een minnaar in de koelbox

Gemiddeld twee keer per week heb ik vlinders in mijn buik.
Ik ben verliefd.

Ik neem de tijd om mijn geliefde te verzorgen. Koester hem. Voed hem met kleine beetjes meel en water en leg hem te slapen in de koelkast. Als ik hem nodig heb, wek ik hem in de warme keuken. Ik kneed met mijn handen zijn zachte structuur en terwijl hij langzaam groeit wacht ik geduldig af. Tot slot schuif ik hem in een voorverwarmde oven in zijn eigen kom en dek hem toe met een deksel. Als ik een half uur later dat deksel op mag tillen maakt mijn hart telkens weer een sprongetje. Zo mooi, zo bruin, zo warm. Ik ruik er aan, zou er in willen bijten, hem stukjes scheuren en verslinden.



Soms sta ik speciaal vroeg op voor mijn geliefde als hij meemoet naar de schoonouders of kruip ik pas laat in bed omdat hij 's avonds nog moet werken. En nu al maak ik me zorgen over wat er met hem moet gebeuren als ik deze zomer op vakantie ben. Ik kan geen week zonder hem en hij zeker niet zonder mij. Misschien kan hij wel stiekem mee in de koelbox.