Hoe gaat het nog met de kindjes?

Het toeval wil dat ik gisteren een aantal ex-collega's terug zag.
- En hoe gaat het nog met de kindjes?

Ik slikte even bij het woord kindjes. Drie jaar geleden zegde ik met een krop in de keel een mooie vaste baan vaarwel. Toen had ik nog een peuter en een 4-jarige kleuter onder mijn vleugels.
Deze middag rondde ik mijn allerlaatste oudercontact als kleuterouder af. De jongste dendert met een sneltreinvaart richting eerste leerjaar. Toen ik om halfvijf mijn collega uitlegde waarom ik op tijd moest vertrekken vandaag, werd ik er zowaar een beetje emotioneel van. Het is een huizenhoog cliché, maar de kleutertijd van de jongste is voorbij gevlogen. Alweer een tijdperk dat ik stilaan moet afsluiten.

Het lijkt alsof ik gisteren nog mijn baan opzegde en de jongste voor het eerst naar de kleuterklas huppelde op een mooie septemberochtend...

luxeverzuim

In mijn tijd bestond dat al: luxeverzuim. Steevast vertrokken ze al de laatste schooldag voor de vakantie naar een winterse bestemming. Steevast kwamen ze terug met van die panda-ogen: bleke vlekken in een voor de rest zongebruind gelaat. Soms kwamen ze terug op krukken.


E. deed dat ook. Die vertrok soms wel een week eerder. Ik hield dan mooi de notities bij van de gemiste lessen. Als bedanking kreeg ik telkens een mooie tuinagenda of een opschrijfboekje. E. wist dat ik daar zot van was, van opschrijfboekjes en tuinagenda's. In de tuinagenda's noteerde ik netjes en precies wat ik had gezaaid of gepland in mijn stukje van de ouderlijke tuin. De agenda's zijn ondertussen allemaal verdwenen op de weg van mijn leven. Maar zo'n notitieboekje heeft het wel overleefd. Waarschijnlijk omdat ik - gezegend met een schoolagenda - toen niet meteen het nut inzag van blaadjes met weekplanningen. Een kleine 20 jaar later hou ik geen notities meer bij voor klasgenoten, maar run ik een huishouden. Een huishouden met een wekelijks groentepakket en sinds kort hoort dat ook een weekmenu bij. En laten nu net die kleine notitieblaadjes bijzonder goed van pas komen om mijn weekmenu neer te pennen. Het formaat is precies goed om met een magneetje aan de dampkap te bevestigen. Elke dag een snelle blik en nooit meer piekeren over wat er die dag op tafel moet komen.

Dankjewel E.
 

vaar wel

Vaak hoor ik verzuchtingen over de haat-liefde-verhouding die mensen hebben met facebook. Sinds kort maakt facebook mij er regelmatig op attent dat ik een herinnering heb om op terug te kijken. Dat gaat dan over een post van exact x aantal jaar terug. En eigenlijk vind ik dat fijn. Soms moet ik even nadenken bij mijn cryptische posts, maar meestal komt er snel een glimlach tevoorschijn.



Soms komen er ook reacties en berichten naar voren die je kan nalezen. Wat doet het vreemd om daartussen woorden te lezen van iemand die er al een poosje niet meer is. Met kleine opgewekte brokjes tekst is ze af en toe weer aanwezig in mijn leven. Woorden geschreven tijdens haar laatste strijd. Banale woorden die mij plots heel dierbaar zijn.
En als zalf op de wonde klonk vandaag in de middeleeuwse abdijrefter op mijn werk het lied dat mij altijd aan haar zal doen denken. Vaar wel, Katrien.

blommen

In ons huis hangt er hier en daar kunst, met een kleine (van mijn kinderen bijvoorbeeld) en met een grote K (van mijn schoonouders). Zelfs de artistieke aspiraties van Manlief uit lang vervlogen tijden kregen een mooie plek in huis. Wat mij echter het meest dierbaar is, is dit bloemenschilderij, gemaakt door mijn oma. Het stilleven ziet er misschien wat banaal uit, maar ik herken er mijn oma's liefde voor bloemen in.
Een poosje geleden ontdekte ik dat er zoiets bestond als een generatieboeket. In oma's boeket zou zeker mimosa gezeten hebben...

