte paspel welteverstaan, want als we iets doen, gaan we all the way.
De trucen keek ik af bij elisanna, een fluitje van een cent. Mme Zsazsa kwam toch nog van pas, want uit haar boek halde ik de tip om voorgevouwen biais gewoon in twee te snijden. Veel minder werk dan openstrijken en dubbel vouwen en nog profijtig ook.

De paspel mooi tussen de naden stikken was een ander paar mouwen, maar de kneepjes van het vak worden door Mina Dotter (aka Polkadotjes) haarfijn uitgelegd. En oefening baart kunst, nietwaar, dus fabriekte ik meteen twee sloopjes.

En mijn rug? Daar gaat het nu veel beter mee...