veel klein geluk

Deze week konden we al heel wat klein geluk afvinken:
 
Laat ons hopen dat 2015 ook boordevol geluksmomentjes zit...

over kippen & mango's

Deze voormiddag trakteerde ik onze huiskip op een lekker feestmaal: zij pikte vlijtig wormen uit de grond daar waar ik het onkruid uithaalde. Zo werkten we samen eendrachtig aan de ontginning van een strookje grond voor onze Nieuwe Moestuin in het voorjaar.

Tijdens het ontbijt probeerde ik dit artikel uit te leggen aan de jongens. Ze waren behoorlijk onder de indruk en beseften hoe rijk wij eigenlijk wel niet zijn.
Vervolgens keek ik met een klein beetje schuldgevoel naar die berg cadeautjes die ik gisteren had ingepakt. Toch wil ik er ook graag van genieten zolang het geluk mij in de schoot geworpen wordt. En laat mij een beetje van dat geluk delen met iemand die het goed kan gebruiken. Als dat geen mooie gedachte is op deze kortste dag van het jaar.
Gelukkig is het morgen is al weer wat langer licht...

inpak-marathon

Gisteren racete ik heen en weer tussen thuis en de school: van drukpers in de klas naar fornuis thuis, jongens ophalen over de middag om thuis te lunchen, ze uiteraard ook weer terugbrengen, vervolgens als een wervelwind door het huis met de stofzuiger en een sopje en tenslotte van een tafeltje met glühwein en chocomelk op de speelplaats naar de zetel thuis.

Vandaag kwam ik het huis niet uit, behalve om de krant uit de brievenbus te halen. Terwijl de jongens bij oma en opa de kerstboom hielpen versieren, pakte ik snel een hele vloot cadeautjes in. Zoals elk jaar nam ik mij voor om veel cadeautjes zelf te maken, maar uiteindelijk is het huisvlijt-resultaat eerder beperkt gebleven, maar het paard zag dat het goed was.

   
patroon rokje: pauwenrokje uit: La Maison Victor | stof: de stoffenkamer

een gevaarlijke winkel

In principe startte mijn kerstvakantie dinsdagmiddag rond 16u en zou ik 19 dagen lang niet aan het werk hoeven denken (stel je voor!). Maar omdat ik zo oeverloos trots ben op de allermooiste tentoonstelling van dit najaar draafde ik vandaag toch gedwee op voor een interview. Ik profiteerde er meteen van om nog een paar inkopen te doen in de Stad voor ik terugkeerde naar mijn Dorp.

Terwijl ik in het plaatselijke shoppingcenter snel nog even wol haalde voor een paar babyslofjes, ontdekte ik een gevaarlijke winkel. Lees: veel mooie en vooral goedkope spulletjes. Ik kocht meteen nog een paar leuke kerstkadootjes en trakteerde ook mezelf op een nieuw huisdier.



Ze sloot meteen vriendschap met de andere dieren hier in huis.

kerstboodschap

Na het geharrewar van de afgelopen dagen was de hemel hier ten huize deze ochtend volledig opgeklaard. Dat gaf me weer zin om te bedenken wat voor leuke dingen de jongens en ikzelf deze middag samen konden gaan doen.

Ik wil al langer wat meer orde in de voorraad 'droge voeding'. Een reeks bewaardozen staat ondertussen keurig in het gelid, gevuld met graan, rijst, pasta, suiker,... Maar er blijven nog een heleboel doosjes en potjes over. Het zijn vaak ingrediënten die ik ooit eens voor een welbepaald recept heb gekocht en waar ik maar een kleine portie van nodig had. Die moeten dus de kast uit en liefst niet in de vuilnisbak.

