geborgen

Tijdens het zomers verlof onderging de berging een metamorfose: driekwart ging van snelbouwmuren naar smetteloos wit. Daarna ging het maar stapsgewijs vooruit met versnipperde avonden waarop er snel nog een laagje verf werd gelegd op de resterende muur, de deuren en de kapstok. Maar ook aan een slakkengangetje haal je uiteindelijk de eindmeet. Met hulp van zijn Broer timmerde ManLief een kassement rond de verzameling waterbuizen en schilderde ik eindelijk het resterende kwart helder olijfgroen (of hoe dat kleur groen ook mag heten). Tussen ons gezegd en gezwegen, 't is dat kleur groen uit mijn kleurenpallet waarin ik er het beste uitzie. Voortaan schitter ik dus alvast in de berging.

Zoveel werk voor een berging, denkt u nu vast.

De afgelopen twee jaar in ons nieuwe huis heeft ons echter geleerd dat wij de voordeur enkel gebruiken voor hooggeplaatst bezoek, zoals daar zijn de Buren, de Vrienden en de (Schoon)Ouders of voor minder hooggeplaatst bezoek, zoals de Verkoper, de Postbode of de Nieuwsgierige Bouwlustigen-die-geïnteresseerd-zijn-in-de-bakstenen-van-ons-huis-en-de-kleur-van-de-voeg-die-we-gebruikt-hebben. Zelf bezigen we de garagepoort of de achterdeur. Bijgevolg is de berging - die het sas vormt tussen de garage en de keuken - zo'n beetje onze privéhal geworden. Om te vermijden dat we 's ochtends onze jas uit de bak met oud papier moeten vissen en de boekentassen van tussen de voorraad confituur of de flessen melk, hebben we het een klein beetje gereorganiseerd.
En nu is het min of meer af: Van links naar rechts: door mij gebreide sjaal voor ManLief, door Nonna gehaakte sjaal voor mij, door Oma Nele gebreide sjaal voor Mijnheertje Koekepeertje en tenslotte een door mij gebreide sjaal voor Mijnheertje Woelwater.

PS 't is bleu velvet met een zwarte voeg