Oma Nele las het blogbericht en maakte haar keuze uit de voorgestelde modellen. Na mijn eerste ervaring met overzeese garens, besloot ik opnieuw vanuit mijn luie zetel wol te kiezen en te bestellen. Natuurlijk is het fijner om eerst eens aan alle wolletjes te voelen voor je je keuze maakt, maar wegens nog steeds te weinig uren in een dag, geraak ik tegenwoordig niet meer in een wolwinkel. Vorige week vond ik een klein pakje achter (!) de brievenbus. De postbodes van dienst laten postpakjes op verwachte (in de brievenbus gepropt of aan de voordeur onder het afdakje gezet) of onverwachte (op de vensterbank aan de achterdeur) plaatsen achter. Maar op de grond verscholen in het welig tierende onkruid tussen de brievenbus en de haag, dat vind ik toch niet zo’n evidente plek. Gelukkig heb ik een waakzaam oog en speurde ik al een paar dagen naar een pakje en viel mijn oog op een vuil-plastiek-zakje-dat-tussen-de-haag-was-gewaaid-en-dat-ik-in-de-vuilbak-wilde-gooien, maar wat bij het naderen mijn overzeese postpakje bleek te zijn. Na het open maken vond ik drie superzachte strengen wol.
De eerste centimeters staan al op de pennen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten