gelukkig op een moederdag zonder cadeautjes

Deze ochtend waren er geen geknutselde cadeautjes voor moedertjesdag, zelfs geen lieve wensen van mijn kroost. Voor ik het vergeet: van hun vader kreeg ik wel een extra koffiekoek bij het ontbijt.
Dit jaar worden er op de school van mijn kinderen geen moeder- en vaderdagknutsels meer gemaakt. Niet omdat de juffen het moe zijn om iets te verzinnen, maar omdat het voor veel kinderen tegenwoordig pijnlijker is om een moederdagcadeautje te maken dan om er geen te maken.
Ik kan ze bijna op één hand tellen: de kinderen die deze ochtend bij een 'klassiek' gezin wakker werden. Bij de meeste echter wordt de tijd tussen mama en papa netjes verdeeld, zijn er twee mama's of twee papa's, of is er geen mama of papa meer. En dan sta je daar met je knutselwerkje, gedichtje en voorraadje zoenen...

Dus dit was voor mij een hele mooie moederdag: samen zijn met mijn twee allermooiste cadeautjes en hun vader.

de wind in de zeilen

Om er snel vanaf te zijn, liet ik zaterdagochtend de kurkdroge random number generator twee cijfertjes kiezen. Effi & Stien waren de gelukkigen (mailen jullie het adres waar ik het pakketje naartoe mag sturen?). Het weer zag er 's ochtends al zo stralend uit, dat ik geen zin meer had om ook nog een blogje te schrijven. Op zondagavond begon het een beetje te knagen dat ik jullie nog niets had laten weten. Al hadden jullie waarschijnlijk ook wel wat beters te doen dan blogs te lezen.

Vandaag was er ook nog iets anders...

Zeven jaar geleden ben ik om geheel onromantische redenen getrouwd. Wacht, zo onromantisch was het niet: ik had een trouwjurk en een (zelfgemaakt) bruidsboeket. En er was een handvol volk om dat te vieren. Vandaag lieten we onze huwelijksverjaardag -  zoals ieder jaar - geheel onromantisch voorbijgaan. Wacht, zo onromantisch was de dag niet: er was zon, veel zon, en er waren twee flinke zonen. En een Man natuurlijk, nog steeds...

vader & zonen

Vader hangt des avonds, na de zware dagtaak wel eens in de zetel voor de tv. Op zo'n momenten kan je geen kussens genoeg hebben.

Voor papadag had ik een leuk ideetje in mijn hoofd. Maar zomaar een lapje borduren, leek mij niet zo zinvol. Het lapje inkaderen leek mij al helemaal te zot, temeer wij hier met een bak kunstwerkjes staan die geen plekje aan de muur vinden omdat wij niet van volle muren houden. Dus speel ik maar van tijdelijke tentoonstellingen hier bij ons thuis.

De toegelaten werken beperken zich voornamelijk tot de schoonouders en een wandje portretten.

Het leuke ideetje werd dan maar op een kussenovertrek geborduurd: de handen van mijn mannen, anno 2013. Eigenlijk is dit meer een kussen voor mezelf, bedenk ik nu...