de eindjes aan elkaar knopen

Als afscheidskadootje kreeg ik van de collega's een workshop boekjes maken in het MIAT. Ze weten dat, dat ik graag iets met mijn handen doe. Het paste ook compleet ik mij ontrafeld-filosofie: uitzoeken hoe je van losse blaadjes een leuk schriftje kan maken bijvoorbeeld.

Dus mag ik drie zaterdagen blaadjes vouwen en eindjes touw aan elkaar knopen. Ik zocht her en der in huis naar restjes papier om mee te oefenen. Enkele affiches van op het werk die eigenlijk dienst moesten doen als grote tekenbladen voor de Mijnheertjes, bleken na het versnijden eigenlijk wel een leuk effect te hebben. De afwisseling van details van de bedrukking en blanco bladzijden maken van het boekje meteen iets bijzonders.


Onder het vouwen en snijden door, moest ik plots aan mijn grootmoeder denken. Die bewaarde alle stukjes papier waar nog een blanco achterzijde aanzat. Van reclame over stukjes pakpapier tot brieven van de bank. Ze scheurde ze netjes tot bruikbare velletjes die ze bewaarde in een mandje. Zo had ze altijd een blaadje bij de hand om een receptje op te noteren of een boodschappenlijstje te maken. En zo was er voor ons ook altijd een velletje tekenpapier voor handen, met rafelige randjes en soms een beetje gekreukt.



De eerste proefexemplaren van mijn gerecycleerde affiches worden als dank richting Antwerpen gestuurd, voor de collega's. Die zijn ook gek van leuke schriftjes. Binnenkort krijg ik vast een bestelling doorgestuurd...