Het eerste pakje dat vandaag sneuvelde was een aangebroken doosje amandelpoeder. Ik weet niet meer waar ik die eetlepel amandelpoeder voor nodig heb gehad en amandelpoeder wordt nu eenmaal niet lekkerder door in mijn keukenkast te liggen, integendeel. Op zoek naar een recept dan maar. Zelf ben ik niet zo'n fan van taarten of cake met amandelpoeder en waar gaat er meer amandelpoeder in dan in... marsepein! Daar kon ik ook gewoon voor opgebruiken wat ik nog over had, zonder weer met een zielig restje over te blijven. 1 deel amandelpoeder mengen met 1 deel bloemsuiker. Eiwit toevoegen en kneden tot je een stevig deeg krijgt en nog wat vers limoensap erbij (die lag ook nog verweesd in de lade van de koelkast).



De jongens kneedden elk om beurt en rolden vervolgens kleine balletjes van de marsepein. Die gingen nog even door de cacao en klaar was ons snoepje voor vandaag. Er werd alvast een portie geleverd aan Opa opa en aan de yoga-juf. Met de laatste levering ging ook nog een kerstkaartje mee waarvoor Mijnheer O mij geheel spontaan volgende boodschap dicteerde:




En die eierdooier die ik over had, vraagt u zich nu waarschijnlijk af. Die verdween in een portie mayonaise. Nu moeten we binnenkort zeker eens frietjes eten om die voorraad weer op te krijgen...

niet voor de knutselles

- Heb jij zwarte stof?, vraagt ze.
Zij die altijd kleurtjes draagt en voor de vrolijkste prints kiest, vraagt naar zwarte stof.
Ik weet meteen hoe laat het is.

Dus zocht ik zwarte stof en vulde een trommel met zelfgebakken koekjes voor de jarige zoon.
Verdriet en feest gingen vandaag hand in hand op school...

het is al laat

Deze middag reed ik even op en af naar het werk. Mooi weer, cruisen met de auto zonder jongens op de achterbank. En toen klonk plots 'Het is al laat' van Yefgueni op de radio. Daar borrelden de tranen...

Haar laatste zon gaat onder

door een gat in het gordijn.

Ze zegt: Ik ben er klaar voor.

Maar hoe kan je dat ooit zijn?

Ze heeft zoveel gekregen,

maar waarom zo weinig tijd?

Voor haar niets en achter haar:

een ongelijke strijd.

't is weer voorbij die mooie zomer

Zo af en toe vond ik het 's ochtends kil beneden en sjoemelde ik wat met de thermostaat. Gisterenochtend was de centrale verwarming eindelijk spontaan gezwicht en 's avond snorde de kachel reeds heerlijk warm toen ik thuis kwam. We hebben het tot 7 oktober volgehouden, maar de zomer is nu echt wel voorbij.

Op het einde van de zomervakantie versierde ik als herinnering voor de Mijnheertjes een mok met een greep uit wat ze allemaal beleefd hadden. De jongste nam de mok ook mee als geheugensteuntje om over zijn vakantie te vertellen in de praatronde. Wat de juf meteen inspiratie leverde voor een volgend knutselklusje.

Nu kunnen we nog een winter lang bij het ontbijt mijmeren over die mooie zomer en al het lelijke ervan gewoon vergeten.

mok: Hema

porseleinsift: De Banier

een juffen-taartje

Al voor het tweede jaar op rij zorg ik op de Dag van de Leerkracht voor een taartje voor de juffen. Het worden nooit bewerkelijke taarten en ik laat me altijd inspireren door het moment. Vorig jaar had ik heel weinig tijd om de taart bakken, dus koos ik  - heel toepasselijk - voor de 'appeltaart gauwgereed'.
Dit jaar kwamen we op zondagmiddag thuis, na een nachtje logeren bij de schoonouders. De taart moest dus gebakken kunnen worden met wat ik in huis had. Mijn hoofd stond op zaterdag (voor we vertrokken en alle winkels nog open waren) namelijk nog niet op taarten bakken. Ik had nog een paar rijpe peren over van ons fruitpakket van vorige week. Super zoete en sappige peren, dat wel, maar net iets te rijp naar ons aller zin hier thuis om nog gewoon zo op te eten.
Het moest dus een perentaartje worden. In mijn beperkte collectie bakboeken stond vreemd genoeg geen enkele perentaart. Het grote web dan maar aangesproken. Toen begon de afvallingsrace volgens de inhoud van mijn keuken- en koelkast: geen recept met bladerdeeg, of met room,...
Ik eindigde bij een Franse perentaart, alhoewel ik ook geen abrikozenconfituur in huis had om over de bodem uit te smeren. Maar dat leek mij niet essentieel voor een lekkere taart. Nu maar hopen dat de juffen dat ook vinden....