half-fabrikaten

Het doet me altijd terugdenken aan de lessen Technologische Opvoeding: half-fabrikaten. Maar zo noem ik ze: de reeds geknipte patroondelen uit stof, de half in elkaar gezette naaisels, de breisels waar de draadjes nog van ingestopt moeten worden en de kledingstukken waar eens iets aan versteld moet worden. Ze verdwijnen samen in een grote mand.
Zo op gezette tijdstippen neem ik mij voor om eerst die mand leeg te werken alvorens ik de schaar zet in alweer een nieuwe lap stof. Dat lukt natuurlijk van geen kanten, dus ben ik al lang blij als er geen nieuwe stukken bijkomen in die mand. En af en toe raakt er ook wel eens iets helemaal af.

Onlangs viste ik de verknipte stofdelen voor een winterrok uit de mand met half-fabrikaten. Eigenlijk nog zo slecht niet, dat ze een beetje 'gerijpt' hadden, want ondertussen heb ik een mooier rok-patroon in mijn patronenmap. Dus legde ik nieuwe patroondelen op de reeds geknipte en knipte hier en daar wat bij.
Voor de binnenband had ik ondertussen ook een geweldig idee: een restje stof van een jurk die mijn grootmoeder heel lang geleden droeg. De stof vind ik eigenlijk afgrijselijk lelijk, maar er zitten zoveel herinneringen aan vast dat ik het nooit over mijn hart kon krijgen om het lapje weg te gooien. En nu draag ik dus een stukje oma met me mee...

sweet 16

Mijn 16-jarige ik?
Daar weet ik niet zoveel meer over. Ik zou hard moeten zoeken naar foto's en notities om te weten hoe ik er toen uitzag, wat ik toen deed en wat er zoal in mijn hoofd omging.

Het eerste wat me te binnen schoot toen ik me mijn 16-jarige ik voor de geest probeerde te halen was dat ik toen moest beslissen welk keuzevak ik de laatste twee jaar van het middelbaar zou volgen. De ietwat vreemde keuzemogelijkheden voor mijn studierichting bestonden uit: biologie, Duits of Spaans. Toen was ik, gezien mijn liefde voor alles groeit en bloeit, ervan overtuigd dat ik Biologie zou gaan verder studeren, dus de keuze was snel gemaakt.
Een aantal jaar later heb ik die keuze grondig vervloekt. Ik ging namelijk Geschiedenis studeren in plaats van Biologie en daar kom je wel eens een Duitse tekst tegen. Ik kreeg er ooit een herexamen voor omdat ik die tekst niet helemaal had begrepen. Maar ook aan het studeren kwam een eind. En in het Duits kom ik nog steeds niet verder dan de bestelling van een appelstrudel met slagroom. Dat komt ooit nog wel eens van pas, zeker weten.
Er dook opnieuw enige wrevel over mijn keuze op toen ik een paar jaar geleden een rokje wou maken uit het Spaanse naaitijdschrift Patrones. Had ik maar Spaans gekozen, verzuchtte ik. Maar gelukkig had ik genoeg naaiervaring en verbeeldingskracht om de puzzel van patroondelen correct in elkaar te zetten. En het bleek bovendien een super praktisch fietsrokjesmodel te zijn dat op dit eigenste ogenblik opnieuw gebruikt wordt voor een winterse versie.
Misschien ben ik after all toch wel blij dat mijn 16-jarige ik voor biologie gekozen heeft zodat termen als eutrofiëring en mitochondriën mij vertrouwd in de oren klinken. Daar heeft een mens vandaag de dag toch nog altijd iets aan.

