Het Geluidshuis stelt voor: De Naaifabriek

Helaa, er is (voorlopig) geen nieuw luisterverhaal op komst, maar dankzij Het Geluidshuis werkte ik tijdens de Paasvakantie wel een stapel half-fabrikaten weg. Het zit namelijk zo: aan het begin van de vakantie maakten de zonen en ik een afspraak. Elke ochtend, na het opruimen van de ontbijttafel zou ik een Heerlijk Hoorspel naar keuze laten afspelen. Zij zouden zich ondertussen in stilte bezig houden en ik mocht voor de duur van het luisterverhaal ongestoord naaien.
Er zijn inmiddels al twaalf luisterverhalen en die duren telkens ruim een uur. Met dit rantsoen kon ik leven. Er rolden bijgevolg de afgelopen twee weken achtereenvolgens een hemd, een kniebroek, twee t-shirts en een sjaal van de band in mijn Naaifabriek.



Het hemd en de kniebroek vormden in mijn hoofd oorspronkelijk een onafscheidelijk duo, maar door omstandigheden gingen ze elk hun weg. Het hemd ging voor onbepaalde duur op reis naar de kleerkast van het oudste Mijnheertje en de broek verhuisde linea recta naar de kleerkast van het kleinste Mijnheertje. Ik denk echter dat ze snel weer verenigd zullen zijn.
De Thor T-shirts zijn gelukkig nog wat ruim voor het grootste Mijnheertje en zullen makkelijk overzomeren. Voor één keer ben ik dus ruim op tijd klaar met de aanleggen van de wintervoorraad en dat al in april.
De sjaal maakte ik uit een afgekeurd dekbed. Afgekeurd na levering omwille van het feit dat de stof veel te licht om verder dienst te doen als een dekbed. De risico's van online bestellingen, nietwaar. Maar een afgekeurd dekbed is gewoon een lap stof in de ogen van elke naaister. Dus heb ik nu een zomerse sjaal voor mezelf, ik ben tenslotte een wolkenmeter.

mosterd

Sinds ik een dagelijkse fietser ben, is het comfort van een sjalleke mij niet ontgaan. Frisse lenteochtenden vragen om een dun sjaaltje om de hals en steenkoude winterdagen eisen warme wol om gaten en kieren te dichten. Niet dat ik nog niet genoeg sjaals heb in alle vormen en kleuren, maar momenteel heb ik een voorkeur voor col-sjaals en daar heb ik er nog te weinig van. Een winterse variant ontbrak zelfs in mijn voorraad. Toen ik bij purl bee een mooie gehaakte versie zag passeren verzamelde ik mijn gele wolletjes en haakte lekker rondjes.
De col valt erg soepel voor haakwerk en we vormen een onafscheidelijk duo.

sjaal met pit

Oma Nele las het blogbericht en maakte haar keuze uit de voorgestelde modellen. Na mijn eerste ervaring met overzeese garens, besloot ik opnieuw vanuit mijn luie zetel wol te kiezen en te bestellen. Natuurlijk is het fijner om eerst eens aan alle wolletjes te voelen voor je je keuze maakt, maar wegens nog steeds te weinig uren in een dag, geraak ik tegenwoordig niet meer in een wolwinkel. Vorige week vond ik een klein pakje achter (!) de brievenbus. De postbodes van dienst laten postpakjes op verwachte (in de brievenbus gepropt of aan de voordeur onder het afdakje gezet) of onverwachte (op de vensterbank aan de achterdeur) plaatsen achter. Maar op de grond verscholen in het welig tierende onkruid tussen de brievenbus en de haag, dat vind ik toch niet zo’n evidente plek. Gelukkig heb ik een waakzaam oog en speurde ik al een paar dagen naar een pakje en viel mijn oog op een vuil-plastiek-zakje-dat-tussen-de-haag-was-gewaaid-en-dat-ik-in-de-vuilbak-wilde-gooien, maar wat bij het naderen mijn overzeese postpakje bleek te zijn. Na het open maken vond ik drie superzachte strengen wol. De eerste centimeters staan al op de pennen.