Oscar

Bij het open maken van de saaie bruine kartonnen postdoos spatten de kleurtjes er bijna uit. De zachte  wolletjes zijn aangekomen!

Voor wie ook een Oscar wil breien wil ik wel eens een theekransje organiseren...

Ninja!

In lang vervlogen tijden, toen ik nog zowat dagelijks treinde, zette ik mijn mede-treindames aan tot huisvlijt. Eentje was na het kleine duwtje helemaal gelanceerd en breit en naait er sindsdien vrolijk op los.
Ex-collega en vriendin i. heeft nog af en toe een duwtje nodig. Maar dat vind ik helemaal niet erg. We besteden de kinderen dan even uit aan onze wederhelften en kunnen weer eens bijpraten terwijl er ook nog nuttige werken worden verricht.

Deze keer had i. haar zinnen gezet op een zelfgemaakt hemd voor haar lentefeestvierende zoon. Omdat we beiden Homemade mini couture kado gekregen hadden en de Theo op dat moment nog niet beschikbaar was, startten we in de kerstvakantie met het uittekenen van het patroon en het knippen van de stof voor het Gingerbread hemd.
Ik wil er heel kort over zijn: ik denk dat Homemade mini couture nooit meer uit de kast komt. Op het einde lag er zeker en vast een mooi hemdje, maar de werkbeschrijving is erg summier en de graad van afwerking vind ik nogal minnetjes.
Omdat i. een pietje precies is, raakte haar hemd pas onlangs af. Mijn Gingerbread versie vond in januari reeds zijn weg naar een jarig vriendje van de Mijnheertjes.

De huisvlijtcoaching van vriendin i. wordt altijd betaald in natura: een lekkere lunch ten huize i., een potje zelfgemaakte confituur of een lapje stof. Deze keer kreeg ik de rest van de ninja-stof die i. gebruikt had voor haar hemd. I. en ik waren het er immers over eens dat een compleet ninja-ensemble te veel van het goede zou zijn.
Het was even zoeken naar een geschikt patroon, maar ik kreeg er nog net een short uit voor Mijnheer O. Een short met diepe zakken voor steentjes, touwtjes, briefjes, takjes,....



astronautenstof: De Stoffenkamer
ninja-stof: De Stoffenkamer
patroon ninja-short: Knippie 2011/n° 3

paardengek

Ja, ik kan het mij nog vaag herinneren, dat ik als meisje paardengek was. Het beperkte zich echter tot het verslinden van boeken die zich afspeelden op een manage, waarbij zieke paarden en jaloerse vriendinnetjes doorgaans de hoofdrol speelden.
Die paardengekte groeide er vanzelf uit, samen met de Barbie-gekte geloof ik. En tot op heden zat ik nog nooit op een paard.

De tijden veranderen, maar toch niet zo heel fel blijkbaar.
Vandaag waren we te gast bij een nichtje van de Mijnheertjes dat haar lentefeest vierde. Terwijl ik een poosje geleden mijn feestoutfit afwerkte, polste ik alvast bij de mama van het feestvarken wat meisjes van zes zoal fijn vinden dezer dagen. Ik ben daar namelijk niet zo in thuis, want er werden mij - zoals u weet - twee jongens in de schoot geworpen. Ridders, auto's, kranen, graafmachines, politie- en brandweermannen zwaaien hier thuis de plak. Mama feestvarken leverde mij een mooi verlanglijstje, waar naast Barbie (!) en Lego Friends onder meer ook 'paarden' op stond.

