De laatste kruimels...

Het moet eind jaren 1990 geweest zijn dat Pride en Prejudice hier op de televisie te zien was.  Gezien we thuis geen kijkbuis hadden, mocht ik voor het betere televisiewerk bij de buurvrouwen gaan kijken. Daar zat ik dan een uurtje braaf op de poef met een koekje en een kopje thee.
In plaats van naar ons eerste fuif te gaan, organiseerde ik met mijn vriendinnen een Pr&Pr-marathon met een high tea-party. We verdeelden onderling de rollen. Vraag me niet waarom, maar ik koos voor de jaloerse bitch Caroline Bingley.

Een na een vonden we onze eigen Darcy's. En onlangs kwam ik dit tegen. Dat kon alleen maar een kerstcadeautje worden voor de enige meisjesbaby in mijn gewezen-schoolvriendinnen-kring.

Ze kreeg ook nog het allerlaatste zelfgemaakte stuk dat in 2014 van onder mijn naaimachine rolde:

inpak-marathon

Gisteren racete ik heen en weer tussen thuis en de school: van drukpers in de klas naar fornuis thuis, jongens ophalen over de middag om thuis te lunchen, ze uiteraard ook weer terugbrengen, vervolgens als een wervelwind door het huis met de stofzuiger en een sopje en tenslotte van een tafeltje met glühwein en chocomelk op de speelplaats naar de zetel thuis.

Vandaag kwam ik het huis niet uit, behalve om de krant uit de brievenbus te halen. Terwijl de jongens bij oma en opa de kerstboom hielpen versieren, pakte ik snel een hele vloot cadeautjes in. Zoals elk jaar nam ik mij voor om veel cadeautjes zelf te maken, maar uiteindelijk is het huisvlijt-resultaat eerder beperkt gebleven, maar het paard zag dat het goed was.

   
patroon rokje: pauwenrokje uit: La Maison Victor | stof: de stoffenkamer

paardengek

Ja, ik kan het mij nog vaag herinneren, dat ik als meisje paardengek was. Het beperkte zich echter tot het verslinden van boeken die zich afspeelden op een manage, waarbij zieke paarden en jaloerse vriendinnetjes doorgaans de hoofdrol speelden.
Die paardengekte groeide er vanzelf uit, samen met de Barbie-gekte geloof ik. En tot op heden zat ik nog nooit op een paard.

De tijden veranderen, maar toch niet zo heel fel blijkbaar.
Vandaag waren we te gast bij een nichtje van de Mijnheertjes dat haar lentefeest vierde. Terwijl ik een poosje geleden mijn feestoutfit afwerkte, polste ik alvast bij de mama van het feestvarken wat meisjes van zes zoal fijn vinden dezer dagen. Ik ben daar namelijk niet zo in thuis, want er werden mij - zoals u weet - twee jongens in de schoot geworpen. Ridders, auto's, kranen, graafmachines, politie- en brandweermannen zwaaien hier thuis de plak. Mama feestvarken leverde mij een mooi verlanglijstje, waar naast Barbie (!) en Lego Friends onder meer ook 'paarden' op stond.

Daar mijn motto Tijd als grondstof is, probeer ik altijd onder de een of andere vorm tijd cadeau te geven. Na het doornemen van het verlanglijstje begonnen de radertjes hierboven te draaien, mijn vingers speurden als vanzelf het net af op zoek naar paardenstofjes. Eerst was ik niet echt wild te krijgen van wat ik zag passeren. Die prints met levensechte paarden vond ik ronduit afgrijselijk. Een meisje van bijna negen verzekerde me dat het super coole stof was, dus bestelde ik bij Koekepeertje een halve meter.

Daar ga ik eens supersnel een rimpelrokje van maken, zo dacht ik. Maar ik ben geen madam van snelle rimpelrokjes, dat had ik vooraf moeten weten.
Dus knipte ik de zelfkanten er af, bepaalde de uiteindelijke taillebreedte en rekende vervolgens zorgvuldig uit waar er stolpplooitjes moesten komen. Al speldend, rijgend en stikkend vond ik de stof steeds mooier.



En met het gouden biaislint als zoompje begon ik het bijna jammer te vinden dat ik het niet een paar maten groter had gemaakt...


paardenstof: Koekepeertje

rits, knopen en biaislint: De Stoffenkamer

als dat maar goed komt...

