smokkelwaar

Bij Spiegelstiksels las ik dat ze dit jaar hard haar best wil doen om de stoffenvoorraad weg te werken. De stoffenvoorraad hier ten huize valt eigenlijk best mee, vind ik: slechts één schap in de Kewox-kast. Maar toch: stof kan beter geen stof liggen vergaren, de kwaliteit wordt er niet beter op met de jaren. Er zitten bovendien lappen stof tussen die gekocht werden toen ik nog zwanger rondwaggelde of baby's wiegde en die tijd ligt al lang achter mij. Die lappen worden stilaan te klein om er nog iets voor de Mijnheertjes uit te knippen. Gelukkig is er nog een klein metekindje en een klein nichtje. Maar die groeien als kool, dus die kleine lappen stof moeten met spoed verknipt worden.

Hoog tijd om te destashen. Ik postte dat ik voorzichtig zou beginnen met 1 weg / 1 nieuw, maar ondertussen zijn er al wat stofjes opgebruikt en heb ik nog geen nieuwe gekocht. Eerlijk is eerlijk: ik doe het vooral omdat ik graag eens zonder schuldgevoel nieuwe stofjes wil kopen. Dus probeer ik momenteel de knip nog wat langer op de portefeuille te houden en met makkelijke projecten die veel stof vragen mijn voorraad in een sneltempo te doen slinken. Zoals u zometeen kan lezen, smokkelde ik onderweg echter een nieuw stofje binnen én snel weer buiten.

Project nummer 1 stond op mijn projectenlijst voor 2014. Nu zijn we al even 2015, dus probeerde ik in de gauwte de laatste items van die lijst te schrappen. Na een miskoop kreeg ik van Oma Nele een lap stevige, felgroene stof met bloemetjes met de boodschap "om kussen of zo mee te maken voor Anna" (die toen nog gewoon Nancy heette). Toen Mijnheer T het lotje van kleine Anna trok bij de familiale kerstcadeautjesloterij, was het voor mij de perfecte gelegenheid om de stof eindelijk te verknippen. Voor alle duidelijkheid, wij vierden pas kerst begin maart.
Er werden drie kussenslopen genaaid volgens het beproefde recept en koos telkens een ander kleurtje paspel. Mama Anna was heimelijk jaloers op zoveel kleur en zachtheid. Dus maakte ik alvast een mental note voor het volgende kerstfeest...

Voor het tweede project smokkelde ik dus een beetje.
De jongens mochten dit weekend samen naar een verjaardagspartijtje van een vriendje op school. De mama van het feestvarkentje kruipt zelf ook geregeld achter de naaimachine, dus een zelfgemaakt cadeautje zou bij zoonlief vast ook wel in goede aarde vallen. Na even poolshoogte te nemen over mogelijke verkleedpartijen en een enthousiaste reactie later, dook ik in het verkleedklerenboek van La Maison Victor. De cape vond ik een tof idee, daar kunnen ze veel kanten mee uit. En daar kruipt veel stof in, ha!
Een paddenstoelenstofje dat hier al jaren ligt en ondertussen niet meteen een project kreeg toegewezen, viste ik uit de stapel. De lap groene stof smokkelde ik van De Stoffenkamer het huis binnen en even later al weer buiten. Het excuus: ik had echt geen lap bijpassende stof die groot genoeg was. Het is een leuk en snel-klaar naaiproject. De Mijnheertjes staan al aan te schuiven om hun eigen exemplaar af te halen.

 

De stand staat op 3 - 1 (out / in).

vader & zonen

Vader hangt des avonds, na de zware dagtaak wel eens in de zetel voor de tv. Op zo'n momenten kan je geen kussens genoeg hebben.

Voor papadag had ik een leuk ideetje in mijn hoofd. Maar zomaar een lapje borduren, leek mij niet zo zinvol. Het lapje inkaderen leek mij al helemaal te zot, temeer wij hier met een bak kunstwerkjes staan die geen plekje aan de muur vinden omdat wij niet van volle muren houden. Dus speel ik maar van tijdelijke tentoonstellingen hier bij ons thuis.

De toegelaten werken beperken zich voornamelijk tot de schoonouders en een wandje portretten.

Het leuke ideetje werd dan maar op een kussenovertrek geborduurd: de handen van mijn mannen, anno 2013. Eigenlijk is dit meer een kussen voor mezelf, bedenk ik nu...

knusse kussens

Vorige zondag had ik hier weer een fijn huisvlijtdagje. De verwachte opkomst werd eerst gehalveerd door drukke agenda's van de dames. vervolgens werd het gezelschap aangevuld met twee speelkameraden voor de Mijnheertjes. Met al dat jong geweld in de buurt waren de verwachtingen over afgewerkte resultaten wat minder hoog gespannen. Maar de twee aanwezige dames gingen toch tevreden naar huis met een knusse kussensloop.
Druk in de weer met het verlenen van naaibijstand en de catering, raakte ik niet verder dan het omspelden van mijn lapjes. Gelukkig had ik mijn huiswerk al gemaakt.

 

biezeke

Terwijl de hele creatieve blogwereld gonst van Het Rokjesboek van Mme Zsazsa (en Elza D. niet te vergeten!), zijn we hier in huis volledig in de ban van een andere zaza, meerbepaald Zaza de kakkerlak uit Pluk van de Petteflet.
Iedere avond voor het slapengaan lees ik een hoofdstukje voor ons oudste mijnheertje. Hij zit altijd muisstil en gefascineerd te luisteren. Zelf beleef ik ook ontzettend veel plezier aan het voorlezen. We zitten gezellig samen in zijn grote bed en zijn lijfje leunt moe tegen het mijne. Het is een geweldig verhaal met vreemde woorden zoals plantsoen of etage en met intrigerende personages zoals Mevrouw Helderder of de Stampertjes. Alleen... mijn rug deed zo'n pijn van het lange zitten tegen de harde achterwand van mijnheertjes bed tijdens het voorlezen.

Daar moest dus een extra kussen komen, liefst met een mooi sloopje erom heen. Dus zocht ik leuke stofjes uit op het Stoffenspektakel. Na al die prachtige werkstukken die ik hier op het net voorbij zag flitsen - van kussen tot rokje en van broek tot dekbedovertrek (jawel!), stond ik te popelen om ook met paspel aan de slag te gaan. Zelfgemaakte paspel welteverstaan, want als we iets doen, gaan we all the way.
De trucen keek ik af bij elisanna, een fluitje van een cent. Mme Zsazsa kwam toch nog van pas, want uit haar boek halde ik de tip om voorgevouwen biais gewoon in twee te snijden. Veel minder werk dan openstrijken en dubbel vouwen en nog profijtig ook.

De paspel mooi tussen de naden stikken was een ander paar mouwen, maar de kneepjes van het vak worden door Mina Dotter (aka Polkadotjes) haarfijn uitgelegd. En oefening baart kunst, nietwaar, dus fabriekte ik meteen twee sloopjes.

En mijn rug? Daar gaat het nu veel beter mee...