Daar mijn motto Tijd als grondstof is, probeer ik altijd onder de een of andere vorm tijd cadeau te geven. Na het doornemen van het verlanglijstje begonnen de radertjes hierboven te draaien, mijn vingers speurden als vanzelf het net af op zoek naar paardenstofjes. Eerst was ik niet echt wild te krijgen van wat ik zag passeren. Die prints met levensechte paarden vond ik ronduit afgrijselijk. Een meisje van bijna negen verzekerde me dat het super coole stof was, dus bestelde ik bij Koekepeertje een halve meter.

Daar ga ik eens supersnel een rimpelrokje van maken, zo dacht ik. Maar ik ben geen madam van snelle rimpelrokjes, dat had ik vooraf moeten weten.
Dus knipte ik de zelfkanten er af, bepaalde de uiteindelijke taillebreedte en rekende vervolgens zorgvuldig uit waar er stolpplooitjes moesten komen. Al speldend, rijgend en stikkend vond ik de stof steeds mooier.



En met het gouden biaislint als zoompje begon ik het bijna jammer te vinden dat ik het niet een paar maten groter had gemaakt...


paardenstof: Koekepeertje

rits, knopen en biaislint: De Stoffenkamer

één boek per dag

Het zou een doktersvoorschrift kunnen zijn voor het overleven van een lang weekend: één boek per dag. Vrijdagavond kreeg ik na school(feest)tijd een stapeltje handwerkboeken mee van een schoolmama en kon ik het superlange weekend (vier dagen) lekker bladeren en mijn naaiverlanglijstje bijwerken.



Wat ik zeker noteerde was een hele reeks tassen uit Mijn tas, waar clutch Tilly bovenaan de ranglijst werd geplaatst. In de lente-editie 2014 van La Maison Victor viel ik voor de jongenstrui Oscar en bestelde prompt het garen bij Wolshop Grensstreek. Ik sta alvast op wacht bij de brievenbus...

...en eentje voor de zon!

Vandaag viel het water met bakken uit de hemel. Voor één keer sloeg ik het aanbod van een lift naar school dan ook niet af en leende ik deze middag de ouderlijke wagen voor het wegbrengen van Mijnheer O naar de yogales. Het kleinste Mijnheertje en ik genoten voor een keertje ook niet van ons uurtje samen op de speeltuin, maar profiteerden ervan om met de auto een paar boodschappen te doen. We trakteerden ons allebei op een paar nieuwe sandalen in het vooruitzicht van zomers weer dit weekend.
Omdat ik jullie niet op een paar sandalen kan trakteren, laat ik jullie meegenieten van het zonnehoedje dat van de band rolde.



Het zonnehoedje in kwestie stond al een poosje op mijn naai-verlanglijstje, maar het is niet echt een model waar ik mijn kleuterzonen in zie rondlopen. Dus toen vriendin C. een frêle meisje op de wereld zette, had ik het perfecte excuus.
Met het zonengeweld hier in huis, bleken meisjesstoffen ver te zoeken in mijn voorraad. Een geweldig excuus om nog eens een nieuw stofje uit te zoeken bij De Stoffenkamer.
Fleurs des îles van Petit Pan voor Fleur, passender kon ik het niet vinden.
Petit Pan heeft ook biaislint van hun stofjes, maar deze kon ik niet meteen vinden in het aanbod. Dus leende ik de biaislintmaker uit de alaambak van Oma Oma. Super eenvoudig is dat, zo zelf biaislint maken, maar het verbruikt wel wat stof door het schuin knippen. Toch maakt het bijpassende biaislint het mutsje helemaal af.