Het is altijd een klein beetje toveren als je zo'n afzichtelijke aan elkaar genaaide hoop stof binnenstebuiten keert en er na wat recht trekken een wonderschoon ding tevoorschijn komt:

Zo'n omslagje voor het gezondsheidsboekje is al een hele poos een standaard kraamkado voor (vlaamse) baby's. Ze vallen erg in de smaak, waarschijnlijk omdat de mama's in kwestie er zo'n fijne reacties op krijgen. Ze vallen zelfs zo hard in de smaak dat er al speciaal naar gevraagd wordt of er eentje gemaakt zal worden als er een nieuwe spruit op komst is.

Vaak probeer ik om het omslagje af te stemmen op het geboortekaartje. Als je zelf dat geboortekaartje mag maken, is dat natuurlijk een groot voordeel. Nu ze er is, mag ik het eindelijk in volle glorie tonen:

sokjes - Exmouth

De voorbije dagen was het geen weer om aan warme wollen sokken te denken. En toch was ik in de weer met warme wolletjes voor een paar babysokjes, want een mens moet vooruit denken, nietwaar. Zo'n maand of zes ongeveer. Want dan is het alweer keihard winter. Vrieskoud en zo, kan u zich dat nog herinneren? 't Is nochtans nog niet zo lang geleden dat mijn tenen er nog bijna afvroren.
Binnen een maand of zes ligt er bij ons in de familie namelijk weer een klein mensje in een wiegje, met koude voetjes. Pardon, rechtzetting: binnen een maand of zes ligt er bij ons in de familie namelijk weer een klein mensje in een wiegje, met heerlijke warme voetjes.
Omdat ik altijd zo blij wordt van de belofte van nieuw leven - zowel bij de eerste zaailingen in de tuin als bij de aankondiging van een kleine mens in wording - geef ik graag een pre-geboortekadootje. Om mijn eigen blijheid een beetje de kanaliseren. Een paar babysokjes, dat is toch het ultieme kadootje om als aanstaande moeder bij weg te dromen en je alleen de allerzoetste babyvoorstellingen te maken. Zo'n paar dat je af en toe eens kan vastnemen en meten op je handen: zo klein zullen die voetjes dus zijn... Dus was in in de warme zomerse dagen in de weer met warme wolletjes. Om toch een stukje van die zomerse warmte in de sokjes te stoppen, koos ik voor knalgele wol.


Uit ervaring weet ik dat dit model sokjes perfect aan trappelende babyvoetjes blijft zitten. Mijn moeder weet dat, en mijn grootmoeder en mijn overgrootmoeder wisten dat ook. Die laatste leerde de sokjes breien in Exmouth, waar ze verbleef tijdens WO I en waar mijn grootmoeder geboren werd. Mijn grootmoeder leerde op haar beurt de sokjes breien en gaf het patroon door aan mijn moeder, toen die haar eerste kind verwachtte. En zowat 5 jaar geleden was het eindelijk ook mijn beurt om het te leren. Sokjes met een (lang) verhaal...

Grote Vakantie!

Goede voornemens zijn er ook aan het einde van het schooljaar. Deze keer had ik namelijk het voornemen om iets te naaien voor de juf.
Maar plots zomerde het en bleek het eind juni te zijn. Dus borg ik de goede voornemens weer op en draaide op routine: koekjes bakken en boekjes vouwen. Daarmee kom je al een heel eind, zo blijkt.
Koekjes en boekjes dus morgen, bij de laatste zwaai...



Alhoewel de Mijnheertjes er weinig gebruik van hebben gemaakt, zou ik ze zo af en toe toch niet kunnen missen: de mensen die voor dag en dauw al klaar staan om kindjes op te vangen, 's middags hun bekertjes vol schenken en de occasionele plasbroeken verschonen. Dus naast de juffen, ook voor de heren en dames van de opvang een welverdiende fijne vakantie!

voor een kleine kikkerprins

De buurvrouw werd nog eens oma en dus flockte ik gauw nog een setje body's bij elkaar. Je weet nooit wat voor weer het wordt deze zomer, dus is er een body met lange mouwen en eentje met korte mouwen. De bolletjes vind ik wat gepriegel, maar eigenlijk super om de kleine restjes flockfolie nuttig te gebruiken.

