de lapjesmand

Na het een reeksje afgewerkte producten had ik een stapeltje lapjes over. Ik kreeg ze met geen mogelijkheid meer in de lapjesmand gepropt. Tijd dus voor een lenteschoonmaak: alles werd netjes opgevouwen (onvoorstelbaar hoeveel plaats je daarmee uitspaart) en op kleur gesorteerd (als je dan toch bezig bent, is dit een kleine moeite).



Van zodra het deksel nu van de doos gaat, spatten de kleuren in je gezicht en krijg ik meteen wel honderd projectideeën en -ideetjes. Het is eigenlijk ook een doos vol verhalen en herinneringen. Er zijn oude lapjes en jonge lapjes, lapjes die ik nooit zal durven gebruiken, grote lapjes en kleine lapjes...

Tante Hilde, wil je hem nog?

Het moet een van mijn oudste halfafgewerkte producten zijn, de schort voor Tante Hilde. Startdatum: eind 2009.













Maar nu is ie eindelijk af:

Tante Hilde, wil je hem nog?

raketman

Het was spannend afwachten welk thema ze na de Paasvakantie op school zouden aansnijden.
Maandag: Wat heb je geleerd vandaag? Heb je een nieuw liedje geleerd? Waar ging het verhaal over? Geen antwoord.
Dinsdag: Spontaan duiken de woorden raket en astronaut op in onze avondconversatie.
Woensdag: Hij tekent "het vuur van de raket, de zon, een planeetje en nog een stukje van een planeet"

Woensdagavond flock ik in de rapte een raket bij elkaar op zijn t-shirt.

Donderdag: Een stralend gezicht bij het aankleden.

Zaterdag: Bij toeval een zeer passend kado van vrienden op bezoek.

biezeke

Terwijl de hele creatieve blogwereld gonst van Het Rokjesboek van Mme Zsazsa (en Elza D. niet te vergeten!), zijn we hier in huis volledig in de ban van een andere zaza, meerbepaald Zaza de kakkerlak uit Pluk van de Petteflet.
Iedere avond voor het slapengaan lees ik een hoofdstukje voor ons oudste mijnheertje. Hij zit altijd muisstil en gefascineerd te luisteren. Zelf beleef ik ook ontzettend veel plezier aan het voorlezen. We zitten gezellig samen in zijn grote bed en zijn lijfje leunt moe tegen het mijne. Het is een geweldig verhaal met vreemde woorden zoals plantsoen of etage en met intrigerende personages zoals Mevrouw Helderder of de Stampertjes. Alleen... mijn rug deed zo'n pijn van het lange zitten tegen de harde achterwand van mijnheertjes bed tijdens het voorlezen.

Daar moest dus een extra kussen komen, liefst met een mooi sloopje erom heen. Dus zocht ik leuke stofjes uit op het Stoffenspektakel. Na al die prachtige werkstukken die ik hier op het net voorbij zag flitsen - van kussen tot rokje en van broek tot dekbedovertrek (jawel!), stond ik te popelen om ook met paspel aan de slag te gaan. Zelfgemaakte paspel welteverstaan, want als we iets doen, gaan we all the way.
De trucen keek ik af bij elisanna, een fluitje van een cent. Mme Zsazsa kwam toch nog van pas, want uit haar boek halde ik de tip om voorgevouwen biais gewoon in twee te snijden. Veel minder werk dan openstrijken en dubbel vouwen en nog profijtig ook.

De paspel mooi tussen de naden stikken was een ander paar mouwen, maar de kneepjes van het vak worden door Mina Dotter (aka Polkadotjes) haarfijn uitgelegd. En oefening baart kunst, nietwaar, dus fabriekte ik meteen twee sloopjes.

En mijn rug? Daar gaat het nu veel beter mee...

appelmannetje

Zowat een jaar terug knipte ik de stukken voor een hemdje. Zoonlief droeg toen nog maatje 86 en alvast anticiperend op de langdurigheid van dit naaiproject besloot ik voor maat 92 te kiezen. Risicomanagement heet dat, geloof ik.

Maar dat was buiten mijzelf gerekend: na het knippen bleef het liggen, met het patroonpapier er nog opgespeld. De zoon groeide het afgelopen jaar uiteraard keihard en twijfelt momenteel tussen maat 98 en 104. De benen groeien wat trager dan de armen.

Het geknipte hemdje begon eerst af en toe door mijn hoofd te flitsen tot het er bleef hangen en smeekte om gestikt te worden. Gesteund door mijn nieuwe liefde en door mijn creatieve voornemens diepte ik de ondertussen een beetje verfrommelde stukken weer op en puzzelde alles in elkaar. Ik leerde met links van mij de Knippie en rechts van mij mijn Naaibijbel mouwsplitten maken en manchetten aanzetten. Toen ik aan het inzetten van de mouwen kwam, had ik het perfecte excuus om een boventransportvoet te kopen. 

Bij de afwerking ten slotte keek ik van Oon het idee af om één van de knoopjes in een ander kleur er aan te zetten.

Het maatje 92 bleek uiteindelijk nog redelijk ruim, alleen de mouwen zijn aan de korte kant. Dat heeft ook wel z'n voordelen: ze worden minder snel nat bij het handjes wassen. Zoon O. laat zich - zolang het nog kan - gewillig in het hemdje heisen en de te korte mouwen verstop ik onder zijn trui. Zijn kopje straalt boven het vrolijk kleurengespetter. Mijn appelmannetje.