Even, heel even maar, vond ik het een ietsiepietsie jammer dan ik nooit een dochter heb gehad. Maar met een nichtje & deze meisjesbaby erbij, kan ik af en toe eens iets frullerigs maken als de nood te hoog wordt...

fietsrokje #2

Twee jaar geleden startte ik de band, maar na aankoop van een lap stof en het knippen van de patroondelen, begon te band te haperen. De stukken belanden na een poosje in de doos met halffabrikaten.
Telkens ik mijn spelden bovenhaalde, keek ik eerst een beetje verbaasd naar het halflege doosje en werd er vervolgens aan herinnerd dat er ergens nog heel veel spelden in wat lappen stof zaten.

Toen enkele weken geleden de machinerie der verkiezingspropaganda op gang werd getrokken, startte ik mijn eigen lopende band. Omdat ik stevig met beide voetjes op de grond sta in plaats van ergens in het ijle te zweven, had ik geen boodschap aan die politieke praat. De verleiding om 's avonds na gedane arbeid in de zetel te ploffen verdween als sneeuw voor de zon. Telkens het startsein voor een volgend moddergevecht werd gegeven, knipte ik de naaimachine aan. Telkens de discussies hoger oplaaiden, duwde ik wat harder op de pedaal of liet mijn strijkijzer luidruchtig stoom afblazen.
En zo rolde er weer het een en ander van de band...

De verfrommelde rokdelen werden opgediept uit de lappenmand, de plooien gladgestreken en alle delen werden vakkundig aan elkaar gestikt. Het binnenbeleg knipte ik uit de allerlaatste snippers van een zonenhemd.



Het rokje lag al twee jaar te wachten, dus daar kunnen nog wel een paar weken bij. Ik bewaar het nog even voor een lentefeestje. Daarna mag het mee op de fiets, want mijn witte fietskuiten hunkeren naar zon en het aantal fietsvriendelijke rokjes in mijn garderobe is eerder beperkt.

gelukkig op een moederdag zonder cadeautjes

Deze ochtend waren er geen geknutselde cadeautjes voor moedertjesdag, zelfs geen lieve wensen van mijn kroost. Voor ik het vergeet: van hun vader kreeg ik wel een extra koffiekoek bij het ontbijt.
Dit jaar worden er op de school van mijn kinderen geen moeder- en vaderdagknutsels meer gemaakt. Niet omdat de juffen het moe zijn om iets te verzinnen, maar omdat het voor veel kinderen tegenwoordig pijnlijker is om een moederdagcadeautje te maken dan om er geen te maken.
Ik kan ze bijna op één hand tellen: de kinderen die deze ochtend bij een 'klassiek' gezin wakker werden. Bij de meeste echter wordt de tijd tussen mama en papa netjes verdeeld, zijn er twee mama's of twee papa's, of is er geen mama of papa meer. En dan sta je daar met je knutselwerkje, gedichtje en voorraadje zoenen...

Dus dit was voor mij een hele mooie moederdag: samen zijn met mijn twee allermooiste cadeautjes en hun vader.

wild van borduren

Dat ik de laatste tijd wild ben van borduren, kon je hier eerder al zien en lezen. Ik probeer zelf nieuwe toepassingen te zoeken om mijn borduurvlijt op bot te vieren. Zo passeerden hier onder meer al geborduurde doosjes die perfect dienst kunnen doen voor kleine kadootjes of geboortesuiker, geborduurde postkaarten en geborduurde keukenhanddoeken.
En nu organiseert RADAR aanstaande zondag een workshop wildborduren: het perfecte moederdag-kado, al zeg ik het zelf.
Iedereen die een beetje wild wordt van borduren zakt zondag dan ook best af naar Sint-Eloois-Winkel!

foto: Radar

zondag

het begin van een zalige zondag

Zo'n dag...

Zo'n dag waarop de laatste resten weekendkrant worden uitgelezen,

waarop ik ontdek dat de bloeiende rucola niet alleen de moestuin opfleurt, maar ook ontzettend lekker ruikt,

en waarop de kinderen gewoon op de grond in slaap vallen...

binnengluren

Soms vergeet ik het wel eens: hoe gezellig onze woonkamer geworden is.

slingeren

geen dag om zonder slingers door te komen

het tafeltje van Rita Bocarne

Er zijn in ons huis veel tafels. Tafels van hem. Tafels van mij. Tafels van ons samen. Zo spreken we hier over "uw rode tafel", "mijn naaitafeltje", en... over "het tafeltje van Rita Bocarne".