36

Vandaag vierden we m'n zusjes verjaardag. Naar het schijnt sneeuwde het 36 jaar geleden ook, maar niet zoveel als vandaag. De witte wereld kon wel wat kleur gebruiken, zo dacht ik, dus maakte ik een stapeltje lentepakjes: een voorraadpot uit mijn favoriete woonwinkel, een geel leren riempje, een zelfgemaakt notaboekje en een setje postkaarten.

datum stempelen

Rondneuzend op mijn prikbord kwam ik deze weer tegen:

Het herinnerde mij er aan dat ik voor kerst iets gelijkaardigs kreeg en dat eigenlijk een blogje verdient. Mijn schoonzus gaf me een zelfontworpen stempel met een rod stiftte erbij. Nu kan ik overal de juiste datum op kwijt: 06/03 of ook WO 06. Het lijkt een beetje op zo'n naamsvermelding op een Japanse prent.

over groter worden en de eerste schooldag

De eerste schooldag hebben we hier al gehad. Voor ons kleinste Mijnheertje T althans. Na vijf weken vakantie ging hij vorige week maandag weer naar de peutertuin. Dag ventje. Dag mama. Zwaai. Zwaai. Zonder gejammer en zonder tranen.
Na de eerste week waren er de eerste snottebellen en aan het eind van de tweede week had Mijnheer T lichtjes koorts en ik een keelontsteking.

Ons grootste Mijnheertje O hoeft pas morgen weer naar school. Er komt een derde leefgroepje bij en een nieuwe juf. Om haar alvast een mooie start te geven, maakten we samen een vlaggenlijn. O koos de kleuren en ik knipte en stikte. Hij deed er nog een gelukssteentje bij.

Er moet ook nog een grote ringmap mee naar school voor alle versjes en liedjes. Die van vorig jaar zag er nog helemaal niet versleten uit, die kon dus gerecycleerd worden. Alleen stond er een krokodil op en weet Mijnheer O maar al te goed dat hij in de dieren(kleuter)tuin geen krokodil meer is, maar een beer. En de orde der beren staat boven die van de olifantjes en de krokodillen. Dus maakte ik er een dierentoren van.

Zo is het meteen duidelijk dat hij gegroeid is. En volgend jaar klimt daar een aapje bovenop.

zondagavond: checklist

- keukenplinten verven. Check!
De afgelopen week rolde ik iedere avond zorgvuldig een laagje verf op onze keukenplinten, tot ze er ontzettend netjes gelakt uitzagen. Adieu stofwolken, kruimels, duploblokken en autootjes onder de keukenkasten.
-

- het in productie zijnde werkstuk van onder de naaimachine afwerken. Check!
De zonen deden wat ze moesten doen, namelijk een lange middagdut op zaterdag. Zodus had ik op tijd mijn eigen moederdagkado klaar: een boleo.
Het lijkt altijd een beetje op een magisch trucje zo op het einde wanneer je die lagen stof door het gat frommelt en er dan een wondermooie en superhandige tas tevoorschijn komt.


- patroon kiezen. Check!
Knippe 2011, nr. 3, model 4a, ik hou precies wel van westernpassen
- stof kiezen. Check!
Bedrukt dun katoenen stofje uit de voorraadkast
- stof wassen. Check!
Met dank aan de zon.

...en dus mag ik meedoen aan de hemdjes sew along!

Tante Hilde, wil je hem nog?

Het moet een van mijn oudste halfafgewerkte producten zijn, de schort voor Tante Hilde. Startdatum: eind 2009.













Maar nu is ie eindelijk af:

Tante Hilde, wil je hem nog?

raketman

Het was spannend afwachten welk thema ze na de Paasvakantie op school zouden aansnijden.
Maandag: Wat heb je geleerd vandaag? Heb je een nieuw liedje geleerd? Waar ging het verhaal over? Geen antwoord.
Dinsdag: Spontaan duiken de woorden raket en astronaut op in onze avondconversatie.
Woensdag: Hij tekent "het vuur van de raket, de zon, een planeetje en nog een stukje van een planeet"

Woensdagavond flock ik in de rapte een raket bij elkaar op zijn t-shirt.

Donderdag: Een stralend gezicht bij het aankleden.

Zaterdag: Bij toeval een zeer passend kado van vrienden op bezoek.

de allerlaatste kerstkadootjes

Goede voornemens, dat is zo degelijk en saai en op de koop toe onuitvoerbaar. Geef toe, meestal blijft er niet veel meer over van al die goede voornemens op het eind van het jaar. En dat vind ik zo deprimerend. Dus om een eindejaarsdepressie voor te zijn, maakte ik deze keer leuke voornemens en creatieve voornemens.

De leuke voornemens zijn zo’n beetje Amélie Poulain-achtig: zo verstopte ik onlangs voor mijn collega’s paaseieren op kantoor. Niet dat we collectief met een paasmandje op onze knieën onder ons bureau zaten te zoeken, maar ’t was weer een keertje iets anders.

De creatieve voornemens waren een beetje serieuzer: beurtelings iets afwerken dat al lang verknipt of half gestikt ligt te verstoffen en vervolgens iets nieuws uitproberen. Het had vooral tot doel de goed gevulde mand met halfafgewerkte producten leeg te krijgen zonder de moed erbij te verliezen. Zo werd de machine der creativiteit aangezwengeld.