Het volgende wat in mijn hoofd opkwam terwijl ik mijmerde over 16 zijn, was dat toen in de zomervakantie mijn beste vriendin verhuisde naar Oostende, maar dat er in september al een nieuwe vriendin klaar stond uit... Oostende. Ik werd weer gewoon Annelies genoemd in plaats van Lies, om alle verwarring te vermijden (ergens anders verliep dat gek genoeg omgekeerd).
Had toen iemand gezegd: binnen een jaar of twintig wordt je meter van haar tweede kindje, ik had het niet geloofd. Net zomin waarschijnlijk als ik had geloofd dat ik graag zou koken, getrouwd zou zijn, twee zonen zou hebben en op nog geen boogscheut van mijn ouderlijk huis zou gaan wonen. 't Kan verkeren...

het is al laat

Deze middag reed ik even op en af naar het werk. Mooi weer, cruisen met de auto zonder jongens op de achterbank. En toen klonk plots 'Het is al laat' van Yefgueni op de radio. Daar borrelden de tranen...

Haar laatste zon gaat onder

door een gat in het gordijn.

Ze zegt: Ik ben er klaar voor.

Maar hoe kan je dat ooit zijn?

Ze heeft zoveel gekregen,

maar waarom zo weinig tijd?

Voor haar niets en achter haar:

een ongelijke strijd.

't is weer voorbij die mooie zomer

Zo af en toe vond ik het 's ochtends kil beneden en sjoemelde ik wat met de thermostaat. Gisterenochtend was de centrale verwarming eindelijk spontaan gezwicht en 's avond snorde de kachel reeds heerlijk warm toen ik thuis kwam. We hebben het tot 7 oktober volgehouden, maar de zomer is nu echt wel voorbij.

Op het einde van de zomervakantie versierde ik als herinnering voor de Mijnheertjes een mok met een greep uit wat ze allemaal beleefd hadden. De jongste nam de mok ook mee als geheugensteuntje om over zijn vakantie te vertellen in de praatronde. Wat de juf meteen inspiratie leverde voor een volgend knutselklusje.

Nu kunnen we nog een winter lang bij het ontbijt mijmeren over die mooie zomer en al het lelijke ervan gewoon vergeten.

mok: Hema

porseleinsift: De Banier

gelukkig op een moederdag zonder cadeautjes

Deze ochtend waren er geen geknutselde cadeautjes voor moedertjesdag, zelfs geen lieve wensen van mijn kroost. Voor ik het vergeet: van hun vader kreeg ik wel een extra koffiekoek bij het ontbijt.
Dit jaar worden er op de school van mijn kinderen geen moeder- en vaderdagknutsels meer gemaakt. Niet omdat de juffen het moe zijn om iets te verzinnen, maar omdat het voor veel kinderen tegenwoordig pijnlijker is om een moederdagcadeautje te maken dan om er geen te maken.
Ik kan ze bijna op één hand tellen: de kinderen die deze ochtend bij een 'klassiek' gezin wakker werden. Bij de meeste echter wordt de tijd tussen mama en papa netjes verdeeld, zijn er twee mama's of twee papa's, of is er geen mama of papa meer. En dan sta je daar met je knutselwerkje, gedichtje en voorraadje zoenen...

Dus dit was voor mij een hele mooie moederdag: samen zijn met mijn twee allermooiste cadeautjes en hun vader.

het tafeltje van Rita Bocarne

Er zijn in ons huis veel tafels. Tafels van hem. Tafels van mij. Tafels van ons samen. Zo spreken we hier over "uw rode tafel", "mijn naaitafeltje", en... over "het tafeltje van Rita Bocarne".

Vandaag verhuisde ik een paar tafeltjes.

Mijn naaitafeltje is al van voor ik het mij kan herinneren mijn bureautje geweest. Er zit ergens in de ouderlijke archieven een prachtige dia waarop ik aan dat tafeltje zit te kribbelen op een stuk papier. Vanochtend offerde ik mijn naaiplek op en versleepte het tafeltje naar de slaapkamer van de oudste zoon. Die is namelijk hard toe aan een eigen plekje om op zijn beurt op een stuk papier te kribbelen. Het tafeltje is waarschijnlijk ooit als afdankertje van mijn grootouders bij mijn ouders terecht gekomen. Nu het bij de vierde generatie is aangekomen kan het wel een opknapbeurt gebruiken. Ik droom over knalgele poten...



