appelmannetje

Zowat een jaar terug knipte ik de stukken voor een hemdje. Zoonlief droeg toen nog maatje 86 en alvast anticiperend op de langdurigheid van dit naaiproject besloot ik voor maat 92 te kiezen. Risicomanagement heet dat, geloof ik.

Maar dat was buiten mijzelf gerekend: na het knippen bleef het liggen, met het patroonpapier er nog opgespeld. De zoon groeide het afgelopen jaar uiteraard keihard en twijfelt momenteel tussen maat 98 en 104. De benen groeien wat trager dan de armen.

Het geknipte hemdje begon eerst af en toe door mijn hoofd te flitsen tot het er bleef hangen en smeekte om gestikt te worden. Gesteund door mijn nieuwe liefde en door mijn creatieve voornemens diepte ik de ondertussen een beetje verfrommelde stukken weer op en puzzelde alles in elkaar. Ik leerde met links van mij de Knippie en rechts van mij mijn Naaibijbel mouwsplitten maken en manchetten aanzetten. Toen ik aan het inzetten van de mouwen kwam, had ik het perfecte excuus om een boventransportvoet te kopen. 

Bij de afwerking ten slotte keek ik van Oon het idee af om één van de knoopjes in een ander kleur er aan te zetten.

Het maatje 92 bleek uiteindelijk nog redelijk ruim, alleen de mouwen zijn aan de korte kant. Dat heeft ook wel z'n voordelen: ze worden minder snel nat bij het handjes wassen. Zoon O. laat zich - zolang het nog kan - gewillig in het hemdje heisen en de te korte mouwen verstop ik onder zijn trui. Zijn kopje straalt boven het vrolijk kleurengespetter. Mijn appelmannetje.

Gelukkig is er ook nog een kleinere zoon die al staat te trappelen om het hemd over te nemen. Dan kan ik weer genieten van mijn werk: het hemd...en de zoon!