Gelukkig is er ook nog een kleinere zoon die al staat te trappelen om het hemd over te nemen. Dan kan ik weer genieten van mijn werk: het hemd...en de zoon!

de allerlaatste kerstkadootjes

Goede voornemens, dat is zo degelijk en saai en op de koop toe onuitvoerbaar. Geef toe, meestal blijft er niet veel meer over van al die goede voornemens op het eind van het jaar. En dat vind ik zo deprimerend. Dus om een eindejaarsdepressie voor te zijn, maakte ik deze keer leuke voornemens en creatieve voornemens.

De leuke voornemens zijn zo’n beetje Amélie Poulain-achtig: zo verstopte ik onlangs voor mijn collega’s paaseieren op kantoor. Niet dat we collectief met een paasmandje op onze knieën onder ons bureau zaten te zoeken, maar ’t was weer een keertje iets anders.

De creatieve voornemens waren een beetje serieuzer: beurtelings iets afwerken dat al lang verknipt of half gestikt ligt te verstoffen en vervolgens iets nieuws uitproberen. Het had vooral tot doel de goed gevulde mand met halfafgewerkte producten leeg te krijgen zonder de moed erbij te verliezen. Zo werd de machine der creativiteit aangezwengeld.

Het begon al met wat sjoemelen: eerst iets nieuws uitproberen. Maar het was pure overmacht: er moesten nog wat late kerstkadootjes gemaakt worden. Ik gebruikte wel stofjes uit mijn voorraad, dus dat maakte het weer een beetje goed.
De handen gingen jeuken en ik kon mijn kinderen niet snel genoeg in bed en Manlief niet snel genoeg in de zetel voor de televisie krijgen. Warme maaltijden schoten erbij in, water en brood waren meer dan goed genoeg ter ondersteuning van mijn harde labeur. Ik sleurde mijn stikmachine naar de behaaglijk warme woonkamer (alwaar de kachel vrolijk knetterde) en draaide iedere avond een paar uurtjes intensief door. Er rolde ruimschoots op tijd een Boleo vanonder het stikvoetje voor Tante E, wiens naam ik had geloot.

Toen de eerste Boleo klaar was en vol trots getoond werd, polste Manlief of ik zijn kadootje voor Tante E (een andere E welteverstaan) ook niet wilde verzorgen. Ik had er zo'n plezier in gehad dat ik er best nog eentje wilde maken. Er werd een nieuw stofje uit de voorraad gekozen en nog wat langer op water en brood geleefd.

De Boleo’s werden intussen afgeleverd aan de Tantes die er blijkbaar content mee waren:

Maar nu vraag ik me af: wat zou ik in ruil voor mijn noeste arbeid vragen aan Manlief? Want zeg nu zelf, zo'n handgemaakte Boleo, dat is toch onbetaalbaar?

nestje

Ik geloof dat we zo'n beetje alle regels voor een veilig kinderbed aan onze laars hebben gelapt. Mijnheer O. kreeg voor zijn eerste verjaardag namelijk een oud metalen ziekenhuisbedje cadeau van Nonna. Nonkel M. spoot het vakkundig in koud Scandinavisch blauw, waarna het ruim twee jaar dienst deed als heerlijke slaapstede voor O.
Nadat we in een faliekant afgelopen experiment hadden geprobeerd om onze jongens samen te laten slapen en we uit pure miserie midden in de nacht het reisbed uitplooiden om het kleinste mijnheertje maar weer afzonderlijk te laten slapen (het in elkaar gevezen kinderbedje liet zich op nachtelijke uren niet zo gauw verplaatsen daar het niet door de deur kan), ontdekten we dat hij wonderwel veel beter sliep in dat reisbed. De zachte wanden en de beschutte omgeving voelden blijkbaar vertrouwder dan een open spijlenbedje. Dus sliep T. voortaan altijd in zijn fijne reisbed, ook thuis.
Groot was dan ook onze vrees om hem tijdens de kerstvakantie niet alleen van kamer te doen wisselen met grote broer, maar ook nog eens van bedje.
Ik besloot de stap kleiner te maken en een bedrand te naaien voor in het spijlenbedje, waarbij de wijze raad van Het Consultatiebureau steeds maar in mijn hoofd galmde Gij zult geen bedrand in uw kinderbed hangen. Ik knipte grote rechthoeken van gewatteerde stof en stikte er bias omheen. Bij rechthoek nummer vier had ik eindelijk het maken van rechte hoeken onder de knie.
Omdat mijn nieuwe naaimachine het hele alfabet kan stikken, besloot ik aan het hoofdeind een klein tekstje te borduren. Omdat grote broer het op dat moment zo überschattig kon zingen, werd het Twinkel twinkel kleine ster, o wat ben je hoog en ver.
Het grote moment was aangebroken: het reisbed werd dichtgeplooid (maar bij de hand gehouden) en de mijnheertjes wisselden van kamer... zonder problemen.
De bedrand was de start van een hele resem naaiwerken, die ik u eindelijk eens stuk voor stuk wil presenteren. Wordt vervolgd...
PS Eergisteren kwamen er eindelijk ook lichtgevende stickertjes van sterren en een 'maane' (bespeur ik daar toch een westvlaamse tongval?) op zijn rolgordijntje om het plaatje compleet te maken.