Het tafeltje van Rita Bocarne verandert geregeld van plaats en functie. Toen ik indertijd bij Manlief kwam inwonen en ergens mijn kleren kwijt moest, kreeg ik dat tafeltje toegewezen. Zo werd zijn tafeltje een beetje mijn tafeltje. Maar het was dus oorspronkelijk het tafeltje van Rita Bocarne. Net zoals ik indertijd verwacht u waarschijnlijk een mooi verhaal als een tafeltje de eer krijgt om naar een persoon te worden vernoemd. Alle raadselachtigheid verdween echter als bij toverslag toen ik na enige tijd te horen kreeg dat Rita Bocarne gewoon de naam was van de dame die de winkel uitbaatte waar dat tafeltje vandaag kwam. Maar het blijft in ons huishouden tot op vandaag "het tafeltje van Rita Bocarne", zo weten we altijd perfect over welk tafeltje het gaat.
Na een intermezzo als computertafeltje werd het tafeltje een poosje gestockeerd zonder dat het gebruikt werd. Met de komst van de tweede zoon werd het in ere hersteld als extra verluiertafel. En nu is het ook die functie ontgroeid en dreigde opnieuw overbodig te worden.
Vandaag zeulde ik het tafeltje de trap af en gaf het voorlopig een plekje in de woonkamer als tijdelijke computerplek voor Manlief. Een mooi plekje om mijn nieuwe verstelwerk te fotograferen:

sokjes - Exmouth

De voorbije dagen was het geen weer om aan warme wollen sokken te denken. En toch was ik in de weer met warme wolletjes voor een paar babysokjes, want een mens moet vooruit denken, nietwaar. Zo'n maand of zes ongeveer. Want dan is het alweer keihard winter. Vrieskoud en zo, kan u zich dat nog herinneren? 't Is nochtans nog niet zo lang geleden dat mijn tenen er nog bijna afvroren.
Binnen een maand of zes ligt er bij ons in de familie namelijk weer een klein mensje in een wiegje, met koude voetjes. Pardon, rechtzetting: binnen een maand of zes ligt er bij ons in de familie namelijk weer een klein mensje in een wiegje, met heerlijke warme voetjes.
Omdat ik altijd zo blij wordt van de belofte van nieuw leven - zowel bij de eerste zaailingen in de tuin als bij de aankondiging van een kleine mens in wording - geef ik graag een pre-geboortekadootje. Om mijn eigen blijheid een beetje de kanaliseren. Een paar babysokjes, dat is toch het ultieme kadootje om als aanstaande moeder bij weg te dromen en je alleen de allerzoetste babyvoorstellingen te maken. Zo'n paar dat je af en toe eens kan vastnemen en meten op je handen: zo klein zullen die voetjes dus zijn... Dus was in in de warme zomerse dagen in de weer met warme wolletjes. Om toch een stukje van die zomerse warmte in de sokjes te stoppen, koos ik voor knalgele wol.


Uit ervaring weet ik dat dit model sokjes perfect aan trappelende babyvoetjes blijft zitten. Mijn moeder weet dat, en mijn grootmoeder en mijn overgrootmoeder wisten dat ook. Die laatste leerde de sokjes breien in Exmouth, waar ze verbleef tijdens WO I en waar mijn grootmoeder geboren werd. Mijn grootmoeder leerde op haar beurt de sokjes breien en gaf het patroon door aan mijn moeder, toen die haar eerste kind verwachtte. En zowat 5 jaar geleden was het eindelijk ook mijn beurt om het te leren. Sokjes met een (lang) verhaal...

de wind in de zeilen

Om er snel vanaf te zijn, liet ik zaterdagochtend de kurkdroge random number generator twee cijfertjes kiezen. Effi & Stien waren de gelukkigen (mailen jullie het adres waar ik het pakketje naartoe mag sturen?). Het weer zag er 's ochtends al zo stralend uit, dat ik geen zin meer had om ook nog een blogje te schrijven. Op zondagavond begon het een beetje te knagen dat ik jullie nog niets had laten weten. Al hadden jullie waarschijnlijk ook wel wat beters te doen dan blogs te lezen.

Vandaag was er ook nog iets anders...