Vandaag verhuisde ik een paar tafeltjes.

Mijn naaitafeltje is al van voor ik het mij kan herinneren mijn bureautje geweest. Er zit ergens in de ouderlijke archieven een prachtige dia waarop ik aan dat tafeltje zit te kribbelen op een stuk papier. Vanochtend offerde ik mijn naaiplek op en versleepte het tafeltje naar de slaapkamer van de oudste zoon. Die is namelijk hard toe aan een eigen plekje om op zijn beurt op een stuk papier te kribbelen. Het tafeltje is waarschijnlijk ooit als afdankertje van mijn grootouders bij mijn ouders terecht gekomen. Nu het bij de vierde generatie is aangekomen kan het wel een opknapbeurt gebruiken. Ik droom over knalgele poten...



Het tafeltje van Rita Bocarne verandert geregeld van plaats en functie. Toen ik indertijd bij Manlief kwam inwonen en ergens mijn kleren kwijt moest, kreeg ik dat tafeltje toegewezen. Zo werd zijn tafeltje een beetje mijn tafeltje. Maar het was dus oorspronkelijk het tafeltje van Rita Bocarne. Net zoals ik indertijd verwacht u waarschijnlijk een mooi verhaal als een tafeltje de eer krijgt om naar een persoon te worden vernoemd. Alle raadselachtigheid verdween echter als bij toverslag toen ik na enige tijd te horen kreeg dat Rita Bocarne gewoon de naam was van de dame die de winkel uitbaatte waar dat tafeltje vandaag kwam. Maar het blijft in ons huishouden tot op vandaag "het tafeltje van Rita Bocarne", zo weten we altijd perfect over welk tafeltje het gaat.
Na een intermezzo als computertafeltje werd het tafeltje een poosje gestockeerd zonder dat het gebruikt werd. Met de komst van de tweede zoon werd het in ere hersteld als extra verluiertafel. En nu is het ook die functie ontgroeid en dreigde opnieuw overbodig te worden.
Vandaag zeulde ik het tafeltje de trap af en gaf het voorlopig een plekje in de woonkamer als tijdelijke computerplek voor Manlief. Een mooi plekje om mijn nieuwe verstelwerk te fotograferen:

zoonloos

kijk, daar gaat hij
voor het eerst een paar nachtjes uit logeren
op plattelandsklas
bijna was hij op zondagavond al vertrokken

de kleine zoon mist zijn broer
of doet alsof
want stiekem geniet hij van de tijd
die hij nu niet moet delen
hij tovert voor het slapengaan
nog even zijn broer erbij

bruggen

Ook al heb ik al twee keer zelf mijn ontslag gegeven, toch was het nooit met slaande deuren, in tegendeel. Tien jaar geleden kon ik als pas afgestudeerde meteen aan de slag, sowieso iets om dankbaar voor te zijn. Toen ik er na een paar maanden vertrok, had ik ook nog een paar goede vrienden bijgemaakt. Even later hield ik er door relatiebemiddeling van een ex-collega bovendien mijn echtgenoot-to-be aan over. Mijn eerste werkervaring was dus in veel opzichten een succes ;-)

Op werkplek nummer twee bleef ik wat langer hangen. Mijn collega's zagen me verpoppen van single tot echtgenote en van echtgenote tot moeder.
Ik bleef er lang genoeg om heel wat collega's te zien komen en gaan.
Lang genoeg om lief en leed te delen.
Lang genoeg om mensen beter te leren kennen. Zo heb ik nu onder andere een vriendin die af en toe medeplichtig wil zijn aan huisvlijtcriminaliteiten.
En afgelopen woensdag sprong - zowat een jaar na vertrek - een ex-collega binnen om eens bij te praten. Ze kent mijn zwaktes en gaf me een prachtige lap Afrikaanse stof cadeau. De jongens dartelden door het gesprek heen, zoals jonge veulens dat kunnen. Die paar uurtjes waren veel te kort om dat voorbije jaar in te vertellen, maar ik nodig ze nog wel eens uit.
Voor een vers kopje thee, met vrolijke Afrikaanse kussen op mijn nieuwe tuinstoelen...

