Na negen jaar trouwe dienst nam ik - geheel vrijwillig - afscheid van mijn collega's. Het werd namelijk steeds moeilijker om alle ballen in de lucht te houden. Om een burn out of een huwelijkscrisis voor te zijn, schrapte ik alvast het dagelijkse pendelen uit mijn agenda. Ik probeer nu wat meer rust in ons kleine universum te brengen.
Maar eerst moest ik dus in stijl afscheid nemen met een kleine attentie voor de collega's. Een snotvod - zo noemen wij hier ten huize een zakdoek - leek me wel gepast. Alvast praktisch om bij de hand te hebben, mochten er bij het afscheid nemen traantjes vloeien.
Dus verknipte ik een mooie lap zachte soepele ruitjeskatoen in ruime lappen. Er hing nog een kaartje aan de lap katoen:
Ik betaalde hier indertijd geen 200 € voor, wees gerust. Het was nog een lap uit het franken-tijdperk. Wat me meteen deed beseffen hoe lang die lap al rondzwerft in de reserves.
De lappen werden met een zigzag beschermd tegen rafelen en voorzien van een borduursel.
De zakdoeken - pardon, Snotvodden - gingen in een papieren zakje dat ik omtoverde in een architecturaal verantwoorde verpakking.
Gisteren maakte ik er een straatje mee waar de collega's hun huisje konden uithalen.
En vandaag begon eindelijk Het Nieuwe Leven...
Wat een geweldig moedige stap. Hulde hulde. Het leven loopt zoals het loopt en het is goed het af en toe bij te sturen. Misschien komt er tijd voor wat meer berichten op het blog??? Hartelijke groet! @
BeantwoordenVerwijderendat is alvast het plan! ;-)
Verwijderen