maakdagje

Vorige zondag deed ik hier in mijn eentje van maakdagje, want we hadden later op de dag iets te vieren en dus moest ik braaf thuis blijven.

Ik maakte nog maar eens een hemdje. Eentje met korte mouwen, want we blijven geloven in de lente. Mijnheer O is grote fan van hemden, want die hoeven niet over je hoofd bij het aankleden. Mijnheer O heeft namelijk een erg groot hoofd, daar is hij mee geboren. Dat kan ik mijn nog levendig herinneren. En dus hebben de meeste t-shirts, al rekken ze nog zo hard mee, een te klein gat om zijn hoofd door te steken zonder dat zijn oren er ondertussen afgerukt worden. Geef hem dus liever een hemd.




Er ligt nog een stapeltje hemdenstofjes te wachten, maar eerst oefende ik voor alle zekerheid nog eens op een lapje van iets mindere kwaliteit. Het lapje kreeg ik ooit van mijn zus "om een hemdje voor de zonen uit te maken". Maar de zonen groeien en het lapje groeit niet mee, dus kreeg ik er niet meer alle patroondelen uit. Ik ben nochtans een kei in het zuinig knippen. De binnenstaander en de binnenste rugpas werden dan maar uit rest van een ander stofje geknipt. Het is niet helemaal een geslaagde combinatie van de prints, maar soms moet het vooruit gaan en mijn stofvoorraad is niet zo geweldig uitgebreid. Die beperkt zich meerbepaald tot één stapeltje netjes gevouwen lappen. Voor elke nieuwe aankoop moet er eerst een lapje buiten (lees: verwerkt).

Bij elk nieuw hemd is de afwerking weer net iets preciezer. Deze keer ontdekte ik hoe ik de draadjes netjes kon instoppen, want dat is een fase in het naaien die je meestal niet in handleidingen terugvindt. Hoe doet u dat eigenlijk?


Maar er sluipt ook altijd een foutje in. Deze keer zit de imperfectie in de sluiting: ik maakte de knoopsgaten in de verkeerde bies.





De hemdjes-sew-along van mamasha was nog steeds goud waard...

36

Vandaag vierden we m'n zusjes verjaardag. Naar het schijnt sneeuwde het 36 jaar geleden ook, maar niet zoveel als vandaag. De witte wereld kon wel wat kleur gebruiken, zo dacht ik, dus maakte ik een stapeltje lentepakjes: een voorraadpot uit mijn favoriete woonwinkel, een geel leren riempje, een zelfgemaakt notaboekje en een setje postkaarten.

datum stempelen

Rondneuzend op mijn prikbord kwam ik deze weer tegen:

Het herinnerde mij er aan dat ik voor kerst iets gelijkaardigs kreeg en dat eigenlijk een blogje verdient. Mijn schoonzus gaf me een zelfontworpen stempel met een rod stiftte erbij. Nu kan ik overal de juiste datum op kwijt: 06/03 of ook WO 06. Het lijkt een beetje op zo'n naamsvermelding op een Japanse prent.

kroonjuweeltjes

De meeste kroonkurken worden hier ten huize vrijwel onmiddellijk na het openen der flessen netjes gesorteerd in 'de blauwe zak'. Maar sommige zijn te mooi om weg te gooien. Dus had ik er een paar aan de kant gehouden om eens wat mee te doen, magneetjes maken bijvoorbeeld. Dat was het ideale knutselwerkje om te doen tussen het aanslepen van siroopjes, thermometers, glaasjes water en natte washandjes tijdens mijn eerste weekje van het Nieuwe Leven.

Tijdens het knutselen vroeg ik me af of er nog zoiets bestaat als een kroonkurkspaaractie. Want wij deden dat vroeger: kroonkurken inzamelen op school. En dan kregen we in ruil schriftjes met zo'n bevertje erop. Nostalgie...

de eindjes aan elkaar knopen

Als afscheidskadootje kreeg ik van de collega's een workshop boekjes maken in het MIAT. Ze weten dat, dat ik graag iets met mijn handen doe. Het paste ook compleet ik mij ontrafeld-filosofie: uitzoeken hoe je van losse blaadjes een leuk schriftje kan maken bijvoorbeeld.

Dus mag ik drie zaterdagen blaadjes vouwen en eindjes touw aan elkaar knopen. Ik zocht her en der in huis naar restjes papier om mee te oefenen. Enkele affiches van op het werk die eigenlijk dienst moesten doen als grote tekenbladen voor de Mijnheertjes, bleken na het versnijden eigenlijk wel een leuk effect te hebben. De afwisseling van details van de bedrukking en blanco bladzijden maken van het boekje meteen iets bijzonders.


Onder het vouwen en snijden door, moest ik plots aan mijn grootmoeder denken. Die bewaarde alle stukjes papier waar nog een blanco achterzijde aanzat. Van reclame over stukjes pakpapier tot brieven van de bank. Ze scheurde ze netjes tot bruikbare velletjes die ze bewaarde in een mandje. Zo had ze altijd een blaadje bij de hand om een receptje op te noteren of een boodschappenlijstje te maken. En zo was er voor ons ook altijd een velletje tekenpapier voor handen, met rafelige randjes en soms een beetje gekreukt.



De eerste proefexemplaren van mijn gerecycleerde affiches worden als dank richting Antwerpen gestuurd, voor de collega's. Die zijn ook gek van leuke schriftjes. Binnenkort krijg ik vast een bestelling doorgestuurd...

Zakdoekje leggen...

...niemand zeggen, 'k heb de hele dag gewerkt. Twaalf zakdoeken heb ik afgewerkt.
Na negen jaar trouwe dienst nam ik - geheel vrijwillig - afscheid van mijn collega's. Het werd namelijk steeds moeilijker om alle ballen in de lucht te houden. Om een burn out of een huwelijkscrisis voor te zijn, schrapte ik alvast het dagelijkse pendelen uit mijn agenda. Ik probeer nu wat meer rust in ons kleine universum te brengen.
Maar eerst moest ik dus in stijl afscheid nemen met een kleine attentie voor de collega's. Een snotvod - zo noemen wij hier ten huize een zakdoek - leek me wel gepast. Alvast praktisch om bij de hand te hebben, mochten er bij het afscheid nemen traantjes vloeien.
Dus verknipte ik een mooie lap zachte soepele ruitjeskatoen in ruime lappen. Er hing nog een kaartje aan de lap katoen:

Ik betaalde hier indertijd geen 200 € voor, wees gerust. Het was nog een lap uit het franken-tijdperk. Wat me meteen deed beseffen hoe lang die lap al rondzwerft in de reserves.

De lappen werden met een zigzag beschermd tegen rafelen en voorzien van een borduursel.


De zakdoeken - pardon, Snotvodden - gingen in een papieren zakje dat ik omtoverde in een architecturaal verantwoorde verpakking.

Gisteren maakte ik er een straatje mee waar de collega's hun huisje konden uithalen.

En vandaag begon eindelijk Het Nieuwe Leven...