Het begon al met wat sjoemelen: eerst iets nieuws uitproberen. Maar het was pure overmacht: er moesten nog wat late kerstkadootjes gemaakt worden. Ik gebruikte wel stofjes uit mijn voorraad, dus dat maakte het weer een beetje goed.
De handen gingen jeuken en ik kon mijn kinderen niet snel genoeg in bed en Manlief niet snel genoeg in de zetel voor de televisie krijgen. Warme maaltijden schoten erbij in, water en brood waren meer dan goed genoeg ter ondersteuning van mijn harde labeur. Ik sleurde mijn stikmachine naar de behaaglijk warme woonkamer (alwaar de kachel vrolijk knetterde) en draaide iedere avond een paar uurtjes intensief door. Er rolde ruimschoots op tijd een Boleo vanonder het stikvoetje voor Tante E, wiens naam ik had geloot.

Toen de eerste Boleo klaar was en vol trots getoond werd, polste Manlief of ik zijn kadootje voor Tante E (een andere E welteverstaan) ook niet wilde verzorgen. Ik had er zo'n plezier in gehad dat ik er best nog eentje wilde maken. Er werd een nieuw stofje uit de voorraad gekozen en nog wat langer op water en brood geleefd.

De Boleo’s werden intussen afgeleverd aan de Tantes die er blijkbaar content mee waren:

Maar nu vraag ik me af: wat zou ik in ruil voor mijn noeste arbeid vragen aan Manlief? Want zeg nu zelf, zo'n handgemaakte Boleo, dat is toch onbetaalbaar?

verslingerd aan een nieuwe liefde

Toen was ik ook al heel tevreden van de applicaties die ik maakte. Maar nu durf ik mijn eigen bloedjes bijna niet meer met dergelijke huisvlijt in het openbaar doen verschijnen. Sinds kort maak ik namelijk perfecte applicaties, al zeg ik het zelf.

Ik leerde mijn techniek verfijnen op de alternatieve datinglessen alias maak-kennis-met-je-nieuwe-vriend-de-naaimachine bij Mertens. Ik maakte eindelijk kennis met het boogje met kleine gaatje aan mijn spoelhuis en met vlieseline stickvlies. De vonk sloeg over. Op wat bij elkaar gesprokkelde uren fabriekte ik snel een slabbetje voor een vers babytje. Trots dat ik ben op het resultaat, maar dat had u nog niet door zeker?

nieuwe oogst

't Is misschien nog wat vroeg op het jaar, maar de nieuwe oogst is binnen:

een stapeltje nieuwe fotoboekjes. Sinds we kinderen hebben is dat het ideale nieuwjaarskado voor de oma's en opa's van onze kroost. Het kost mij enkele avonden om foto's van het afgelopen jaar uit te zoeken en te schikken, maar een dikke week later bellen ze gewoon aan de voordeur met vers gedrukte exemplaren. Voor u begint te vrezen voor een complexe stamboom met Thuis-allures: onze zonen hebben (gelukkig) slechts drie paar grootouders, maar ik bestel altijd extra exemplaren voor de Mijnheertjes in kwestie. Zo kunnen ze hun albumpjes meenemen als ze ooit mijn veilige nest verlaten (snif).

Onderaan de stapel kan u het mooie breiboek Vintage baby Knits ontwaren dat ook ooit eens aan de voordeur aanbelde. Ik zoek alvast een nieuw breiproject uit voor op de trein volgende week.

we geven Van Katoen

De laatste dagen van het jaar en we geven nog even Van Katoen. Eloleo doet een oproep om met z'n allen 750 tassen te maken voor het Van Katoen evenement in april. Aangezien een van mijn goede voornemens voor 2012 is om de voorraad stof en garen een beetje weg te werken, kan ik alvast een lapje opofferen. Zo kan ik nog even oefenen in 2011 op mijn nieuwe aanwinst.

Ondertussen werken we ook de laatste geboortekadootjes af voor de baby's uit 2011: Bavo krijgt de walvis, Suzan de kip en Ada een lief meisje (niet op de foto). Tegenwoordig maken we ook een bijpassend felicitatiekaartje, kwestie van te perfectioneren.

kerst

Wij hebben dit jaar een peuterproof kerstboom op een hoogte waar zelfs mijn kleinste klimmertje niet bij kan:

Dat is het voordeel van ongeverfde muren, je durft daar nog gewoon iets tegen plakken.

Zelfs onder zo'n boom kunnen pakjes liggen. Ergens in oktober schreef ik me in voor Tess Secret Santa. Dat leek me leuk: een kadootje versturen en er ook eentje ontvangen. En het was ook leuk. Ik kreeg mooi op tijd van memyhusbandandkids een magnetisch bakje van op mijn verlanglijstje. Zelf piekerde ik hard over een gepast kado voor pillepallepoentje. Er kwam een bloembroche met geheim vakje, een geborduurde theedoek en een gevlochten wilgenkransje uit mijn creatieve brein en waarschijnlijk net iets te laat ook bij pillepallepoentje. Maar ze was er blij mee.


Ziezo, de kop was er af. De eerste kadootjes waren uitgewisseld. Het was wachten tot kerstavond. Daar kreeg ik niet alleen een doos vol zelfgebakken wafeltjes (van de poetsvrouw van mijn mama notabene), maar ook oploschocolademelk, een soepketel voor liters heerlijke soep en als top of the bill: een naaimachine. Mijn oude Super Nova Julia zet ik vol nostalgie aan de kant voor dit gloednieuw exemplaar. Hou u vast aan de takken van de bomen, want 2012 belooft een jaar boordevol zelfgemaakte naaisels te worden.

Voor iedereen een fijn eindejaar & een mooi 2012!

plankje/bankje

Een paar jaar geleden kochten we bij onze favoriete zweedse meubelfabrikant de goedkoopste zitbank als tijdelijke oplossing in afwachting van een-nieuw-huis-met-perfecte-zitbank. Bij ons intussen door kinderlijk geweld behoorlijk aangetaste zitbank hoorde ook een monteerbaar tafelplankje. Wij vonden dat indertijd niet praktisch en bovendien erg lelijk. Dus verdween dat plankje ergens in een donker hoekje van ons toenmalige woonst. Tijdens de verhuis belandde het plankje bijna op het containerpark, maar in een vlaag van inspiratie redde ik het van de ondergang. Plots bleek het plankje een geweldig leuke vorm te hebben en was er misschien toch een toekomst voor het plankje weggelegd in onze huiskamer. Het plankje kreeg pootjes, een zacht kussentje en een mooi gehaakt overtrekje. En zo stond het gisterenochtend eindelijk te pronken tussen de sinterklaaskadootjes.

handleiding / omslag gezondheidsboekje

Ze zijn zo'n beetje mijn handelsmerk geworden, de omslagjes voor de gezondheidsboekjes van het Bureau. Het begon allemaal met een omslagen voor het boekje van mijn oudste Mijnheertje. Ik wou tijdens een Controle in een oogopslag kunnen zien of ik het juiste boekje terug kreeg. Ondertussen pronken ook het jongste Mijnheertje en de baby's W., E. en F. met hun boekjes.

Schoonzus wilde er zelf eentje maken om kado te doen en vroeg om een handleiding. Die kan ik maar beter op het net gooien, misschien heeft u er ook nog iets aan.

Benodigdheden:
1 lapje 'buitenstof' : 42 x 22 cm
1 lapje 'binnenstof' : 42 x 22 cm
1 lintje : 60 cm
naaigaren in passende kleuren (contrast geeft ook een leuk effect)
eventueel wat restjes stof, pareltjes, flockfolie,... om het omslagje te versieren

1. Rijg drie 'geheugendraadjes' op het buitenstofje: 1 in het midden en twee op 13 cm van het midden. Zo weet je waar de flappen beginnen (die zijn dus nog 8 cm breed) en waar het midden is. Dat is handig om o.a. je versiering goed te kunnen plaatsen.

2. Leg het lintje in het midden op de goede kant van het buitenstofje en stik het vast op de voorkant (dus niet op de flappen!).

3. Vouw de lossen uiteinden van het lintje naar het midden en rijg ze vast. Dat werkt makkelijk en voorkomt dat je ze per ongeluk ergens aan vast naait.

4. Versier de voorkant met borduursels, uitgeknipte figuurtjes, stempels,...

5. Leg de goede kanten van het buiten- en het binnenstofje op elkaar en stik op circa 6 mm van de rand. Laat onderaan enkele centimeters open om te keren.

6. Knip de hoekjes bij, keer het hoedje en strijk het eventueel nog even om de naden mooi glad te hebben.
Ervaring heeft mij geleerd dat pareltjes en paillettejes smelten onder een warm strijkijzer. U bent gewaarschuwd!

7. Vouw de flappen naar binnen en rijg ze vast zodat ze niet meer kunnen verschuiven. Stik alles nog even door op ca. 2 mm van de rand.

8. Verwijder alle rijglintjes
Klaar voor gebruik!