een minnaar in de koelbox

Gemiddeld twee keer per week heb ik vlinders in mijn buik.
Ik ben verliefd.

Ik neem de tijd om mijn geliefde te verzorgen. Koester hem. Voed hem met kleine beetjes meel en water en leg hem te slapen in de koelkast. Als ik hem nodig heb, wek ik hem in de warme keuken. Ik kneed met mijn handen zijn zachte structuur en terwijl hij langzaam groeit wacht ik geduldig af. Tot slot schuif ik hem in een voorverwarmde oven in zijn eigen kom en dek hem toe met een deksel. Als ik een half uur later dat deksel op mag tillen maakt mijn hart telkens weer een sprongetje. Zo mooi, zo bruin, zo warm. Ik ruik er aan, zou er in willen bijten, hem stukjes scheuren en verslinden.



Soms sta ik speciaal vroeg op voor mijn geliefde als hij meemoet naar de schoonouders of kruip ik pas laat in bed omdat hij 's avonds nog moet werken. En nu al maak ik me zorgen over wat er met hem moet gebeuren als ik deze zomer op vakantie ben. Ik kan geen week zonder hem en hij zeker niet zonder mij. Misschien kan hij wel stiekem mee in de koelbox.

een beetje minder geluk

Ons kleinste Mijnheertje is zwaar fan van kookprogramma's. Topfavoriet is Dagelijkse Kost en Jeroen Meus heeft hij omgedoopt tot 'de Monsieur',  een bijnaam om trots op te zijn.
Als er weer eens in een recordtempo avondeten op tafel moet staan en ik liever geen pottenkijkers in de keuken heb, druipt Mijnheerje T altijd beteuterd af. Manlief ziet deze groeiende interesse voor het koken met lede ogen aan. Als hij maar geen kok wordt...

In Dagelijkse Kost staan er regelmatig mensen schaamteloos naar binnen te gapen. Dat was ons kleinste Mijnheertje niet ontgaan. Dus besloten we om deze vakantie de tocht naar Leuven aan te vatten om op z'n minst die keuken eens te gaan bekijken, met of zonder Jeroen erin.
Nu was een treinrit van ruim een uur mij net iets te ver om gewoon naar een mogelijk lege keuken te gaan kijken. Dus ontplooide er zich een Leuven-plan.

Ik vulde het programma aan met een bezoekje aan The Grasshopper. Zo kon ik meteen twee verjaardagskadootjes van mijn lijstje afvinken. Oorspronkelijk zouden we 's middags een worstenbroodje eten bij Würst. Mijnheer O besloot echter een week of twee geleden om geen vlees meer te eten (na het zien van een aflevering van Dagelijkse Kost trouwens, maar dat is een ander verhaal). Mijnheertje T sloot zich de avond voor ons uitstapje aan bij dit standpunt. Het worstenbroodjes-plan werd afgevoerd. Hij at de volgende middag wel zonder scrupules smakelijk een broodje met ham.

De namiddag vulden we met een onschuldig doch geestverruimend bezoek aan Museum M. Zelf was ik tot mijn scha en schande nog nooit verder geraakt dan de inkomhal. Met een speurboekje dwaalden de jongens en ik samen een dik uur door de vaste opstelling. Een echte aanrader dat boekje: bij elke opdracht zette ik de jongens op weg en terwijl ze hun zoektocht afwerkten kreeg ik de tijd om rond te kijken. Zij leerden heel wat bij en ik friste nog eens mijn kunstkennis op.



We gingen tot twee maal toe piepen in de keuken, maar - zoals af te leiden uit de snoet van Mijnheertje T - geen 'Monsieur' te bespeuren. Soms hebben we ook een beetje minder geluk...

klein geluk: een neger

Zaterdagochtend. Mijn zoon en ik liggen samen nog te snoezen in het grote bed. Het is lang geleden. We knuffelen en we babbelen.

- Mama, wat is een neger?

Het begint meteen de flitsen en te knetteren in mijn hoofd. Die strips van Kuifje zijn toch niet zo opvoedkundig. Spontaan begin ik aan een discours over de politieke correctheid van dat woord. Hij knikt begrijpend en zegt dan:

- Maar hoe noem je dan iemand die negen is?