Ward zit in mijn hart

Ik las het onlangs nog bij mama Saartje: "Dus dames die nog een meter moeten kiezen voor hun ongeboren kind: kies wijs, kies een creatieve vriendin." Dat had een van vriendinnen een paar maanden geleden waarschijnlijk ook in gedachten, want ik werd vorige week super trotse meter van een 8-maandertje.
Zoals zijn geboortekaartje laat vermoeden was Ward  - ondanks zijn verkorte verblijf in het warme bubbelbad - een wolk van een baby. Het duurde wel een paar dagen voor ik 'm in levende lijve te zien kreeg en ik was er bijna net zo blij mee als met mijn eigen zonen.
Dat van die creatieve vriendin werd meteen al in daden omgezet met een eerste zelfgemaakt kadootje:

vandaag

Vandaag was de dag dat
- ik voor het eerst dit jaar weer een wasje buiten aan de waslijn te drogen hing (het kon al eerder, maar 't paste nooit)
- mijn nieuwe kast door de jongens ingepalmd werd als politiekantoor met vele kamers en een ondergrondse parking
- ik de koelkast leeg maakte en de voorraad soep in de diepvries aanvulde (zoals elke woensdag omdat op donderdag een lading verse groenten komt)
- er een kleine prins op bezoek kwam in de keuken

als dat maar goed komt...

Het is altijd een klein beetje toveren als je zo'n afzichtelijke aan elkaar genaaide hoop stof binnenstebuiten keert en er na wat recht trekken een wonderschoon ding tevoorschijn komt:

Zo'n omslagje voor het gezondsheidsboekje is al een hele poos een standaard kraamkado voor (vlaamse) baby's. Ze vallen erg in de smaak, waarschijnlijk omdat de mama's in kwestie er zo'n fijne reacties op krijgen. Ze vallen zelfs zo hard in de smaak dat er al speciaal naar gevraagd wordt of er eentje gemaakt zal worden als er een nieuwe spruit op komst is.

Vaak probeer ik om het omslagje af te stemmen op het geboortekaartje. Als je zelf dat geboortekaartje mag maken, is dat natuurlijk een groot voordeel. Nu ze er is, mag ik het eindelijk in volle glorie tonen:

Nancy rules!

Maanden hebben we geduldig gewacht, daarna weken uitgekeken om vervolgens nog dagen ongeduldig te wachten op het spetterende nieuws: ons nieuwe nichtje is geboren!

Ons gloednieuwe nichtje had een codenaam gekregen: Nancy. Ik was namelijk verantwoordelijk voor het geboortekaartje van ons gloednieuwe nichtje en vond 'naam' zo'n knullig alternatief bij de voorbereidende werken. 'Nancy' schreef ik op het eerste ontwerp, er redelijk zeker van dat dat niet op de shortlist stond bij mama & papa in spe.

Als kraamkadootje maakte ik van een restje vossenstof een superzacht knuffeldoekje dat ook een lusje heeft voor een fopspeentje:

Ik verborg ook nog een klein grapje:

[nancy]












vossenstof: vermiljoenshop
fleece: de stoffenkamer
patroon: Knippie 2013/5

welkom in 2014!

365 blanco dagen die voor ons liggen
laten we er iets moois van maken

PS het kaartje leest als een kalender voor 2014, voor wie nog late kerstwensen te versturen heeft, ligt er een pakketje van 10 kaartjes klaar - laat een reactie achter en ik pik er zondagavond een gelukkige uit