Zeven jaar geleden ben ik om geheel onromantische redenen getrouwd. Wacht, zo onromantisch was het niet: ik had een trouwjurk en een (zelfgemaakt) bruidsboeket. En er was een handvol volk om dat te vieren. Vandaag lieten we onze huwelijksverjaardag -  zoals ieder jaar - geheel onromantisch voorbijgaan. Wacht, zo onromantisch was de dag niet: er was zon, veel zon, en er waren twee flinke zonen. En een Man natuurlijk, nog steeds...

een stukje oma

Noem het duurzaamheid of zuinigheid, maar in ons nieuwe leven worden de versleten handdoeken niet meteen verbannen naar de lappenmand, maar worden ze deskundig versteld. Alhoewel ik blij ben dat ik als jong meisje niet voorbestemd werd om snit en naad, keukenrecepten en etiquette-regels tot in de perfectie te beheersen, zou ik nu toch graag de techniek van het stoppen onder de knie hebben gehad. Mijn eerste poging - meteen in een onconventionele stervormige stopvorm - vond ik niet al te geslaagd. Misschien baart oefening wel kunst, maar ik wou de handdoeken snel weer in gebruik. Dus diepte ik uit de bak met oude-lappen-voor-allerlei-vieze-klusjes oude keukenhanddoeken van mijn oma op, verknipte ze in rondjes en strooide wat confetti over de gaatjes in mijn handdoeken. Nu heb ik altijd een stukje oma bij de hand in de keuken. Handig, want zij wist wel raad met snit en naad of keukenrecepten en vast ook met etiquette...

voortborduren

Ik hou van borduren.
Al van toen ik nog maar zeven was.

Mijn eerste borduurwerkje hing jarenlang aan de muur in mijn ouderlijk huis.

Ik had zelfs een lievelingsborduurboek:

Dat haalde ik met Pasen bij Oma oma weer uit de kast.

En ik borduur nog altijd:

de eindjes aan elkaar knopen

Als afscheidskadootje kreeg ik van de collega's een workshop boekjes maken in het MIAT. Ze weten dat, dat ik graag iets met mijn handen doe. Het paste ook compleet ik mij ontrafeld-filosofie: uitzoeken hoe je van losse blaadjes een leuk schriftje kan maken bijvoorbeeld.

Dus mag ik drie zaterdagen blaadjes vouwen en eindjes touw aan elkaar knopen. Ik zocht her en der in huis naar restjes papier om mee te oefenen. Enkele affiches van op het werk die eigenlijk dienst moesten doen als grote tekenbladen voor de Mijnheertjes, bleken na het versnijden eigenlijk wel een leuk effect te hebben. De afwisseling van details van de bedrukking en blanco bladzijden maken van het boekje meteen iets bijzonders.


Onder het vouwen en snijden door, moest ik plots aan mijn grootmoeder denken. Die bewaarde alle stukjes papier waar nog een blanco achterzijde aanzat. Van reclame over stukjes pakpapier tot brieven van de bank. Ze scheurde ze netjes tot bruikbare velletjes die ze bewaarde in een mandje. Zo had ze altijd een blaadje bij de hand om een receptje op te noteren of een boodschappenlijstje te maken. En zo was er voor ons ook altijd een velletje tekenpapier voor handen, met rafelige randjes en soms een beetje gekreukt.



De eerste proefexemplaren van mijn gerecycleerde affiches worden als dank richting Antwerpen gestuurd, voor de collega's. Die zijn ook gek van leuke schriftjes. Binnenkort krijg ik vast een bestelling doorgestuurd...

Gerrit, kom rij over de bergen

Gerrit Komrij is overleden. Ik denk dat ik nog nooit een boek van hem heb gelezen. En toch heb ik een speciale herinnering aan Over de bergen. Mijn moeder heeft namelijk wel al boeken van Komrij gelezen. Nu misschien nog, maar zeker vroeger, toen ik klein was.
Toen lag het boek Over de bergen op haar nachtkastje. Op een keer vroeg ze me het boek te halen om het aan iemand te laten zien. Ik vroeg "Het boek van Gerrit kom rij over de bergen ?". Daar moest ze hartelijk om lachen, toen en ook nu. Nu is Gerrit voorgoed vertrokken over de bergen. Misschien moet ik het boek maar eens gaan lezen...